Procesverloop

Beoordeling door de rechtbank Feiten en omstandigheden 1. Eiseres heeft op 11 januari 2022 bijzondere bijstand aangevraagd voor de kosten van een hulphond. Met het primaire besluit heeft het college de aanvraag van eiseres om bijzondere bijstand voor de kosten van een hulphond afgewezen. Tegen dit besluit heeft eiseres bezwaar gemaakt. Met het bestreden besluit is het college bij het primaire besluit gebleven. Het college heeft daaraan ten grondslag gelegd dat geen sprake is van een hulphond en dat de kosten niet noodzakelijk zijn. Standpunt eiseres 2. Eiseres stelt dat zij voldoende duidelijk heeft gemaakt dat er wel degelijk sprake is van de noodzaak van een hulphond en dat haar hond ook als zodanig functioneert. Volgens eiseres zijn de werkzaamheden die de hond verricht wezenlijk en soms zelfs levensreddend. Zij stelt dat het college haar stellingen onvoldoende gemotiveerd heeft weerlegd. Standpunt het college 3. Het college stelt zich op het standpunt dat eiseres niet met bewijsstukken heeft aangetoond dat sprake is van een hulphond noch dat er sprake is van een noodzaak tot gebruikmaking van een hulphond. Derhalve is het college van mening dat de kosten voor de hond niet in aanmerking komen voor bijzondere bijstand. Ook is het college van mening dat de aanvraag voor bijzondere bijstand op goede gronden is afgewezen nu niet is gebleken van noodzakelijke kosten. Wettelijk kader 4. Het wettelijk kader is opgenomen in de bijlage. De bijlage maakt deel uit van deze uitspraak. Beoordeling door de rechtbank 5. In geschil is of het college op goede gronden het verzoek van eiseres om bijzondere bijstand voor de kosten van haar hond heeft afgewezen. 5.1 De rechtbank stelt vast dat niet in geschil is dat de kosten waarvoor eiseres bijzondere bijstand heeft aangevraagd zich voordoen. Tussen partijen is in geschil of de kosten in het bijzondere geval noodzakelijk zijn en of de hond van eiseres als hulphond functioneert. 5.2 Bij een aanvraag om bijstand is het aan de aanvrager van bijzondere bijstand om feiten te stellen en zo nodig aannemelijk te maken waaruit volgt dat wordt voldaan aan de voorwaarden voor toekenning van bijzondere bijstand. De rechtbank is met het college van oordeel dat eiseres hierin niet is geslaagd. 5.3 Onder verwijzing naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 26 januari 2016 overweegt de rechtbank dat kosten die verband houden met het bezit van een hond als huis- of gezelschapsdier - waaronder kosten voor voer - behoren tot de algemene kosten van het bestaan, die in beginsel uit het inkomen op bijstandsniveau dienen te worden voldaan. Als er een medische of psychosociale indicatie is voor het hebben en houden van een hond, zoals bijvoorbeeld ingeval van een blindengeleidehond of een hulphond die wordt benut in het kader van een therapie, kunnen de noodzakelijke meerkosten - als daarvoor geen voorliggende voorziening bestaat - in beginsel voor bijzondere bijstand in aanmerking komen. Van meerkosten is sprake als de (medische) kosten voor de hond zo hoog oplopen dat deze de reguliere kosten, die zijn verbonden aan het hebben van en de zorg voor een hond, overstijgen. Het is in een dergelijk geval aan de aanvrager aannemelijk te maken dat sprake is van noodzakelijke meerkosten, dat deze kosten uit bijzondere omstandigheden voortvloeien en dat zij niet uit het beschikbare inkomen kunnen worden voldaan. 5.4 Eiseres heeft betoogd dat er sprake is van de noodzaak van een hulphond en dat haar hond ook als zodanig functioneert. Volgens eiseres zijn de werkzaamheden die de hond verricht - het wakker maken van eiseres als zij in haar slaap overgeeft en haar waarschuwen als er hartritmestoornissen dreigen - wezenlijk en soms zelfs levensreddend. Deze omstandigheid brengt naar het oordeel van de rechtbank echter op zichzelf niet mee dat een medische of sociale indicatie voor het houden van een hond, zoals onder 5.3 bedoeld, aanwezig was. Eiseres heeft geen objectieve medische of psychosociale gegevens ten aanzien van de gestelde medische situatie in het geding gebracht, die haar standpunt omtrent de noodzaak zouden kunnen staven of ondersteunen. De rechtbank is van oordeel dat de kosten van de hond niet als kosten in de zin van artikel 35, eerste lid, van de Participatiewet zijn aan te merken. 5.5 Voorts stelt de rechtbank vast dat eiseres niet met objectieve bewijsmiddelen heeft aangetoond dat sprake is van een hulphond. Bovendien volgt uit een verklaring van een medewerker van BMA Bultersmekke - de bevoegde keuringsinstantie voor een hulphond - dat de hond van eiseres niet is gekeurd. Uit de bij het college afgelegde verklaring van eiseres volgt evenmin dat sprake is van een gekeurde hulphond. 5.6 De rechtbank is met het college van oordeel dat de kosten voor de hond van eiseres niet in aanmerking komen voor bijzondere bijstand. Het college heeft de aanvraag van eiseres dan ook op goede gronden afgewezen.