RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Beoordeling Blijkens de stukken van het CJIB en het verhandelde in raadkamer heeft de veroordeelde slechts gedeeltelijk voldaan aan de hem opgelegde betalingsverplichting en is volledig verhaal op diens vermogen niet mogelijk gebleken. Ondanks de door het CJIB betrachte moeite zijn er, na eerdere gedeeltelijke betalingen, geen betalingen meer van veroordeelde ontvangen. Eerder heeft veroordeelde zich niet aan een betalingsregeling gehouden waarna lijfsdwang ten uitvoer is gelegd. Veroordeelde heeft deze lijfsdwang ondergaan in de periode van 22 oktober 2014 tot en met 13 januari 2015. Vanaf 2016 heeft het CJIB meerdere betalingsregelingen toegestaan waarvan veroordeelde een gedeelte is nagekomen. Vanaf 1 december 2019 is veroordeelde de betalingsregelingen niet meer nagekomen. Het is gebleken dat veroordeelde niet meer over een BRP-adres beschikte. Het CJIB heeft veroordeelde aangeschreven op het laatst bekende adres waarop zijn partner heeft gereageerd. Zij gaf aan dat veroordeelde in Italië gedetineerd zit. In 2022 is veroordeelde aangeschreven op een adres in Rome, vermoedelijk een detentieadres, maar deze aanschrijving is retour gekomen. In raadkamer is niet gebleken of aannemelijk geworden dat de veroordeelde thans buiten staat is aan de betalingsverplichting te voldoen. Op 1 januari 2020 is de Wet herziening tenuitvoerlegging strafrechtelijke beslissingen (Stb. 2017, 82; hierna: Wet USB) in werking is getreden. Voor zover hier van belang strekt deze wet ertoe om in zaken als deze, waarin een ontnemingsmaatregel is opgelegd en betaling en volledig verhaal zijn uitgebleven, geen lijfsdwang meer toe te passen maar het dwangmiddel van gijzeling, waarbij al bij de oplegging van de maatregel het maximale aantal dagen waarvoor dit dwangmiddel kan worden toegepast, wordt vastgesteld. Het Openbaar Ministerie kan vervolgens bij de rechter machtiging vorderen de veroordeelde te gijzelen. In de situatie dat de ontnemingsmaatregel is opgelegd vóór 1 januari 2020 heeft de rechter bij die oplegging niet de duur van de gijzeling bepaald die met toepassing van artikel 6:6:25 Sv ten hoogste kan worden gevorderd. Een redelijke wetsuitleg brengt in zo’n geval het volgende met zich. Wanneer het Openbaar Ministerie een vordering doet om te worden gemachtigd gijzeling toe te passen en de rechter die vordering toewijst, bepaalt deze rechter de duur van de gijzeling. Daarbij rekent hij, overeenkomstig de vierde volzin van artikel 6:6:25 lid 4 Sv, voor elke volle € 50,00 van het bedrag waarvoor verhaal is gezocht, niet meer dan één dag aan gijzeling. Voor zover in zo’n geval het bedrag waarvoor verhaal is gezocht, in verband met de kosten van verhaal hoger is dan het bedrag waarvoor de ontnemingsmaatregel is opgelegd, gaat de rechter bij de toepassing van de vierde volzin van artikel 6:6:25 lid 4 Sv uit van het bedrag waarvoor de ontnemingsmaatregel is opgelegd. In alle gevallen beloopt, overeenkomstig de derde volzin van artikel 36e lid 11 Sr, de duur van de gijzeling ten hoogste drie jaar. De rechtbank acht zich bevoegd van de vordering kennis te nemen en acht de officier van justitie ontvankelijk in de vordering. De rechtbank is van oordeel dat de vordering van de officier van justitie kan worden toegewezen. Zij sluit daarbij aan bij de huidige wetgeving en machtigt de officier van justitie het dwangmiddel gijzeling jegens veroordeelde - conform de vordering - toe te passen voor 279 dagen conform de LOVS-afspraken van januari 2021.