ECLI:NL:RBSGR:2000:AA6484 text/xml public 2023-10-16T11:46:25 2013-04-04 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBSGR:2000:ZA6042 AA6484 AL4128 Rechtbank 's-Gravenhage 2000-06-06 AWB 99/8470, 99/8471 Uitspraak Eerste aanleg - meervoudig NL Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht Algemene wet bestuursrecht Algemene wet bestuursrecht 6:5 Algemene wet bestuursrecht 6:6 Rechtspraak.nl JV 2000/192 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBSGR:2000:AA6484 text/html public 2013-04-04T16:05:47 2001-07-04 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBSGR:2000:AA6484 Rechtbank 's-Gravenhage , 06-06-2000 / AWB 99/8470, 99/8471 - Afghanistan / tijdig indienen gronden. Kantoorgenoot van de gemachtigde van eisers heeft namens deze gemachtigde in verband met vakantie om uitstel voor het indienen van de gronden van het bezwaarschrift verzocht. Verweerder heeft dit verzoek niet gehonoreerd met verwijzing naar IND-werkinstructie nr. 167A waarin staat dat vakantie tenminste één maand van tevoren schriftelijk moet zijn gemeld bij de betreffende regionale directie van van verweerder. Bij brief van 13 augustus 1999 heeft de kantoorgenoot nogmaals verzocht om verlenging van de termijn en daarbij opgemerkt dat hij, aangezien hij niet bekend is met vreemdelingenzaken, inmiddels diverse collega's in de regio zonder succes heeft benaderd. Ook dit is door verweerder niet gehonoreerd. Bij besluit van 10 september 1999 is het bezwaarschrift vervolgens niet-ontvankelijk verklaard, aangezien niet binnen de gestelde termijn de gronden van het bezwaarschrift zijn ingediend. Hoewel ook de rechtbank in gevallen als het onderhavige een algemeen belang gemoeid acht met het in acht nemen van de termijnen, kan naar het oordeel van de rechtbank het beleid van verweerder op dit punt de redelijkheidstoets niet doorstaan omdat een melding van voorgenomen vakanties in elke zaak afzonderlijk en bij verschillende districtskantoren zoals aangegeven in IND-werkinstructie nr. 167A een onredelijke belasting vormt voor de rechtshulpverlener. Met name eenmanskantoren worden door een dergelijke regeling onevenredig benadeeld, omdat aldaar bij afwezigheid van de rechtshulpverlener niemand anders in staat is de zaken inhoudelijk waar te nemen. Deze regeling staat niet in verhouding tot de termijnen waarbinnen verweerder in de praktijk zijn beslissingen neemt. De beslistermijnen die staan genoemd in artikel 15e, eerste lid, Vw en artikel 7:10 Awb worden met een grote regelmaat niet door verweerder gehaald. Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder aldus een eis stelt die in redelijkheid niet kan worden gesteld en die verder strekt dan noodzakelijk is voor het beoogde doel. Niet valt in te zien dat door een beperkte verlenging van de hersteltermijn de totale afhandelingsduur onredelijk vertraagd zou worden. Bovendien aanvaardt verweerder op geen enkele wijze de mogelijkheid om in bijzondere gevallen van de regeling af te wijken. De stelling van verweerder dat voornoemde regeling al uitzonderingsbeleid is, laat onverlet dat bij vastgesteld beleid sprake is van een inherente afwijkingsbevoegdheid. Beroep gegrond. Arrondissementsrechtbank te 's-Gravenhage zittinghoudende te 's-Hertogenbosch Meervoudige kamer voor bestuursrechtelijke zaken -------------------------------- Uitspraak -------------------------------- AWB 99/8470 VRWET AWB 99/8471 VRWET Uitspraak van de rechtbank op het beroep ingevolge artikel 8:70 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) juncto artikel 33a van de Vreemdelingenwet (Vw) in het geschil tussen: A, eiser, en zijn echtgenote, B, eiseres, mede ten behoeve van hun twee minderjarige kinderen, allen verblijvende te C, gemachtigde mr. J.M.M. Verstrepen, advocaat te Oosterhout, en de Staatssecretaris van Justitie te 's-Gravenhage, verweerder. I. PROCESVERLOOP Eisers bezitten de Afghaanse nationaliteit en zijn vreemdeling in de zin van de Vw. Op 14 augustus 1998 hebben eisers aanvragen ingediend om toelating als vluchteling. Bij afzonderlijke besluiten van 17 mei 1999 heeft verweerder de aanvragen van eisers om toelating als vluchteling op grond van artikel 15c, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw niet ingewilligd wegens kennelijke ongegrondheid ervan. Tevens heeft verweerder afwijzend beslist op de aanvragen om een vergunning tot verblijf. Wel heeft verweerder aan eisers een voorwaardelijke vergunning tot verblijf verleend, met ingang van 15 augustus 1998. Deze besluiten zijn op 11 juni 1999 aan eisers uitgereikt. Op 8 juli 1999 is namens eisers tegen voornoemde besluiten bezwaar gemaakt bij verweerder op nader aan te voeren gronden. Bij schrijven van 24 augustus 1999 zijn namens eisers de gronden van het bezwaarschrift ingediend. Bij afzonderlijke besluiten van 10 september 1999 heeft verweerder het bezwaar van eisers niet-ontvankelijk verklaard. Tegen deze besluiten is namens eisers bij schrijven van 6 oktober 1999 beroep ingesteld. Het beroep is op 7 oktober 1999 ter griffie van de rechtbank ontvangen. Het beroep van eiser staat geregistreerd onder registratienummer AWB 99/8470 en het beroep van eiseres staat geregistreerd onder registratienummer AWB 99/8471. Verweerder heeft naar aanleiding van voornoemde beroepen de op de zaak betrekking hebbende stukken en een verweerschrift ingezonden. Beide beroepen zijn behandeld door de meervoudige kamer van deze rechtbank op 14 maart 2000, waar eiser in persoon is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Eiseres is niet in persoon verschenen. Verweerder heeft zich ter zitting laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde mr. J.W. de Graaf, ambtenaar ten departemente. II. OVERWEGINGEN In dit geschil is aan de orde de vraag of de bestreden besluiten van 10 september 1999, strekkende tot niet-ontvankelijkverklaring van de bezwaarschriften, in rechte kunnen worden gehandhaafd. Daartoe moet worden bezien of deze besluiten de toetsing aan geschreven en ongeschreven rechtsregels kan doorstaan. Eisers hebben bij schrijven van 8 juli 1999 bezwaar gemaakt bij verweerder tegen de besluiten van 17 mei 1999, inhoudende de niet-inwilliging van hun aanvragen om toelating. Dit bezwaar is gemaakt op nader aan te voeren gronden. Bij brief van 3 augustus 1999 heeft verweerder de ontvangst van het bezwaarschrift aan eisers bevestigd. Verweerder heeft daarbij geconstateerd dat het bezwaarschrift niet de gronden bevat en derhalve niet is ingediend overeenkomstig artikel 6:5, eerste lid, aanhef en onder d van de Awb en aan eisers aangegeven dat dit ingevolge artikel 6:6 van de Awb een verzuim oplevert dat tot niet-ontvankelijkheid leidt. Eisers zijn in de gelegenheid gesteld binnen een termijn van twee weken na dagtekening van eerdergenoemde brief de gron den waarop het bezwaar berust in te dienen. In meergenoemde brief is voorts vermeld dat indien het verzuim niet wordt hersteld, tot niet-ontvankelijkverklaring zal worden besloten. Bij brief van 5 augustus 1999 heeft mr. L.G.C.M. de Wit, een kantoorgenoot van de gemachtigde van eisers, namens de gemachtigde van eisers, aan verweerder verzocht om nader uitstel voor het indienen van de gronden van het bezwaarschrift. Hij heeft daarvoor als reden opgegeven dat de gemachtigde afwezig is in verband met vakantie en dat hij niet deskundig is op het gebied van vreemdelingenrecht. Op 10 augustus 1999 heeft verweerder per brief aan de gemachtigde van eisers medegedeeld dat aan het verzoek om uitstel niet kan worden voldaan en aangegeven dat in werkinstructie 167A staat dat vakantie tenminste één maand van tevoren schriftelijk moet zijn gemeld bij de betreffende Regionale directie van verweerder. Bij brief van 13 augustus 1999 heeft mr. L.G.C.M. de Wit nogmaals verzocht om verlenging van de termijn voor het indienen van de gronden van het bezwaar. Daarbij heeft mr. L.G.C.M. de Wit opgemerkt dat hij, aangezien hij niet bekend is met vreemdelingenzaken, inmiddels diverse collega's in de regio heeft benaderd, maar deze zijn op vakantie of verhinderd in verband met de vakantiedrukte in de eigen praktijk. Bij brief van 16 augustus 1999 heeft verweerder opnieuw geweigerd de termijn voor het indienen van de nadere gronden te verlengen en er daarbij nogmaals op gewezen dat de vakantie van de gemachtigde niet is doorgegeven, wat volgens werkinstructie 167A wel had gemoeten, zodat geen uitstel kan worden verleend. Op 24 augustus 1999 -na de terugkeer van vakantie van de gemachtigde- zijn de nadere gronden van het bezwaar ingediend. In de bestreden besluiten van 10 september 1999 is het bezwaarschrift vervolgens niet-ontvankelijk verklaard gezien het bepaalde in artikel 6:6 juncto 6:9 van de Awb, aangezien niet binnen de gestelde termijn de gronden van het bezwaarschrift zijn ingediend. Namens eisers is onder meer aangevoerd dat het beleid van verweerder ten aanzien van het verzoek om uitstel voor de indiening van de gronden van het bezwaarschrift zoals is neergelegd in werkinstructie 167A, waarin de gedragslijn van verweerder met betrekking tot het niet ontvankelijk verklaren wegens het niet of niet tijdig indienen van gronden en uitstel van indiening van nadere gronden is neergelegd, onredelijk is en onwerkbaar in de praktijk van de gespecialiseerde vreemdelingen- en asielrechtadvocatuur. Het is onuitvoerbaar om per dossier een districtskantoor van verweerder te berichten wanneer de rechtshulpverlener op vakantie gaat. Door de zeer lange "doorlooptijden" van dossiers zijn er aanzienlijke hoeveelheden dossiers waarin het wachten is op een beslissing van verweerder. Het is niet te voorspellen wanneer in een bepaalde zaak een beslissing is te verwachten. Bij een werkvoorraad van mogelijk 250 tot 300 (en soms meer dossiers) bij één rechtshulpverlener, zou de werkinstructie betekenen dat er twee tot drie keer per jaar per dossier een brief naar een nader op te sporen districtskantoor moeten gaan om de vakantie te melden. Dit zou een dermate zware werklast voor de betrokken rechtshulpverlener betekenen dat deze niet eens meer aan de behandeling van dossiers toekomt. Bovendien zou verweerder duizenden zo geen tienduizenden extra brieven gaan krijgen en dreigt dat het hele systeem in de keten van het vreemdelingen- en asielrecht te verstoppen. Verweerder heeft aangegeven dat aangezien in de rechtspraktijk vragen waren gerezen over de werkwijze bij het niet of niet-tijdig indienen van nadere gronden bij het bezwaarschrift of administratief beroepschrift en de handelwijze in deze gevallen niet eenduidig was, verweerder in werkinstructies 167 en 167A interne richtlijnen heeft opgesteld opdat in het vervolg conform deze instructies wordt gehandeld. Deze instructies hebben een zekere externe werking. Nadat er een bezwaarschrift op nader aan te voeren gronden is ingediend, wordt de indiener standaard een termijn van twee weken verleend om de gronden aan te voeren. Uitgangspunt is dat geen uitstel voor het indienen van de gronden wordt verleend. Dit is niet anders in het geval de rechtshulpverlener vakantieplannen heeft. Immers, van een rechtshulpverlener mag in redelijkheid én in het kader van de belangenbehartiging van zijn cliënten worden verwacht dat hij, indien hij voornemens is op vakantie te gaan (een deel van) zijn rechtspraktijk tijdelijk ter waarneming aan een andere rechtshulpverlener, die adequaat moet kunnen reageren op mogelijke processuele en inhoudelijke aangelegenheden, overdraagt. Bij wijze van "serviceverlening" wordt conform werkinstructie 167A met vakanties van rechtshulpverleners rekening gehouden indien onder meer deze vakantie ten minste één maand tevoren schriftelijk is gemeld in de betreffende Regionale Directie. De termijn voor het indienen van de gronden kan dan op vijf werkdagen na de vakantie van de rechtshulpverlener worden bepaald. In casu betekent het vorenstaande dat, ervan uitgaande dat de brief van 3 augustus 1999 op 4 augustus 1999 aangetekend is verzonden, de gronden uiterlijk op 18 augustus 1999 dienden te worden aangevoerd. De gronden zijn eerst bij schrijven van 24 augustus 1999 aangevoerd, hetgeen een termijnoverschrijding oplevert. De rechtbank overweegt het volgende. Ingevolge artikel 30, derde lid, van de Vw bedraagt de termijn voor het indienen van een bezwaar- of beroepschrift, in afwijking van artikel 6:7 van de Awb, vier weken. Artikel 6:5, eerste lid, sub d, van de Awb bepaalt dat het bezwaar- of beroepschrift tenminste de gronden van het bezwaar of beroep bevat. Gelet op artikel 6:6 van de Awb kan het bezwaar of beroep niet-ontvankelijk worden verklaard als niet is voldaan aan het gestelde in artikel 6:5 van de Awb, mits de indiener de gelegenheid heeft gehad het verzuim te herstellen binnen een hem daartoe gestelde termijn. Voorop dient te worden gesteld dat tussen partijen niet in geschil is dat de brief van 3 augustus 1999 door de gemachtigde van eisers is ontvangen. Ook is niet in geschil dat de gronden van het bezwaarschrift bij schrijven van 24 augustus 1999 namens eisers zijn aangevoerd. Verweerder heeft, na eisers in de brief van 3 augustus 1999 op grond van artikel 6:6 van de Awb in de gelegenheid te hebben gesteld het verzuim te herstellen, geen nader uitstel verleend wegens afwezigheid in verband met vakantie, gelet op de instructies neergelegd in werkinstructie 167A. Hoewel ook de rechtbank in gevallen als het onderhavige een algemeen belang gemoeid acht met het in acht nemen van de termijnen, kan naar het oordeel van de rechtbank het beleid van verweerder op dit punt de redelijkheidstoets niet doorstaan. Daartoe wordt overwogen dat een melding van voorgenomen vakanties in elke zaak afzonderlijk en bij verschillende districtskantoren zoals aangegeven in werkinstructie 167A een onredelijke belasting vormt voor de rechtshulpverlener. Met name eenmanskantoren worden naar het oordeel van de rechtbank door een dergelijke regeling onevenredig benadeeld, omdat aldaar bij afwezigheid van de rechtshulpverlener niemand anders in staat is de zaken inhoudelijk waar te nemen. Daarenboven is de rechtbank van oordeel dat deze regeling niet in verhouding staat tot de termijnen waarbinnen verweerder in de praktijk zijn beslissingen neemt. De beslistermijnen die staan genoemd in artikel 15e, eerste lid van de Vw en artikel 7:10 van de Awb worden met een grote regelmaat niet door verweerder gehaald. Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder aldus een eis stelt die in redelijkheid niet kan worden gesteld en die verder strekt dan noodzakelijk is voor het beoogde doel. Niet valt in te zien dat door een beperkte verlenging van de hersteltermijn de totale afhandelingsduur onredelijk vertraagd zou worden. Bovendien aanvaardt verweerder op geen enkele wijze de mogelijkheid om in bijzondere gevallen van de regeling af te wijken. De stelling van verweerder dat voornoemde regeling al uitzonderingsbeleid is laat onverlet dat bij vastgesteld beleid sprake is van een inherente afwijkingsbevoegdheid. Nu de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaarschrift door verweerder is gebaseerd op beleid dat kennelijk onredelijk moet worden geacht vloeit hieruit voort dat het onderhavige beroep gegrond is. De bestreden besluiten zullen derhalve worden vernietigd. Voorts zal worden bepaald dat verweerder met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen nieuwe besluiten dienen te nemen. De rechtbank acht termen aanwezig verweerder onder toepassing van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de door eisers gemaakte proceskosten. Deze kosten zijn met inachtneming van het Besluit proceskosten bestuursrecht en de daarbij behorende bijlage begroot op in totaal f 1.420,-- voor kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand: * 1 punt voor het indienen van een (aanvullend) beroepschrift; * 1 punt voor het verschijnen ter zitting; * waarde per punt f 710,--; * wegingsfactor 1. Tevens zal de rechtbank bepalen dat door verweerder aan eisers het door hen gestorte griffierecht dient te worden vergoed. Mitsdien wordt beslist als volgt. III. BESLISSING De rechtbank, verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit; veroordeelt verweerder in de door eisers gemaakte proceskosten vastgesteld op f. 1.420,-- te vergoeden door de Staat der Nederlanden en te voldoen aan de griffier; gelast dat het gestorte griffierecht ten bedrage van f. 50,-- door de Staat der Nederlanden namens verweerder aan eisers wordt vergoed; bepaalt dat verweerder nieuwe besluiten neemt met inachtneming van het in de uitspraak overwogene. Aldus gedaan door mr. Y.J. Klik, mr. W.C.E. Winfield en mr. E.H.M. Druijf als rechters in tegenwoordigheid van mr. B. van den Akker als griffier en uitgesproken in het openbaar op 6 juni 2000. mr. Y.J. Klik is buiten staat de uitspraak te ondertekenen. Afschriften verzonden: 20 juni 2000 TH