<nr>1. </nr> [gedaagde 1],

<nr>2. </nr>De verdere beoordeling 2.1. Het gaat in deze zaak om het volgende. [gedaagden] huren van [eiser] de woning met meubels en inventaris aan de [adres] (hierna: ‘het gehuurde’ en/of ‘de woning’). Naast de huurprijs brengt [eiser] servicekosten bij [gedaagden] in rekening. Partijen zijn het echter niet met elkaar eens over de hoogte van het bedrag aan servicekosten dat [eiser] in rekening mag brengen. Volgens [eiser] zijn [gedaagden] over de jaren 2018 tot en met 2020 € 25,26 per maand aan servicekosten aan haar verschuldigd én € 125,- per maand ter zake kosten voor meubilering en stoffering van de woning. [gedaagden] stellen zich daarentegen op het standpunt dat zij – zoals de Huurcommissie heeft vastgesteld – over de jaren 2018 en 2019 maar € 12,- per jaar aan servicekosten hoeven te betalen. [eiser] moet daarom € 3.582,24 aan teveel betaalde kosten terugbetalen, aldus [gedaagden] [eiser] is het niet eens met de uitspraak van de Huurcommissie en heeft zich tot de kantonrechter gewend om het geschil opnieuw te beoordelen. 2.2. Bij tussenvonnis van 8 juli 2022 zijn [gedaagden] in de gelegenheid gesteld aan te geven welke bedragen zij in de periode 2018-2020 aan vergoeding voor meubilering en stoffering en VvE-kosten hebben voldaan, waarna [eiser] kon reageren. Beide partijen hebben vervolgens een akte genomen. 2.3. De kantonrechter blijft bij en volhardt in hetgeen in het tussenvonnis is overwogen en beslist. Dat betekent dat de vergoeding voor meubilering en stoffering voor de jaren 2018 tot en met 2020 wordt vastgesteld op € 116,66 per maand en dat de door [eiser] aan [gedaagden] door te berekenen VvE-kosten worden vastgesteld op nihil. De over die periode door [gedaagden] verschuldigde servicekosten en kosten voor het gestoffeerd en gemeubileerd verhuren komen daarmee op € 116,66 per maand in totaal. In hun laatste akte hebben [gedaagden] nog aangevoerd waarom dit bedrag lager zou moeten zijn. Aan deze (nieuwe) stellingen zal de kantonrechter echter voorbij gaan, omdat daarover al een beslissing is genomen en [gedaagden] voorafgaand én tijdens de mondelinge behandeling voldoende in de gelegenheid zijn gesteld hun stellingen op dit punt nader toe te lichten. Dat zij hier nu pas mee komen wordt te laat geacht. 2.4. [gedaagden] hebben bij hun nadere akte onbetwist gesteld dat zij over de jaren 2018-2020 het volledige bedrag aan meubel- en stofferingskosten en vergoeding voor gebruik roerende zaken hebben betaald. [eiser] heeft bij antwoordakte erkend dat [gedaagden] op grond van hetgeen in het tussenvonnis is overwogen € 8,50 per maand aan meubilerings- en stofferingskosten en € 25,- per maand aan VvE-kosten teveel heeft voldaan. De kantonrechter gaat er daarom vanuit dat [gedaagden], zoals ook vermeld in artikel 4.4. de huurovereenkomst, van 2018 tot en met 2020 € 150,- per maand aan kosten voor meubilering en stoffering en VvE-kosten hebben betaald. In het tussenvonnis is reeds overwogen dat zij hiervoor € 116,66 per maand aan [eiser] verschuldigd waren. Dat betekent dat [gedaagden] over die periode € 33,34 per maand teveel hebben betaald. 2.5. De vordering van [eiser] tot betaling van de servicekosten en kosten voor het gestoffeerd en gemeubileerd verhuren voor de jaren 2018 tot en met 2020 wordt dus afgewezen, omdat [gedaagden] de in dit kader verschuldigde bedragen al hebben betaald. De gevorderde wettelijke rente over deze bedragen wordt daarom ook afgewezen. 2.6. De kantonrechter merkt de reconventionele vordering van [gedaagden] tot terugbetaling van de teveel betaalde kosten aan als een tegenvordering tegen de vordering van [eiser], zodat bij deze tegenvordering ook de betalingen in de jaren 2018 tot en met 2020 moeten worden betrokken. De door [gedaagden] in 2018 tot en met 2020 teveel betaalde kosten worden vastgesteld op € 1.200,24 (36 maanden x € 33,34). Voor het overige wordt dit deel van de vordering afgewezen. 2.7. [eiser] heeft nog aangevoerd dat [gedaagden] een huurverhoging van € 100,- per maand verschuldigd zijn over de maanden juli, augustus en september, maar deze bedragen niet aan haar hebben betaald. Zij doet een beroep op verrekening en meent dat zij € 300,- in mindering mag brengen op het aan [gedaagden] terug te betalen bedrag. Pas in haar laatste akte wordt dit punt voor het eerst aangevoerd, waardoor [gedaagden] hierop niet meer hebben kunnen reageren. Het beroep op verrekening kan daarom niet slagen. proceskosten 2.8. Partijen zijn beide deels in het ongelijk gesteld. In deze omstandigheid ziet de kantonrechter aanleiding om de proceskosten van partijen te compenseren, zowel in conventie als in reconventie. Dit betekent dat iedere partij de eigen proceskosten draagt. uitvoerbaarheid bij voorraad 2.9. Dit vonnis wordt, zoals gevorderd door [eiser], uitvoerbaar bij voorraad verklaard.