<nr>1</nr>De procedure

<nr>2</nr>De beoordeling 2.1. In bovengenoemd tussenvonnis heeft de rechtbank HDI-Gerling en XL Insurance toegelaten tot het leveren van tegenbewijs tegen de voorshands bewezen geachte stelling, dat de op 29 april 2011 geconstateerde vervuiling binnen fase 1 van het vrieshuis het gevolg is van een hevige uitstoot van koolstof uit de PSA op of omstreeks 26 april 2011. 2.2. Hdi-Gerling en Xl Insurance verzoeken thans tot het openstellen van tussentijds hoger beroep tegen genoemd vonnis. Het is in hun visie niet doelmatig om in eerste aanleg verder te procederen over de vraag of zij kunnen voldoen aan de opdracht tot het leveren van tegenbewijs. Indien hun beroep op de in de polis opgenomen uitsluitingen alsnog slaagt is het immers niet relevant om verder te procederen over de vraag of sprake is van “sudden and accidental direct material damage” in de zin van de polis. Voorts achten Hdi-Gerling en Xl Insurance het opportuun om ook hun bezwaren ten aanzien van de voorshands bewezen geachte stelling in hoger beroep te laten toetsen. 2.3. [eiseres] meent dat het verzoek van Hdi-Gerling en Xl Insurance moet worden afgewezen. Volgens haar zijn bijzondere omstandigheden die aanleiding kunnen geven om af te wijken van de hoofdregel, dat hoger beroep van tussenvonnissen in beginsel slechts is toegestaan tegelijk met hoger beroep van het eindvonnis, gesteld noch gebleken. Het is volgens haar vaste jurisprudentie dat processuele doelmatigheid geen uitzondering rechtvaardigt en bovendien leidt tussentijds appel tot onnodige vertraging en werkt het kostenverhogend. 2.4. Het betoog van [eiseres], dat volgens vaste jurisprudentie processuele doelmatigheid geen uitzondering op de hoofdregel rechtvaardigt, berust naar het oordeel van de rechtbank op een onjuiste lezing van het arrest van de Hoge Raad (H.R. 14 juli 2006; ECLI:NL: HR:2006:AV9442). In dit geval acht de rechtbank het processueel doelmatig om eerst een nieuw oordeel over de uitsluitingen te verkrijgen. Indien in appel een ander oordeel wordt geveld over de uitsluitingen, dan wordt de exercitie van het leveren van tegenbewijs/bewijs over de dekkingsomvang overbodig. De vertraging die met tussentijds hoger beroep wordt opgelopen indien het Hof het oordeel van de rechtbank over de uitsluitingen in stand houdt, weegt niet op tegen de vertraging die partijen (en vooral [eiseres]) al hebben laten ontstaan. Op deze bijzondere gronden acht de rechtbank het maken van een uitzondering op de hoofdregel van artikel 337 lid 2 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering gerechtvaardigd en zal zij tussentijds hoger beroep openstellen.