<?linebreak?> [eiser] uit [woonplaats] , eiser,

Beoordeling door de rechtbank 3. In beroep is het aan de heffingsambtenaar om aannemelijk te maken dat hij de waarde van de woning niet op een te hoog bedrag heeft vastgesteld. Naar het oordeel van de rechtbank is de heffingsambtenaar hierin geslaagd. 3.1. De heffingsambtenaar verwijst ter onderbouwing van de vastgestelde waarde naar de getaxeerde waarde van (afgerond) € 513.000, zoals opgenomen in de door hem overgelegde waardematrix, opgesteld door taxateur H.J.M. Venner. Daarin is de vergelijkingsmethode toegepast. Dat betekent in dit geval dat de woning is vergeleken met drie andere woningen, te weten [adres] , [adres] en [adres] , alle in [woonplaats] . Deze woningen worden de vergelijkingsobjecten genoemd. In de waardematrix heeft de heffingsambtenaar de uit de transactiecijfers van de vergelijkingsobjecten afgeleide m2-prijzen gecorrigeerd voor de door hem benoemde waarderelevante verschillen. 3.2. Eiser heeft geen argumenten aangevoerd tegen de onderbouwing van de heffingsambtenaar. Eiser bepleit dat de WOZ-waarde van zijn woning moet worden vastgesteld op € 90.756 (ƒ 200.000) op basis van een op 23 mei 2002 tussen partijen opgemaakte overeenkomst. Eiser heeft dit ook in de procedures over onder meer de tijdvakken/kalenderjaren 2005-2006, 2009, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 en 2020 aangevoerd. Dit heeft nimmer tot het door eiser beoogde resultaat geleid. 3.3. De vraag die wederom voorligt is of de heffingsambtenaar op grond van de in overweging 3.2. genoemde overeenkomst verplicht is de waarde vast te stellen op het door eiser genoemde bedrag. Eisers stelling dat dit het geval is, slaagt ook nu niet. Aangezien eiser volstaat met het herhalen van zijn overbekende standpunt en dat niet anders dan in voorgaande jaren onderbouwt, verwijst de rechtbank voor de redenen van dit oordeel naar wat de rechtbank, het gerechtshof ’s-Hertogenbosch en de Hoge Raad eerder hebben overwogen in de in overweging 3.2. aangehaalde uitspraken. 3.4. Eiser heeft verder aangevoerd dat hij de uitspraken van de rechtbank, gerechtshof en/of Hoge Raad onjuist acht en dat er geen sprake is van een onafhankelijke en eerlijke procesgang. Hij acht de uitspraken in strijd met de rechtsbeginselen in de (Grond)wet en met het Europees recht. Aan dit alles lijkt (uitsluitend) ten grondslag te liggen dat eiser de met hem gesloten overeenkomst anders interpreteert dan de heffingsambtenaar en de rechterlijke instanties. Naar het oordeel van de rechtbank treffen deze gronden van eiser, die verder niet zijn onderbouwd, geen doel. 4. Verder veroordeelt de rechtbank eiser in de proceskosten van de heffingsambtenaar, omdat eiser kennelijk onredelijk gebruikmaakt van het procesrecht. Voor dit oordeel is het volgende van belang. 4.1. De rechtbank heeft eiser er al in de procedure over belastingjaar 2019 op gewezen dat het jaar in jaar uit een procedure voeren over in essentie hetzelfde punt (zoals omschreven in overweging 3.2.) tot het oordeel leidt dat hij kennelijk onredelijk gebruikmaakt van het procesrecht. Eiser is daarbij ook gewaarschuwd dat hij om die reden kan worden veroordeeld in de proceskosten van de heffingsambtenaar. De rechtbank is daartoe ook overgegaan in de procedure over belastingjaar 2020 en heeft een vergoeding toegekend voor de taxatie- en reiskosten van de heffingsambtenaar. De juistheid van dit oordeel is in hoger beroep door het gerechtshof bevestigd. Het gerechtshof heeft in dat kader onder andere overwogen: “Het hof maakt uit het hoger beroepschrift op dat het belanghebbende voornemens is om ‘tot persistit’ door te procederen om de naar zijn mening partijdigheid van de (bestuurs)rechtspraak en het vermeende onrechtmatige handelen van de gemeente en/of inspecteur van de Belastingdienst aan de kaak te stellen. Zonder nadelige financiële consequenties voor belanghebbende – naast het eventueel verschuldigd blijven van het geheven griffierecht – zou het blijven (door)procederen door belanghebbende verworden tot een loterij zonder nieten, hetgeen ten koste gaat van de toch al schaarse ambtelijke en rechterlijke capaciteit. Dit acht het hof zeer onwenselijk. Gelet hierop, en in aanmerking genomen dat de rechtbank belanghebbende in haar uitspraak van 28 augustus 2020 heeft gewaarschuwd dat hij in de proceskosten van de heffingsambtenaar zou kunnen worden veroordeeld bij herhaling van het aanvoeren van dezelfde stellingen onder ongewijzigde omstandigheden, is het hof van oordeel dat de rechtbank belanghebbende terecht heeft veroordeeld in de door de heffingsambtenaar gemaakte taxatie- en reiskosten.” 4.2. De rechtbank is van oordeel dat eiser ook nu kennelijk onredelijk gebruikmaakt van het procesrecht, wat dus een voldoende grond oplevert om hem te veroordelen in de proceskosten van de heffingsambtenaar. Voor de onderbouwing van dat oordeel verwijst de rechtbank naar de hiervoor (in overweging 4.1.) aangehaalde rechtspraak. De voor vergoeding in aanmerking komende kosten van de heffingsambtenaar betreffen de kosten van de door hem opgemaakte taxatie. De kosten daarvan worden bepaald op de in deze zaken gebruikelijke wijze op € 128,26 (t.w. 2 uren à € 53, vermeerderd met 21% BTW). (Vergoeding van reiskosten is in deze zaak niet aan de orde, aangezien er in beroep geen zitting heeft plaatsgevonden.) 5. De rechtbank overweegt met het oog op het verder vermijden van toekomstige procedures over het overbekende door eiser opgeworpen geschilpunt het volgende. De rechtbank heeft eiser na een waarschuwing eerder veroordeeld in de proceskosten van de heffingsambtenaar. Dat gebeurt ook in deze procedure weer. De rechtbank kan niet anders dan vaststellen dat deze waarschuwing en de inmiddels herhaalde tenuitvoerlegging daarvan geen effect hebben. Integendeel. In eisers processtukken is nu ook richting de rechterlijke macht sprake van een toenemend offensief taalgebruik en lijkt een radicalisering in eisers beleving waarneembaar, namelijk dat hij stelselmatig en ernstig tekort wordt gedaan nu de heffingsambtenaar, de rechtbank, het gerechtshof ’s-Hertogenbosch en de Hoge Raad niet in zijn subjectieve belevingswereld meegaan. Zoals de rechtbank eerder heeft geoordeeld staat het eiser op zich vrij om jaarlijks over de WOZ-waarde te procederen, maar niet om jaar in jaar uit enkel en alleen exact hetzelfde geschilpunt aan te voeren (al dat niet aangevuld met enkele algemeenheden). Gelet hierop ziet de rechtbank zich genoodzaakt eiser een verdergaande negatieve (financiële) consequentie in het vooruitzicht te stellen als hij met het voeren van deze procedures blijft doorgaan waarin het herhalen van overbekende standpunten centraal staat. In toekomstige zaken waarin dit gebeurt kan de rechtbank aan het handelen van eiser de consequentie verbinden van een aanvullende proceskostenvergoeding voor de heffingsambtenaar. De hoogte van die aanvullende proceskostenvergoeding zal dan door de rechtbank worden vastgesteld. Ter indicatie kan eiser rekening houden met een bedrag van € 500.