<nr>1</nr>Hoe bewoog de bestuurder van de personenauto ten tijde van het ongeval

<nr>2</nr>Droeg de bestuurder van de personenauto ten tijde van het ongeval een gordel? Verplaatsing door de personenauto lijkt slechts mogelijk als gedurende het ongeval geen gordel werd gedragen. Beide gordels zijn onderzocht. De deskundige concludeert dat er geen resultaten zijn die er op wijzen dat de gordel gedurende het incident is gedragen. Samenvattend heeft het onderzoek drie resultaten naar voren gebracht, te weten: Resultaat 1: Versmolten vezelsporen aan de linkerzijde van de middenconsole komen overeen met vezels zoals verwerkt in de spijkerbroek van de verdachte. Resultaat 2: Kunststof zoals verwerkt in het dashboard van de personenauto komt overeen met materiaal aangetroffen op de spijkerbroek van de verdachte. Resultaat 3: Het aantreffen van vezels zoals verwerkt in het colbert van de verdachte aan de rechterzijde van de personenauto. De deskundige vermeldt dat als de verdachte ten tijde van het ongeval op de bestuurdersstoel zat, de resultaten 1 en 2 te verklaren zijn door het directie contact van de spijkerbroek van verdachte en de kunststof van het dashboard aan de linkerzijde van de middenconsole. Het aantreffen van vezels zoals verwerkt in het colbert van verdachte aan de rechterzijde van de auto (resultaat 3) is niet conform de verwachting. Het kan echter verklaard worden wanneer aangenomen wordt dat de verdachte gedurende het ongeval door de auto naar de passagierszijde is verplaatst. Deze verplaatsing lijkt mogelijk, gezien de schade aan de personenauto en het ontbreken van aanwijzingen dat een gordel werd gedragen. Als verdachte ten tijde van het ongeval op de passagiersstoel zat, zijn de versmolten vezelsporen aan de rechterzijde van de auto (resultaat 3) goed te verklaren. De versmolten denimblauwe vezels aan de bestuurderszijde (resultaat 1) zijn niet conform de verwachting. Zij kunnen echter verklaard worden door contact met een willekeurige andere broek. Het aantreffen van de vezelsporen overeenkomend met vezels zoals verwerkt in de blouse van de verdachte maakt dit resultaat minder waarschijnlijk, zij het niet onmogelijk. Het laatste relevante resultaat, namelijk de kunststof op de spijkerbroek van de verdachte is ook niet conform de verwachting. Op de broek is een relatief grote hoeveelheid kunststof aangetroffen. Bij het ontbreken van een zodanige hoeveelheid wordt een duidelijk zichtbare wrijfplek op het dashboard (toevoeging van de deskundige tijdens zijn verhoor bij de rechter-commissaris: aan de passagierszijde van de auto) verwacht. Een dergelijke plek is niet aangetroffen. De deskundige acht dit resultaat daarom niet goed verenigbaar met de hypothese dat de verdachte ten tijde van het ongeval op de passagiersstoel zat. Kort samengevat heeft de rapporteur geconcludeerd dat de resultaten veel waarschijnlijker zijn als de verdachte ten tijde van het ongeval op de bestuurdersstoel zat dan wanneer hij op de bijrijdersstoel zat, waarbij is aangenomen dat de bestuurder van de Renault geen gordel heeft gedragen en door het ongeval richting de passagierszijde is verplaatst. De verdediging heeft bij pleidooi kort gezegd de bewijskracht van de voornoemde bevindingen in twijfel getrokken, omdat alternatieve redenen voor het aantreffen van diverse sporen niet zijn uit te sluiten, niet vast staat dat de sporen van de broek aan de bestuurderszijde alleen door verdachte kunnen zijn veroorzaakt en de deskundige dr. ir. J. van der Weerd terughoudend is in zijn conclusies. De rechtbank verwerpt dit verweer. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de deskundige dr. ir. J. van der Weerd met zijn verklaring bij de rechter-commissaris de voornoemde onderzoeksresultaten en de daaraan verbonden conclusies afdoende heeft bevestigd. Voor het aannemen van alternatieve redenen voor het aantreffen van de sporen ziet de rechtbank geen aanleiding. 2.3 Conclusie Verdachte heeft het alternatieve scenario geschetst dat niet hij, doch ene ‘[naam] of [naam]’ [fon.] de auto heeft bestuurd. De lezing van verdachte wordt enigszins ondersteund door de verklaring van zijn broer [betrokkene 1]. Deze zou kort voor het ongeval mogelijk twee personen in de auto van verdachte hebben gezien. De rechtbank hecht aan beide lezingen evenwel geen geloof. Zeer opmerkelijk is dat verdachte zich niets meer kan herinneren van de gebeurtenissen in de uren voorafgaand aan het ongeval en daarna, behalve het voor hem ontlastende gegeven dat deze ‘[naam]’ zou hebben aangeboden hem naar huis te brengen. Nog daargelaten dat verdachte zich naar eigen zeggen niet herinnert of deze [naam] ook daadwerkelijk heeft gereden, kan verdachte in het geheel niets over ‘[naam]’ vertellen. Verder acht de rechtbank het onaannemelijk dat ‘[naam]’ door niemand is gezien op de plaats van de aanrijding. Dit, terwijl de getuigen [getuige 1] en [getuige 2] (zeer) kort na de aanrijding ter plaatse waren. Uit hun verklaringen en de verklaring van [betrokkene 1] blijkt dat de tweede persoon die [getuige 1] en [getuige 2] bij de auto van verdachte hebben gezien, de broer van verdachte was. Vaststaat dat deze de Renault niet heeft bestuurd, nu hij met de ter plaatse aanwezige grijze Volkswagen aan is komen rijden. Daarbij komt dat deze broer, die als eerste op de plaats van het ongeval aanwezig was, kort daarna tegen verbalisanten ter plaatse geen melding heeft gemaakt van een andere inzittende in de Renault. Gelet op de bewijskracht van de aangehaalde bewijsmiddelen in hun onderlinge samenhang bezien en het ongeloofwaardige karakter van het door verdachte in stelling gebrachte alternatieve scenario, komt de rechtbank tot het oordeel dat op grond van de hiervoor aangehaalde bewijsmiddelen wettig en overtuigend is bewezen dat verdachte de bestuurder was van de Renault Laguna ten tijde van de aanrijding. 3. Toedracht van het ongeval Het staat vast dat op 11 januari 2015 rond 23.15 uur een ongeval is gebeurd op de Broekdijk te Nuenen waarbij verdachte als bestuurder van de Renault Laguna en het slachtoffer [slachtoffer] als bestuurder van de Peugeot 206 met elkaar in aanrijding zijn gekomen terwijl verdachte onder invloed was van alcohol, te weten 1,58 BAG, en waardoor [slachtoffer] is komen te overlijden. Thans ziet de rechtbank zich voor de vraag gesteld hoe het ongeval heeft kunnen plaatsvinden. Voor de beantwoording van deze vraag heeft de rechtbank acht geslagen op het proces-verbaal van Verkeers Ongevals Analyse (hierna: VOA). Daarin is geconcludeerd dat het ongeval is ontstaan doordat de bestuurder van de Renault niet zoveel mogelijk rechts had gehouden. De bestuurder van de Peugeot kwam vanuit de richting Son en reed in de richting Nuenen over het voor hem bestemde rechter gedeelte van de rijbaan. De bestuurder van de Renault kwam vanuit de richting Nuenen en reed in de richting Son. De bestuurder van de Renault reed zover links op de rijbaan dat zijn voertuig ten tijde van de botsing zich geheel op de linker weghelft bevond. Ten gevolge van de botsing kwam de linker achterzijde van de Renault tegen een in de linker tussenberm staande boom en reed vervolgens diagonaal naar links de sloot in. Door de botsing verdraaide de Peugeot ongeveer 90 graden linksom. De conclusies uit de VOA worden ondersteund door de verklaring van ambulance-medewerkster [betrokkene 2]. [slachtoffer] heeft tegen haar gezegd dat het voertuig dat hem tegemoet kwam gereden [de Renault Laguna, rechtbank] op zijn ([slachtoffer]’) weghelft reed. Zelf had het slachtoffer niet gedronken en was hij niet onwel geworden. 4. De schuldvraag Voor de beantwoording van de vraag of verdachte schuld heeft gehad aan het verkeers- ongeval in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 moet gekeken worden naar het geheel van de gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het ongeval. Daarbij verdient opmerking dat niet reeds uit de ernst van de gevolgen van verkeersgedrag dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer kan worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin. Van schuld in deze zin is pas sprake in het geval van een aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid of onoplettendheid. Een lichtere vorm van schuld is hiervoor onvoldoende. Niet elk tekortschieten, niet elke verkeersovertreding, is voldoende voor het aannemen van schuld. Bij het vaststellen van onvoorzichtigheid gaat het om de vraag of de verdachte objectief gezien een ernstige fout heeft gemaakt dan wel zijn rijgedrag (aanmerkelijk) onder de maat is gebleven van wat van een automobilist in het algemeen en gemiddeld mag worden verwacht. Uit al hetgeen hiervoor is overwogen volgt naar het oordeel van de rechtbank genoegzaam dat verdachte op 11 januari 2015 in Nuenen de Renault Laguna heeft bestuurd terwijl hij ernstig onder invloed van alcohol verkeerde. (1,58 BAG),Van alcoholconsumptie is algemeen bekend dat dit het reactie- en waarnemingsvermogen aantast en in zoverre draagt het bij aan de schuld. In dit geval was de alcoholinname zeer fors en kan worden aangenomen dat dit een aanzienlijke invloed had op het vermogen van verdachte om de auto te besturen. Verdachte is, zonder dat daarvoor enige aanleiding bestond, met zijn auto geheel op de verkeerde weghelft terechtgekomen en zodoende in aanrijding gekomen met de Peugeot 206 van het slachtoffer. Van enige omstandigheid die maakt dat verdachte geen of minder blaam treft is de rechtbank niet gebleken. De rechtbank kwalificeert dit samenstel van factoren als zeer onvoorzichtig en acht het ten laste gelegde feit dan ook wettig en overtuigend bewezen als hierna is uitgeschreven. De bewezenverklaring. Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de hierboven uitgewerkte bewijsmiddelen komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte op 11 januari 2015 te Nuenen als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig, daarmede rijdende over de weg, Broekdijk, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, door zeer onvoorzichtig, terwijl hij danig onder invloed was van alcohol, te weten met een promillage van 1,58, met een door hem, verdachte, bestuurde personenauto (merk Renault, type Laguna) de weghelft voor tegemoetkomend verkeer op te rijden en op die weghelft te blijven rijden, zodanig dat zijn auto zich geheel op de weghelft van het tegemoetkomend verkeer bevond en vervolgens in aanrijding te komen met een tegemoetkomende personenauto (merk Peugeot, type 206), waardoor een ander (genaamd [slachtoffer], zijnde de bestuurder van de tegemoetkomende personenauto (Peugeot 206) werd gedood, terwijl hij verkeerde in de toestand als bedoeld in artikel 8, tweede lid van de Wegenverkeerswet 1994 Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, is naar het oordeel van de rechtbank niet bewezen. Verdachte zal hiervan worden vrijgesproken. De strafbaarheid van het feit. Het bewezen verklaarde levert op het in de uitspraak vermelde strafbare feit. Er zijn geen feiten of omstandigheden gebleken die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. De strafbaarheid van verdachte. Er zijn geen feiten of omstandigheden gebleken die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard. Oplegging van straffen. De eis van de officier van justitie (bijlage 2). een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht; een ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen van 5 jaren; verbeurdverklaring van de auto van verdachte inclusief gedemonteerde onderdelen; teruggave van de in beslag genomen kleding aan verdachte. Het standpunt van de verdediging. De verdediging heeft geen strafmaatverweer gevoerd. Het oordeel van de rechtbank. Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. Verdachte heeft een aan zijn schuld te wijten ongeval veroorzaakt waarbij een dode te betreuren is. In strafverzwarende zin betrekt de rechtbank het feit dat verdachte heeft gereden onder invloed van alcohol en het feit dat hij zijn verantwoordelijkheid heeft trachten te ontlopen door een niet bestaande persoon als bestuurder op te voeren. Verdachte heeft door zijn handelen de nabestaanden van het slachtoffer onherstelbaar leed aangedaan. Hij heeft door zijn gedrag een groot gevaar in het leven geroepen, terwijl hij toch als een gewaarschuwd man moest gelden, gelet op het feit dat hij in de periode van 2004 tot en met 2010 vier keer is veroordeeld vanwege rijden onder invloed. Niettemin heeft hij zich van de daarbij opgelegde straffen niets aangetrokken, in dit geval met alle fatale gevolgen van dien. Bij haar beslissing over de strafsoort en de hoogte van de straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de binnen de zittende magistratuur ontwikkelde oriëntatiepunten. De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf. De rechtbank is van oordeel dat in verband met een juiste normhandhaving niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht. De rechtbank zal een lichtere gevangenisstraf opleggen dan de door de officier van justitie gevorderde straf, nu de rechtbank van oordeel is dat de straf die de rechtbank zal opleggen de ernst van het bewezen verklaarde voldoende tot uitdrukking brengt. De rechtbank acht daarnaast een langdurige rijontzegging op zijn plaats en wel voor de duur van 5 jaren met aftrek. Beslag. De rechtbank is van oordeel dat de in het dictum nader te noemen inbeslaggenomen voorwerpen vatbaar zijn voor verbeurdverklaring, omdat - zoals blijkt uit het onderzoek ter terechtzitting – dit voorwerpen zijn met betrekking tot welke het feit is begaan en deze voorwerpen ten tijde van het begaan van het feit aan verdachte toebehoorden. De rechtbank zal voorts de teruggave gelasten van de in het dictum nader te noemen inbeslaggenomen voorwerpen aan verdachte nu naar het oordeel van de rechtbank het belang van strafvordering zich niet meer verzet tegen de teruggave van de inbeslaggenomen goederen. Toepasselijke wetsartikelen. De beslissing is gegrond op de artikelen: Wetboek van Strafrecht art. 10, 27, 33, 33a Wegenverkeerswet 1994 art. 6, 175, 178, 179. DE UITSPRAAK Verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven. Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij. Het bewezen verklaarde levert op het misdrijf: Overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander wordt gedood, terwijl de schuldige verkeerde in de toestand als bedoeld in artikel 8, tweede lid van de Wegenverkeerswet 1994 Verklaart verdachte hiervoor strafbaar. Legt op de volgende straffen. Gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden met aftrek overeenkomstig artikel 27 Wetboek van Strafrecht Ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen (bromfietsen daaronder begrepen) voor de duur van 5 jaar met aftrek overeenkomstig artikel 179 lid 6 Wegenverkeerswet 1994 Verbeurdverklaring van de inbeslaggenomen goederen, te weten: 1.00 STK Personenauto [kenteken 1] RENAULT LAGUNA 1.6-16v Kl:grijs 1.00 STK Auto onderdeel airbag Bestuurdersairbag [kenteken 1] 1.00 STK Auto onderdeel airbag Dashboardairbag rechtsvoor [kenteken 1] 1.00 STK Auto onderdeel bestuurdersautogordel 1.00 STK Auto onderdeel passagiersautogordel Teruggave inbeslaggenomen goederen aan verdachte, te weten: 1.00 STK Kleding Kl: blauw spijkerbroek 1.00 STK Kleding blouse 2.00 STK Schoeisel 1.00 STK Kleding Colbert 1.00 STK Kleding jas kinderjasje 2.00 STK Kleding handschoen Dit vonnis is gewezen door: mr. H.F. Koenis, voorzitter, mr. S.J.W. Hermans en mr. C.P.C. Kuijs, leden, in tegenwoordigheid van mr. F. van der Weele, griffier, en is uitgesproken op 14 juli 2015. mr. C.P.C. Kuijs is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.