Procesverloop

Overwegingen 1. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten. Bij besluit van 24 oktober 2011 heeft verweerder de uitgangspositie van eiser voor de overgang naar een LFNP-functie vastgesteld op de korpsfunctiebeschrijving Facility Manager. Het betreft hier een functie in schaal 9. Eiser heeft tegen dit besluit geen rechtsmiddel ingesteld. Bij besluit van 6 maart 2012 heeft verweerder de uitgangspositie aangevuld met de volgende taakaccenten: Leiding onderdelen (dienstverlening), Bestellen en Beheer, Servicedesk, Telecombeheer, Projectleider, Account management FAM en Portefeuillehouder facilitaire onderwerpen. Ook tegen dit besluit heeft eiser geen rechtsmiddel ingesteld. 2. Het bestreden besluit gaat over de toekenning en overgang naar een functie uit het LFNP. 3. Eiser voert aan dat programmadirecteur HRM, R.E. Kuil, niet bevoegd is tot het nemen van het bestreden besluit. De rechtbank volgt eiser hierin niet en wijst daarbij op haar uitspraak van 9 januari 2015 (ECLI:NL:RBOBR:2015:59). Hierin heeft de meervoudige kamer van deze rechtbank allereerst overwogen dat voormelde bevoegdheid toekomt aan de directeur Human Resource Management (HRM), drs. D.H. Oldenhof, nu aangelegenheden met betrekking tot de overgang naar het LFNP tot haar werkterrein behoren. De rechtbank heeft vervolgens vastgesteld dat door de directeur HRM ondermandaat is verleend aan de programmadirecteur HRM. Gelet hierop heeft de rechtbank geoordeeld dat het besluit op bezwaar bevoegd is genomen. De rechtbank ziet in deze zaak geen reden voor een ander oordeel. 4. In voormelde uitspraak van 9 januari 2015 heeft deze rechtbank verder geoordeeld dat de zogenoemde transponeringstabel een algemeen verbindend voorschrift (avv) is en dat geen sprake is van ernstig feilen op grond waarvan deze avv niet kan worden toegepast. De rechtbank verwijst hier – kortheidshalve - naar 3.2 tot en met 3.6 van die uitspraak. 5. Eiser voert aan dat verweerder een onjuist vakgebied heeft gekozen. Naar zijn mening had dit het vakgebied Bedrijfsvoeringspecialismen in plaats van het gekozen vakgebied Gespecialiseerde Ondersteuning dienen te zijn. Een plaatsing in de functie van bedrijfsvoeringspecialist B had dan volgens eiser voor de hand gelegen. 6. De rechtbank stelt voorop dat bij de keuze van het vakgebied niet eisers feitelijke werkzaamheden bepalend zijn, maar de werkzaamheden zoals die zijn beschreven in zijn korpsfunctiebeschrijving van Facility Manager. De rechtbank kent dan ook geen betekenis toe aan de door eiser ter zitting genoemde taken, die hierin niet zijn opgenomen. 7. Naar het oordeel van de rechtbank is van een apert onhoudbare match naar een functie binnen het vakgebied Gespecialiseerde Ondersteuning, mede gelet op de ter zitting door verweerder gegeven toelichting, geen sprake. 8. De vakgebieden Gespecialiseerde Ondersteuning en Bedrijfsvoeringspecialismen hebben verschillende raakvlakken. In het vakgebied Bedrijfsvoeringspecialismen wordt de bedrijfsvoering en uitvoeringspraktijk echter vanuit specialisatie op beleidsmatig niveau ondersteund en door het zich proactief en reactief richten op verbeteringen in de bedrijfsvoering. In het vakgebied Gespecialiseerde Ondersteuning is sprake van het toepassen van vastgestelde beleidsproducten volgens gestandaardiseerde methoden, technieken en bekende benaderingswijzen. 9. Op grond van voormelde functiebeschrijving stelt de rechtbank vast dat de functie van Facility Manager met name een uitvoerende functie betreft. Als doel van de functie staat (onder meer) aangegeven dat er leiding wordt gegeven binnen operationele werkprocessen op het gebied van Diensten en Middelen. Voor zover sprake is van advies gaat het hoofdzakelijk om de toepassing van beleid en worden eventuele verbetervoorstellen gedaan vanuit ervaren knelpunten in de praktijk. Nu het geen advisering vanuit specialisatie op beleidsmatig niveau betreft, maar veeleer wordt geadviseerd vanuit een uitvoerende rol, acht de rechtbank verweerders keuze voor het vakgebied Gespecialiseerde Ondersteuning niet onbegrijpelijk. Eisers stelling omtrent zijn opleidingsniveau maakt dit niet anders, nu niet het werk- en denkniveau maar de kern en/of het doel van de functie de keuze voor het vakgebied bepaalt. 10. Eiser voert aan dat de LFNP-functie Bedrijfsvoeringspecialist B qua inhoud de meest vergelijkbare functie betreft en verweerder bij de matching ten onrechte de salarisschaal bepalend heeft doen zijn. 11. Onder verwijzing naar de uitspraak van 9 januari 2015 overweegt de rechtbank dat verweerder bij de matching heeft mogen vasthouden aan het uitgangspunt van de matching op schaal. Niet betwist is dat toepassing van de transponeringstabel in dat geval leidt tot een match met de LFNP-functie Gespecialiseerd Medewerker C. 12. De rechtbank komt vervolgens toe aan de vraag of verweerder toepassing had moeten geven aan de in artikel 5, vierde lid, van de Regeling opgenomen hardheidsclausule. Hierbij stelt de rechtbank voorop dat de hardheidsclausule naar aard en bewoordingen ziet op onbillijkheden van overwegende aard in individuele gevallen en op bijzondere situaties die de regelgever bij het tot stand brengen van de regeling niet heeft voorzien. Eiser voert aan dat de matching met de LFNP-functie Gespecialiseerd Medewerker C betekent dat hij ver verwijderd dreigt te raken van de inhoud van zijn werk, waardoor een onbillijke situatie ontstaat. Naar het oordeel van de rechtbank rechtvaardigt deze omstandigheid geen toepassing van de hardheidsclausule. Het is inherent aan de bewust gekozen wijze waarop is gematcht, dat een politieambtenaar kan overgaan naar een LFNP-functie waarvan de inhoud afwijkt van zijn korpsfunctie. 13. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.