RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Beslissing 2. De kantonrechter beoordeelt het beroep aan de hand van de beroepsgronden van betrokkene. Hij oordeelt dat het beroep ongegrond is. De kantonrechter zal hierna uitleggen waarom hij dat doet. Standpunten 3. Gemachtigde voert aan dat betrokkene de gedraging ontkent. Wat betreft de machtiging voert gemachtigde aan dat de schriftelijke machtiging in het dossier deugdelijk is, omdat een datum van ondertekening geen vereiste is voor een geldige machtiging. Hij heeft een verklaring van betrokkene bijgevoegd. Daarin verklaart betrokkene dat zij die dag aan het laden en lossen was bij haar werk ( [bedrijf 1] ). Zij stelt dat zij haar auto eventjes met waarschuwingstekens stil zette naast de auto van haar collega. Zij voert aan dat het vreemd is dat er een boete wordt uitgedeeld op een privéterrein. Het is een gezamenlijk terrein van winkels en bewoners boven het winkelcentrum. 4. De vertegenwoordigster stelt op de zitting dat de verbalisant verklaart dat het voertuig stond op een voor het openbaar verkeer openstaande weg. De weg was ook niet afgesloten. Zij stelt dat er op de foto’s geen sprake is van laden en lossen. Er zijn geen waarschuwingslichten te zien. Daarnaast verklaart de verbalisant dat er tien minuten lang geen activiteiten zijn waargenomen. De vertegenwoordigster vindt dat het dubbel parkeren kan worden vastgesteld en verzoekt de kantonrechter het beroep ongegrond te verklaren. Overwegingen 5. De kantonrechter is met gemachtigde van oordeel dat de schriftelijke machtiging in het dossier deugdelijk is. Hij zal het beroep inhoudelijk behandelen. 6. Gemachtigde betwist de verkeersovertreding. In zaken op grond van de Wahv is de verklaring van de verbalisant in het zaakoverzicht in beginsel voldoende voor het vaststellen van de verkeersovertreding, tenzij concrete omstandigheden worden aangevoerd die aanleiding geven tot twijfel. 6.1. De verklaring van de verbalisant, zoals opgenomen in het zaakoverzicht, luidt als volgt: “Op genoemd datum en tijdstip zag ik dat dit voertuig geparkeerd stond op voornoemde locatie. Ik zag dat het voornoemde voertuig naast een ander voertuig stond geparkeerd. Ik zag dit een vloeiende doorstroom van het verkeer belemmerde.” In het aanvullend proces-verbaal verklaart de verbalisant dat de precieze locatie achter de winkel van de [bedrijf 2] aan [adres] is. Verder verklaart hij dat hij, op een parkeerplaats achter het winkelcentrum, zag dat het voertuig van betrokkene naast de aangegeven vakken dubbel stond geparkeerd. Hij verklaart dat niemand in het zichtbare gedeelte zichtbaar was en dat hij minstens tien minuten geen zichtbare activiteit heeft waargenomen rondom het voertuig. Verder heeft de verbalisant foto’s van de verkeersovertreding bijgevoegd. 6.2. In de beroepsgronden van gemachtigde ziet de kantonrechter geen aanleiding om te twijfelen aan de verklaring van de verbalisant. Er was sprake van parkeren. De verbalisant verklaart dat hij minstens tien minuten geen zichtbare activiteit heeft waargenomen rondom het voertuig. De enkele stelling dat sprake was van laden en lossen, is onvoldoende om dit aannemelijk te maken. Daarbij neemt de kantonrechter in aanmerking dat, gelet op de bewoordingen van de definitie van parkeren in artikel 1 van het Reglement Verkeersregels en Verkeersregels 1990 (RVV 1990), laden en lossen een uitzondering is.Verder is ook niet van belang of betrokkene de waarschuwings-lichten van het voertuig heeft laten branden. Hieruit kan slechts worden afgeleid dat het de bedoeling is geweest het voertuig voor enige tijd onbeheerd achter te laten, maar dit zegt niets over de vraag of sprake is van laden en/of lossen. 6.3. Verder voert betrokkene aan dat sprake is van een gezamenlijk privéterrein. Voor de beantwoording van de vraag of een terrein als een voor het openbaar verkeer openstaande weg moet worden aangemerkt, is beslissend of het feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat. Daarvoor zijn de feitelijke omstandigheden van belang, zoals of door de rechthebbende wordt geduld dat het algemene verkeer gebruik maakt van het terrein. 6.4. De kantonrechter stelt vast dat de plaats waar het voertuig van betrokkene was geparkeerd feitelijk voor het openbaar verkeer openstond. Het gedeelte waar haar voertuig stond was vanaf de weg toegankelijk en was niet afgesloten voor het verkeer. Dat er een bord was geplaatst met daarop de tekst ‘Eigen weg’ en ‘Verboden toegang voor onbevoegden’, maakt dit niet anders. De plaatsing van dit bord maakt immers niet dat de toegang feitelijk onmogelijk is gemaakt. Er is dus sprake van een voor het openbaar verkeer openstaande weg. Dit brengt mee dat de geldende geboden en verboden uit de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) op die plek gelden en gehandhaafd kunnen worden. Betrokkene mocht op deze locatie dus niet dubbel parkeren. 6.5. Alles overwegende stelt de kantonrechter op basis van de beschikbare gegevens vast dat de verkeersovertreding door betrokkene is verricht. In haar verweer ziet hij geen aanleiding om de boete te matigen. Die is terecht opgelegd. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.