<nr>1</nr>De procedure

<nr>2</nr>De beoordeling 2.1. Bij (als hier herhaald en ingelast te beschouwen) tussenvonnis van 22 september 2015 is het volgende overwogen: 2.1. Eiser is sedert enige jaren onder bewind gesteld als bedoeld in artikel 1:431 e.v. BW met benoeming van gedaagde als bewindvoerder. 2.2. Ingevolge artikel 1:438 lid 2 BW kan de rechthebbende tijdens het bewind slechts met medewerking van de bewindvoerder of, indien deze weigerachtig is, met machtiging van de kantonrechter over de onder het bewind staande goederen beschikken. Desgevraagd heeft de raadsman van eiser ter zitting medegedeeld niet te beschikken over een machtiging van de kantonrechter als zojuist bedoeld. Daarom is eiser niet-ontvankelijk in de vordering. Aan een inhoudelijke beoordeling van de zaak wordt derhalve niet toegekomen. 2.3. Op grond van het vorenstaande moet worden geconcludeerd dat een (rechtsgeldige) opdracht aan mr. Meis tot het starten van de onderhavige kort geding procedure heeft ontbroken. Daarom bestaat aanleiding om op de voet van artikel eerste lid 245 Rv mr. Meis, in de kosten te veroordelen. Alvorens aldus te beslissen zal de voorzieningenrechter mr. Meis ingevolge artikel 245 lid 2 Rv in de gelegenheid stellen zijn standpunt aangaande dit voornemen schriftelijk naar voren te brengen en toe te lichten. 2.2. Bij akte van 1 oktober 2015 heeft mr. Meis onder meer het volgende aangevoerd: Meis is daarnaast van mening dat bij het beoordelen van de aanvraag voor het kort geding deze kwestie ter behandeling naar de kantonrechter verwezen had moeten worden (ex artikel 71 lid 2 Rv). Dit enerzijds omdat de kwestie een geldvordering betreft met een beloop van € 2.200,00 en anderzijds omdat geschillen tussen een bewindvoerder en een onder bewind gestelde altijd door een kantonrechter worden beoordeeld. Indien de kwestie bij de kantonrechter behandeld was, was er ter zitting nog gelegenheid geweest om de vereiste machtiging te vragen en te verkrijgen. Niet-ontvankelijkheid was dan niet aan de orde geweest. Bovendien zou in dat geval geen griffierecht verschuldigd zijn geweest aan de zijde van verzoeker en daarmee (in geval eiser alsnog niet-ontvankelijk zou zijn verklaard in zijn vordering) een veroordeling ex artikel 245 lid 1 Rv een lagere schadepost voor Meis zijn. 2.3. De voorzieningenrechter overweegt dat het verweer van mr. Meis miskent dat hij evenmin gemachtigd was om namens eiser bij de kantonrechter te procederen.Bovendien was de voorzieningenrechter in kort geding bevoegd om van de ingestelde vordering kennis te nemen en was er dan ook geen aanleiding de zaak met toepassing van artikel 71 lid 2 Rv te verwijzen.Het verweer van mr. Meis wordt dan ook verworpen. 2.4. Gelet op het vorenoverwogene doet het verweer van mr. Meis niet af aan het oordeel dat een (rechtsgeldige) opdracht aan mr. Meis tot het starten van de onderhavige kort geding procedure heeft ontbroken. Met toepassing van het bepaalde in art. 245 lid 1 Rv zal mr. Meis in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van gedaagde worden begroot op vast recht ad € 613,00.