<nr>1</nr> [gedaagde 1]

<nr>2</nr>De beoordeling 2.1. De eisende partij heeft in de akte toegelicht dat de overeenkomst is gesloten buiten de verkoopruimte. Bij het sluiten van dergelijke overeenkomsten moet ter bescherming van de consument aan de wettelijke (pre)contractuele informatieplichten van de artikelen 6:230m lid 1 en 6:230t van het Burgerlijk Wetboek (BW) worden voldaan. Dat aan deze plichten is voldaan, moet gemotiveerd worden gesteld en onderbouwd. De kantonrechter moet er ambtshalve op toezien dat die voorschriften worden nageleefd, dus ook als er geen verweer is gevoerd. 2.3. De kantonrechter is van oordeel dat uit de aard en totstandkoming van de overeenkomst volgt dat de eisende partij heeft voldaan aan haar (pre)contractuele informatieplichten. Ambtshalve toetsing van de algemene voorwaarden 2.2. De kantonrechter moet onderzoek doen naar (mogelijk) oneerlijke bedingen in de toepasselijke algemene voorwaarden. Volgens Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten is een beding oneerlijk wanneer dit het evenwicht tussen de wederzijdse rechten en verplichtingen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoort. De kantonrechter moet in iedere procedure over ieder onderdeel van de vordering beoordelen of daarover in de algemene voorwaarden afspraken zijn gemaakt en of die afspraken al dan niet oneerlijk zijn ten opzichte van de consument. Als de kantonrechter oordeelt dat een contractuele afspraak oneerlijk is, moet het beding worden vernietigd en moet de vordering op dat onderdeel worden afgewezen (ook als de eisende partij in de procedure een beroep doet op wettelijke bepalingen in plaats van op die contractuele afspraak). 2.3. Op de overeenkomst(en) zijn de volgende algemene voorwaarden van de eisende partij van toepassing verklaard: ‘Algemene Voorwaarden [bedrijf]’ van 10 maart 2023 (hierna: de algemene voorwaarden). 2.4. Het rentebeding in artikel 10.4 van de algemene voorwaarden is door de kantonrechter getoetst en niet oneerlijk bevonden. 2.5. Artikel 10.5 van de algemene voorwaarden betreft een incassokostenbeding. Dat luidt als volgt: ’10.5 Indien Opdrachtgever in verzuim is met de (tijdige) nakoming van zijn verplichtingen, dan komen alle buitengerechtelijke incassokosten, die worden berekend volgens het ‘Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten 2012’ voor zijn rekening, onverminderd de aan [bedrijf] overige toekomende rechten, zoals die op schadevergoeding of nakoming.’ 2.6. Uit de formulering van dit beding volgt dat het suggereert dat vanaf het moment van verzuim direct incassokosten verschuldigd zijn, terwijl dat pas het geval is nadat er een veertiendagenbrief is verstuurd als bedoeld in artikel 6:96 lid 6 BW. Hiervan mag niet worden afgeweken. Op dat punt is het beding te onduidelijk en onbegrijpelijk. Dat de eisende partij wel een veertiendagenbrief aan de gedaagde partij heeft verstuurd, doet daaraan niet af. Of de eisende partij de consument ook daadwerkelijk aan de bedongen afspraken houdt, is voor de beoordeling van de (on)eerlijkheid van het beding namelijk niet relevant. De conclusie is dat sprake lijkt van een oneerlijk beding. Conclusie 2.7. De eisende partij wordt in de gelegenheid gesteld zich bij akte uit te laten over het voorshands uitgesproken oordeel omtrent de oneerlijkheid van het hiervoor genoemde beding. 2.8. Bij uitblijven van een akte, zal de kantonrechter het hiervoor bedoelde beding vernietigen, voor zover dit ziet op de buitengerechtelijke incassokosten. In dat geval zullen de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen. 2.9. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.