<nr>1</nr>De procedure

<nr>2</nr>De beoordeling 2.1. De eisende partij vordert veroordeling van de gedaagde partij tot betaling van € 1.312,78, te vermeerderen met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 9 november 2023. Daarnaast vordert zij veroordeling van de gedaagde partij in de proceskosten. (Pre)contractuele informatieplichten 2.2. De vordering is gebaseerd op een overeenkomst tussen een handelaar en een consument, anders dan een overeenkomst op afstand of buiten de verkoopruimte gesloten. Bij het sluiten van dergelijke overeenkomsten moet de handelaar voldoen aan de wettelijke (pre)contractuele informatieplichten van artikel 6:230l aanhef en onder a, b, c, d en f van het Burgerlijk Wetboek (BW). Dit ter bescherming van de consument. De handelaar moet gemotiveerd stellen en onderbouwen dat aan deze plichten is voldaan. De kantonrechter moet er ambtshalve op toezien dat die voorschriften worden nageleefd, dus ook als er geen verweer is gevoerd. Zie, onder meer, het arrest van de Hoge Raad van 12 november 2021 (ECLI:NL:HR:2021:1677). 2.3. De kantonrechter is van oordeel dat de eisende partij voldoende heeft toegelicht en onderbouwd dat is voldaan aan de informatieplichten. 2.4. De vordering wordt toegewezen, omdat deze de kantonrechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkomt. Ambtshalve toetsing van algemene voorwaarden: Algemene voorwaarden Keurmerk Private Lease – versie 01-12-2017; Aanvullende voorwaarden op de Algemene voorwaarden Keurmerk Private Lease – versie 10-06-2020; Polisvoorwaarden Autoverzekering Volkswagen Pon Financial Services – versie 01-04-2020; Voorwaarden casco en hulpverlening – versie 01-04-2020 en Innameprotocol. Aan het einde van het private-leasecontract kan de auto worden ingeleverd. Het innameprotocol helpt hierbij. 2.5. De kantonrechter moet ambtshalve beoordelen of op de overeenkomst met de gedaagde partij algemene voorwaarden van toepassing zijn en zo ja, of daarin geen bedingen zijn opgenomen die oneerlijk zijn ten opzichte van een consument, in de zin van artikel 3 van de Richtlijn 93/13/EEG betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (hierna: de richtlijn). Dit artikel is in het Nederlandse recht tot uitdrukking gebracht in artikel 6:233 onder a van het Burgerlijk Wetboek (BW), waarin kort gezegd is bepaald dat een beding dat onredelijk bezwarend is, vernietigbaar is. 2.6. De kantonrechter moet in dit verband beoordelen of bedingen, waaraan een consument gebonden is zonder dat daarover afzonderlijk is onderhandeld, in strijd met de goede trouw het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoren. In dat geval moet de kantonrechter daar consequenties aan verbinden, met de bedoeling dat de consument erop kan vertrouwen dat de ‘kleine lettertjes’ niet oneerlijk voor hem uitpakken – en dat hij wordt beschermd als hij zijn handtekening heeft gezet onder een overeenkomst waarin oneerlijke bedingen blijken te zijn opgenomen. 2.7. De kantonrechter voegt hier nog aan toe dat het gaat om een beoordeling van de bedongen afspraken, die de rechten en plichten van partijen over en weer vastleggen en waar de consument door het sluiten van de overeenkomst contractueel aan kan worden gehouden. Of de eisende partij de consument ook daadwerkelijk aan die afspraken houdt, of in de praktijk alleen naleving van wettelijke bepalingen verlangt, is in dit verband niet relevant. De omstandigheid dat een eisende partij alleen een beroep doet op wettelijke bepalingen ontslaat de kantonrechter namelijk niet van de verplichting om ambtshalve te toetsen. In dat laatste geval heeft de eisende partij ook geen recht op de gevorderde wettelijke vergoeding. Dat geldt voor de gevorderde hoofdsom, maar ook voor bijkomende vorderingen, zoals de gevorderde vergoedingen voor gemaakte buitengerechtelijke incassokosten of rente. 2.8. Samenvattend moet de kantonrechter in iedere procedure over ieder onderdeel van de vordering beoordelen of daarover in de algemene voorwaarden afspraken zijn gemaakt en of die afspraken al dan niet eerlijk zijn ten opzichte van de consument. Als de kantonrechter oordeelt dat een contractuele afspraak niet eerlijk is, moet het beding worden vernietigd en moet de vordering op dat onderdeel worden afgewezen (ook als de eisende partij in de procedure een beroep doet op wettelijke bepalingen in plaats van op die contractuele afspraak). Buitengerechtelijke incassokosten 2.9. De bedingen die voor de beoordeling van de vordering relevant zijn, te weten artikel 21 van de Algemene Voorwaarden Keurmerk Private Lease – versie 01-12-2017, is door de kantonrechter getoetst en niet oneerlijk bevonden. Rente 2.10. De eisende partij maakt (ook) aanspraak op vergoeding van rente. In de aanvulling op artikel 20 van Aanvullende voorwaarden op de Algemene voorwaarden Keurmerk Private Lease – versie 10-06-2020 is daarover een beding opgenomen. De kantonrechter moet dus beoordelen of het genoemde artikel in de algemene voorwaarden oneerlijk is ten opzichte van de gedaagde partij. 2.11. De aanvulling op artikel 20 luidt als volgt: “(…) Betaalt u te laat? Dan betaalt u een achterstandsrente van 1.5% per maand over het bedrag dat u te laat betaalt. Wij berekenen rente vanaf de dag dat u moest betalen tot aan de dag dat u het volledige bedrag aan ons heeft betaald. (…)” 2.12. De wettelijke rente voor consumentenovereenkomsten, die in het algemeen eerlijk wordt geacht, is vele malen lager dan de bedongen rente, zoals volgt uit het rentebeding. Een rechtvaardiging voor dit verschil is niet gesteld of gebleken. Door die hoge bedongen rente wordt het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en plichten van partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoord. Dit beding wordt om die reden vermoed oneerlijk te zijn ten opzichte van de consument en de kantonrechter is daarom voornemens het rentebeding ambtshalve te vernietigen. De eisende partij krijgt de gelegenheid om zich hierover uit te laten. De kantonrechter begrijpt dat de eisende partij de verschuldigde wettelijke rente aan zijn vordering ten grondslag legt, maar gelet op wat in 2.7 is overwogen, kan die vordering niet worden toegewezen als het rentebeding in de algemene voorwaarden oneerlijk is. 2.13. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.