RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Beoordeling De rechtbank heeft kennisgenomen van de relevante stukken van de strafzaak tegen veroordeelde. Het bevel van de officier van justitie tot afname van DNA materiaal van 14 maart 2022 is gegrond op artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (hierna: de Wet DNA), waarbij als grondslag heeft gediend de veroordeling van veroordeelde voornoemd op 14 februari 2022 door de meervoudige kamer jeugdstrafzaken in deze rechtbank tot jeugddetentie voor de duur van 90 dagen met aftrek waarvan 24 dagen voorwaardelijk, in verband met overtreding van artikel 266, 267 en 312 van het Wetboek van Strafrecht, kortgezegd diefstal in vereniging met bedreiging van geweld en belediging. Veroordeelde heeft op 4 augustus 2022 door afname van wangslijmvlies celmateriaal afgestaan ten behoeve van DNA-onderzoek. Het bezwaarschrift dat veroordeelde heeft ingediend tegen het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel is tijdig ingediend. Ingevolge artikel 8 EVRM heeft belanghebbende het (grond)wettelijke recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam. Het tweede lid van dat artikel bepaalt dat alleen dan inbreuk op het recht op onaantastbaarheid van het lichaam kan worden gemaakt, indien zulks bij of krachtens wet is voorzien. Nu artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden in het afnemen van celmateriaal ten behoeve van DNA-onderzoek voorziet, is er geen sprake van schending van artikel 8 EVRM. In op 13 mei 2008 gewezen arresten stelt de Hoge Raad voorop dat tekst, alsmede doel en strekking van de Wet als uitgangspunt hebben dat bij iedere veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet celmateriaal wordt afgenomen. De officier van justitie is verplicht een daartoe strekkend bevel te geven, tenzij zich één van de in het eerste lid genoemde - en beperkt uit te leggen - uitzonderingen voordoet. Voor een generieke uitzondering voor minderjarigen bestaat geen ruimte. Zodanige generieke uitzondering kan ook niet aan het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind worden ontleend. De in artikel 2, eerste lid, onder a, van de Wet genoemde uitzondering doet zich niet voor, nu niet gebleken is dat reeds een DNA-profiel van veroordeelde is verwerkt. De rechtbank dient derhalve, op grond van artikel 2, eerste lid onder b, van de Wet, te beoordelen of redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde. Hieraan kan worden toegevoegd dat, hoewel in de Wet geen onderscheid wordt gemaakt tussen meerderjarigen en minderjarigen, de rechter bij zijn oordeel of sprake is van “bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd” de omstandigheid dat de veroordeelde ten tijde van het plegen van het feit minderjarig was moet betrekken. Of, en in welke mate bijzondere omstandigheden aan de orde zijn, zal afhangen van de omstandigheden van het geval. Een relevante factor in dit verband kan allereerst zijn of de gevolgen van het bepalen en verwerken van het DNA-profiel evident disproportioneel zijn, gelet op de omstandigheid dat het feit is begaan toen de veroordeelde minderjarig was. Daarnaast kan de rechter betrekken of, mede gelet op de omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd en de leeftijd van de veroordeelde ten tijde van het misdrijf, sprake is van een gering recidivegevaar. Daarvoor kan ook van belang zijn of aanwijzingen bestaan voor eerder gepleegde relevante misdrijven (Hoge Raad 7 april 2020, ECLI:NL:HR:2020:626). De rechtbank is van oordeel dat in het onderhavige geval de hiervoor genoemde uitzonderingen zich niet voordoen. Veroordeelde was weliswaar 17 respectievelijk 18 jaar ten tijde van het plegen van de strafbare feiten, maar hij is veroordeeld voor een ernstig misdrijf waar hij jeugddetentie voor opgelegd heeft gekregen, waarbij aan veroordeelde onder meer een voorwaardelijke jeugddetentie met een proeftijd is opgelegd. Hieruit kan worden afgeleid dat de rechtbank risico op herhaling aanwezig heeft geacht. Bovendien blijkt uit de documentatie van veroordeelde dat er weliswaar één veroordeling tegen hem is uitgesproken, maar dat het daarbij ging om drie strafbare feiten, gepleegd op drie verschillende momenten. Gelet hierop kan niet worden gezegd dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde disproportioneel is. Het vorenstaande leidt tot de conclusie dat in de aard van de ten laste van veroordeelde bewezen verklaarde misdrijven, noch in de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd, grond kan worden gevonden om te concluderen dat DNA-onderzoek niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde. Voor wat betreft het ‘aan de schandpaal genageld voelen’ bij de opslag van DNA in de databank, wijst de rechtbank op het volgende. In de DNA-databank wordt alleen het DNA-profiel opgenomen samen met het bij dat profiel behorende nummer (een zogeheten SIN-nummer). Het DNA-profiel wordt daarin weergegeven in de vorm van een serie getallen en letters die de eigenschappen weergeven van de DNA-kenmerken uit het profiel. Een serie getallen die onbegrijpelijk zal zijn voor iemand die die cijfers ziet en pas na constatering van een match kan op basis van het SIN-nummer de koppeling gelegd worden tussen het profiel in de databank en het centrale bestand met daarin de persoonlijke informatie van verdachte/veroordeelde. Wie toegang hebben tot de databank en tot het centrale bestand staat in artikel 14 van het besluit DNA-onderzoek in strafzaken (https://wetten.overheid.nl/BWBR0012791/2018-02-01https:/wetten.overheid.nl/BWBR0012791/2018-02-01). Alles afwegend komt de rechtbank tot het oordeel dat het bezwaar ongegrond moet worden verklaard.