Procesverloop

Beoordeling door de rechtbank Wat heeft eiser verzocht? 4. Eiser heeft een Woo-verzoek bij de minister ingediend waarbij hij heeft verzocht om alle documenten, mails, met betrekking tot de vacature [functie] CTIVD, met het nummer [nummer] . Eiser heeft daarbij specifiek verzocht om de volgende informatie: (1) de plaatsing en de verlenging van de vacature; (2) de totstandkoming van en de inhoud van de vacaturetekst; (3) het aantal sollicitanten, het tijdstip waarop deze sollicitanten zijn uitgenodigd, het tijdstip waarop hete sollicitatiegesprek heeft plaatsgehad en het tijdstip waarop de sollicitant is afgewezen; (4) en de stand van zaken van de vacature. Wat heeft de minister besloten? 5. De minister heeft de aanvraag afgewezen omdat de informatie geen verband houdt met de publieke taak van de minister. Uit het systeem van de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten volgt dat de CTIVD een onafhankelijke rol vervult. De enige verantwoordelijkheid die de minister-president jegens de CTIVD vervult ziet op het beheer van de begroting van de CTIVD. De informatie waar eiser om verzoekt, is geen informatie die bestemd is voor de minister-president. Dit is ook niet de bedoeling van de wetgever, aangezien de CTIVD op grond van artikel 1:1, tweede lid, onder h, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), in samenhang gelezen met artikel 4.1. van de Woo, uitgesloten is van de Woo. Gelet daarop is geen sprake van informatie die valt onder de Woo. Wat voert eiser aan in beroep? 6. Eiser is het niet eens met de afwijzing van zijn Woo-verzoek. Eiser heeft aangevoerd – samengevat weergegeven – dat hij van mening is dat de stukken waar hij om heeft verzocht moeten berusten bij de minister. De medewerkers van het ministerie van Algemene zaken hebben namelijk met eiser contact gehad over de afwijzing van eiser voor de functie van [functie] bij de CTIVD. Over de afspraken tussen CTIVD en de minister is geen inzage gegeven. Het is volgens eiser niet aannemelijk dat de CTIVD verantwoordelijk is voor HR werkzaamheden van het ministerie van Algemene zaken voor de CTIVD. Verder houden de stukken verband met een publieke taak van de minister. Het is ook onjuist dat de wetgever de CTIVD heeft willen uitsluiten van de Woo. Wat is de belangrijkste rechtsvraag? 7. De belangrijkste vraag die de rechtbank moet beantwoorden in deze zaak is of de minister verantwoordelijk is voor de documenten omtrent de vacature [functie] CTIVD. De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend. Hieronder wordt uitgelegd waarom. Wat is de relevante wet- en regelgeving? 8. Op basis van artikel 97 van de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten is de CTIVD ingesteld. In artikel 1.1., tweede lid, aanhef en onder h, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) staat: ‘De volgende organen, personen en colleges worden niet als bestuursorgaan aangemerkt; de commissie van toezicht op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten en haar afdelingen, bedoeld in artikel 97 van de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten 2017’. In artikel 2.2. eerste lid, aanhef en onder a, van de Woo, staat: ‘Deze wet is van toepassing op bestuursorganen.’ Wat is het oordeel van de rechtbank? 9. De documenten die eiser heeft opgevraagd zien op een vacature voor de functie van [functie] bij de CTIVD. Deze documenten vallen daarom naar hun aard onder de CTIVD. Daarnaast volgt uit voornoemde wetgeving dat de CTIVD geen bestuursorgaan is, en dat de CTIVD dus niet onder de Woo valt. De Woo is immers alleen van toepassing op bestuursorganen. Uit de voornoemde regelgeving volgt dat het niet de bedoeling is geweest dat de CTIVD onder de Woo zou vallen. De rechtbank ziet niet in waarom de stukken die eiser heeft opgevraagd volgens eiser vallen onder de publieke taak van de minister. Het gaat immers om documenten voor een vacature bij de CTIVD, en niet bij het ministerie van Algemene Zaken. Daar komt bij dat de CTIVD een onafhankelijke commissie is, die niet valt onder de verantwoordelijkheid van de minister. 10. De omstandigheid dat de medewerkers van de personeelsafdeling van het ministerie van Algemene Zaken administratieve ondersteuning bieden bij werving van medewerkers voor de CTIVD, maakt niet dat de stukken die eiser heeft verzocht dan onder de minister behoren te rusten. Het gaat immers over een functie bij de CTIVD. De minister heeft toegelicht dat er over deze samenwerkingsafspraken niet iets op papier is gezet. Daarom kan er ook geen inzage worden gegeven in die afspraken. Deze omstandigheid maakt het oordeel dat de documenten niet behoren te berusten bij de minister niet anders. 11. De rechtbank komt tot de conclusie dat de documenten die eiser op grond van de Woo heeft opgevraagd, behoren te berusten bij de CTIVD. Het beroep is dus ongegrond. Heeft eiser recht op schadevergoeding gelet op de redelijke termijn? 12. Eiser heeft verzocht om schadevergoeding gelet op de vertraagde behandeling van zijn beroepszaak. 13. De rechtbank toetst het verzoek aan artikel 17, eerste lid, van de Grondwet en neemt daarbij artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en de daarvan afgeleide rechtspraak als uitgangspunt. 14. De behandeling van zaken als deze, waarin van een bezwaar- en beroepstermijn sprake is, mag maximaal twee jaar in beslag nemen. Daarbij is een termijn van zes maanden voor de behandeling van het bezwaar en een termijn van anderhalf jaar voor de behandeling van het beroep redelijk. De te beoordelen periode vangt aan met de datum waarop het bezwaarschrift door de minister is ontvangen en loopt door tot de datum waarop de rechtbank in eerste aanleg uitspraak heeft gedaan. 15. De rechtbank stelt vast dat er vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift van eiser op 2 augustus 2023 tot deze uitspraak twee jaar, drie maanden en drie dagen zijn verstreken. Dit is een overschrijding van drie maanden en drie dagen. Eiser heeft daarom recht op een schadevergoeding van € 500,-. 16. De rechtbank stelt vast dat de bezwaarfase minder dan zes maanden heeft geduurd. De overschrijding van de redelijke termijn is volledig toe te rekenen aan de rechtbank en de kosten daarvoor komen voor rekening van de Staat.