<nr>1</nr>De procedure

<nr>3</nr>De beoordeling 3.1. De vordering is gebaseerd op een overeenkomst tussen een professionele partij, handelend in de uitoefening van haar beroep of bedrijf, [eiser] , en een consument, [gedaagde] . Op zo’n overeenkomst zijn consumentenbeschermende bepalingen van toepassing. De kantonrechter moet ambtshalve (dat wil zeggen uit zichzelf, ook als de consument daar niet om vraagt) beoordelen of een aantal belangrijke consumentenbeschermende bepalingen is nageleefd. Die toets is verstrekkender dan de gebruikelijke toets in andere verstekzaken, die is beperkt tot de vraag of de vordering onrechtmatig of ongegrond voorkomt. 3.2. In iedere afzonderlijke procedure waarin de kantonrechter ambtshalve moet toetsen, moet alle informatie die nodig is om die toets uit te voeren, in de dagvaarding worden gesteld, voor zover mogelijk onderbouwd met bij de dagvaarding te voegen bewijsstukken. 3.3. Als blijkt dat belangrijke consumentenbeschermende bepalingen niet zijn nageleefd, of als de kantonrechter over onvoldoende informatie beschikt dat te beoordelen, moet hij daar, eveneens ambtshalve, consequenties aan verbinden. Afhankelijk van de schending (of niet-gebleken naleving) zal de vordering dan deels of volledig moeten worden afgewezen. 3.4. In dit geval heeft [eiser] (nog) niet aan zijn op hem als eisende partij rustende verplichtingen voldaan. De kantonrechter kan daarom (nog) niet vaststellen of [gedaagde] een betalingsverplichting in de gestelde omvang heeft ten opzichte van [eiser] . Hoewel het op de weg van [eiser] had gelegen om de noodzakelijke duidelijkheid al bij de dagvaarding te verschaffen, zal de kantonrechter hem in de gelegenheid stellen de ontbrekende toelichting alsnog in het geding te brengen. 3.5. De kantonrechter geeft [eiser] wel met klem in overweging om in het vervolg alle voor de beoordeling benodigde informatie (stellingen, tekstuele onderbouwing daarvan en producties) reeds bij dagvaarding in het geding te brengen. Het niet of niet volledig voldoen aan de wettelijke verplichtingen van de artikelen 21 en 111 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, of het niet of onvoldoende onderbouwen van de stelling dat daaraan is voldaan, kan (en zal op enig moment) namelijk leiden tot directe gedeeltelijke of volledige afwijzing van de vordering, waarbij geen gelegenheid (meer) zal worden verleend voor een nadere toelichting bij akte. 3.6. [eiser] zal in zijn akte in ieder geval moeten uitleggen of de overeenkomst op afstand, buiten verkoopruimte, of anders dan op afstand of buiten verkoopruimte tot stand is gekomen. Dat blijkt namelijk niet uit de dagvaarding en ook niet uit de daarbij gevoegde producties. Als gevolg daarvan kan niet worden vastgesteld welke informatieplichten van toepassing zijn. Evenmin kan worden beoordeeld of [eiser] de toepasselijke essentiële informatieplichten heeft nageleefd. 3.7. Onder de essentiële informatieplichten behoort onder andere een informatieplicht ten aanzien van de prijs. Uit productie 1 bij de dagvaarding blijkt dat [eiser] [gedaagde] heeft geïnformeerd over de (reëel geachte) kans dat [gedaagde] in aanmerking zou komen voor gesubsidieerde rechtsbijstand. Uit de omstandigheid dat [eiser] nu betaling vordert van facturen kan worden afgeleid dat [gedaagde] toch geen recht (meer) had op de hem voorgespiegelde toevoeging. Het had op de weg van [eiser] gelegen ter zake een toelichting te verstrekken en toe te lichten of, en zo ja hoe, [gedaagde] vóór het sluiten van de overeenkomst in staat is gesteld om de totale kosten van de dienstverlening te ramen, voor het geval hij niet (langer) voor een toevoeging in aanmerking zou komen. 3.8. De kantonrechter voegt hieraan toe dat de contractsvrijheid op dit punt begrensd is. Een contractuele prijsafspraak geeft in de regel weliswaar de kern van de door de consument te verrichten prestaties weer, maar een afspraak die niet meer inhoudt dan dat de kosten worden berekend op basis van een uurtarief, zonder nadere informatie die de consument in staat stelt om een beredeneerde inschatting te maken van de totale verschuldigde kosten, kan toch onredelijk bezwarend zijn voor consumenten als zij niet voldoende duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd. Dat geldt nog meer als partijen (zoals in dit geval) twee verschillende uurtarieven overeenkomen. Dan zal ook voldoende duidelijk en begrijpelijk moeten zijn wanneer welk tarief geldt. Het is aan [eiser] om gemotiveerd te stellen dat geen sprake is van een onredelijk bezwarende – en daarmee vernietigbare – prijsafspraak. 3.9. Overigens dient [eiser] in zijn akte ook aandacht te besteden aan de vraag of andere bedingen in de overeenkomst en de daarop van toepassing zijnde algemene voorwaarden mogelijk onredelijk bezwarend zijn voor consumenten als [gedaagde] . [eiser] kan zich daarbij beperken tot die bedingen die relevant zijn voor de beoordeling van de ingestelde vordering, zoals de bedingen over rente en buitengerechtelijke incassokosten. 3.10. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.