<nr>1</nr>De procedure

<nr>3</nr>De beoordeling De verjaringstermijn is 1 jaar 3.1. [eiser] en [gedaagde] hebben een vervoersovereenkomst gesloten. Een vordering die voortkomt uit een vervoersovereenkomst, verjaart na verloop van 1 jaar. Dit betekent dat [eiser] na het aflopen van de verjaringstermijn zijn vordering niet meer kan afdwingen. De verjaringstermijn begint op de dag na aflevering, in dit geval dus op 14 januari 2022. De verjaringstermijn is niet gestuit 3.2. De verjaringstermijn kan op twee manieren worden gestuit: 1. door een schriftelijke aanmaning of een schriftelijke mededeling waarin [eiser] op ondubbelzinnige wijze kenbaar maakt dat hij zich zijn recht op schadevergoeding voorbehoudt; 2) door erkenning van de vordering door [gedaagde] . Als een verjaringstermijn wordt gestuit, begint deze weer opnieuw te lopen. Het is aan [eiser] om te stellen en zo nodig te bewijzen dat de verjaringstermijn is gestuit. 3.3. De kantonrechter is van oordeel dat de vordering van [eiser] is verjaard, omdat [eiser] onvoldoende heeft onderbouwd dat de verjaringstermijn is gestuit. Op het moment dat [eiser] de dagvaarding aanbracht, wist hij dat [gedaagde] van mening was dat de vordering was verjaard. [eiser] had dit verweer van [gedaagde] in zijn dagvaarding moeten opnemen en had op dat moment ook al kunnen aanvoeren welke stuitingshandelingen zijn verricht. Dit heeft hij niet gedaan, ook niet na het lezen van de conclusie van antwoord van [gedaagde] . De enkele stelling ter zitting dat ‘is gecommuniceerd met de verzekeraar van [gedaagde] ’ zonder enige verwijzing naar producties, is onvoldoende om vast te kunnen stellen dat, en zo ja wanneer de verjaringstermijn zou zijn gestuit. 3.4. Wel heeft [gedaagde] gewezen op een brief van 12 oktober 2022 van [eiser] aan TVM (de verzekeraar van [gedaagde] , hierna: TVM). Volgens [gedaagde] kan deze brief niet worden aangemerkt als stuitingshandeling, omdat de brief niet aan [gedaagde] maar aan haar verzekeraar is gestuurd. De kantonrechter laat in het midden of correspondentie van [eiser] aan TVM kan worden aangemerkt als stuitingshandeling. Ook als deze brief de verjaringstermijn zou hebben gestuit dan zou de vordering van [eiser] inmiddels zijn verjaard. [eiser] heeft namelijk niet gesteld dat in de periode na deze brief nog een stuitingshandeling is verricht. Het dossier bevat enkele correspondentiestukken tussen [eiser] en TVM in de periode na 12 oktober 2022, maar deze ziet de kantonrechter niet – zeker niet zonder toelichting van [eiser] – als mededeling van [eiser] waarin hij zich op ondubbelzinnige wijze zijn recht op schadevergoeding voorbehoudt. Ook leest de kantonrechter hier niet een erkenning van de vordering door [gedaagde] in. Mocht de brief van 12 oktober 2022 de verjaringstermijn hebben gestuit, dan zou de vordering van [eiser] op 13 oktober 2023 dus alsnog zijn verjaard. Rente en buitengerechtelijke incassokosten 3.5. Omdat de vordering tot schadevergoeding zal worden afgewezen, zullen ook de gevorderde rente en buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen. [eiser] moet de proceskosten betalen 3.6. [eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. [gedaagde] wil dat [eiser] haar daadwerkelijk gemaakte proceskosten vergoedt. De kantonrechter veroordeelt [eiser] echter in de standaard proceskosten. Een vergoeding van de daadwerkelijk gemaakte proceskosten wordt namelijk alleen in buitengewone omstandigheden toegekend, bijvoorbeeld bij misbruik van procesrecht of het onrechtmatig instellen van een procedure. De kantonrechter is van oordeel dat hiervan geen sprake is. Het staat namelijk vast dat [eiser] een schadevordering had op [gedaagde] en [eiser] had niet op voorhand moeten begrijpen dat het beroep op verjaring zou slagen. 3.7. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op: - salaris gemachtigde € 678,00 (2 punten × € 339,00) - nakosten € 135,00 (plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) Totaal € 813,00 Uitvoerbaar bij voorraad 3.8. De kantonrechter zal de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals is gevorderd. Dat betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als één van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.