<nr>1</nr>De verdere procedure

<nr>2</nr>De verdere beoordeling 2.1. De rechtbank blijft bij hetgeen zij in het tussenvonnis heeft overwogen en beslist. 2.2. De vraagpunten waarover partijen zich nader konden uitlaten waren, kort gezegd, de volgende: ( a) [eiseres] dient duidelijkheid te verschaffen over de vraag welke vordering zij bij de akte van cessie van 3 januari 2020, of op een later moment, van [onderneming 1] overgedragen heeft gekregen: de contractuele vordering van [onderneming 1] op [onderneming 2] en/of de vordering van [onderneming 1] op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking; ook is [eiseres] gevraagd naar het moment waarop van de cessie aan [gedaagde] mededeling is gedaan; ( b) [eiseres] dient ook duidelijkheid te verschaffen over de vraag welk bedrag [onderneming 2] , wanneer zij de belopbrengsten van [gedaagde] had ontvangen en had afgedragen aan [onderneming 1] , bij die afdracht aan kosten had mogen inhouden, een en ander om te kunnen berekenen voor welk bedrag [onderneming 1] (of, na cessie, [eiseres] ) is verarmd en [gedaagde] ten laste van haar is verrijkt doordat de belopbrengsten nog onder [gedaagde] berusten. Voor een goed begrip van de achtergrond waartegen deze vraagpunten zijn geformuleerd en van hetgeen hierna wordt beslist, herhaalt de rechtbank de gang van zaken zoals die door [onderneming 1] was beoogd. Het incasseren van het door de beller aan [onderneming 1] verschuldigde tarief zou dan verlopen als volgt:1. de beller betaalt zijn gebruikelijke telefoonkosten en het aan [onderneming 1] verschuldigde tarief aan zijn provider, 2. de provider betaalt het door de beller aan [onderneming 1] verschuldigde tarief door aan de platformhouder, in dit geval [gedaagde] , 3. [gedaagde] betaalt het door de provider ontvangen bedrag verminderd met haar kosten door aan [onderneming 2] ,4. [onderneming 2] betaalt het van [gedaagde] ontvangen bedrag verminderd met haar kosten door aan [onderneming 1] . 2.3. In haar akte heeft [eiseres] , samengevat, het volgende gesteld ten aanzien van vraagpunt (a): ‘de vordering terzake de belopbrengsten’ is door de cessie van 3 januari 2020 aan [eiseres] overgedragen; gedurende deze procedure is geen andere vordering aan de orde geweest en [onderneming 1] en [eiseres] hebben in en buiten rechte voorafgaand aan de cessie aan [onderneming 2] en [gedaagde] duidelijk gemaakt dat de belopbrengsten aan [eiseres] dienden toe te komen; [eiseres] heeft aan [gedaagde] van de overdracht mededeling gedaan in een brief van 16 juni 2020, waar zij de cessie-akte van 3 januari 2020 bij heeft gevoegd; in dat schrijven is opgemerkt dat [eiseres] als gevolg van de overdracht recht heeft op de belopbrengsten en dat [gedaagde] ten opzichte van [eiseres] ongerechtvaardigd is verrijkt door de belopbrengsten onder zich te houden; [eiseres] heeft met de overdracht van ‘de vordering’ alle rechten gebaseerd op het eigendomsrecht van ‘deze vordering’ verkregen, waardoor het aan [eiseres] is om een vordering op grond van ongerechtvaardigde verrijking tegen [gedaagde] aanhangig te maken. [eiseres] is verder in haar akte ingegaan op vraagpunt (b). 2.4. [gedaagde] heeft in antwoord op deze akte aangevoerd dat met de nadere toelichting van [eiseres] nog steeds niet is aangetoond dat de vordering van [onderneming 1] op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking rechtsgeldig aan [eiseres] is gecedeerd en dat van die cessie mededeling aan [gedaagde] is gedaan. Zij wijst daarbij op de tekst van de cessie-akte van 3 januari 2020, waarin staat dat de overdracht (van [onderneming 1] aan [eiseres] ) de vordering betreft waarvan [onderneming 2] de schuldenaar is (in de woorden van de akte de ‘debitor sessus’). Omdat [eiseres] niet heeft aangetoond dat zij eigenaar is geworden van de vordering op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking, moet de vordering alleen al daarom worden afgewezen, aldus [gedaagde] . Ook zij is nog ingegaan op vraagpunt (b). 2.5. De eerste vraag die de rechtbank moet beantwoorden is de vraag of [eiseres] ten aanzien van de cessie-akte van 3 januari 2020 alsnog duidelijk heeft gemaakt dat daarmee de vordering van [onderneming 1] op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking rechtsgeldig is overgedragen aan [eiseres] . De rechtbank beantwoordt die vraag met nee. Uit de akte van 3 januari 2020 kan niet anders worden afgeleid dan dat daarbij de - op contractuele grondslag gebaseerde - vordering van [onderneming 1] op [onderneming 2] aan [eiseres] is overgedragen. [onderneming 2] is immers in die akte als de debiteur van de overgedragen vordering genoemd. Wanneer met die akte was beoogd de in geding zijnde vordering op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking aan [eiseres] over te dragen, had voor de hand gelegen dat [gedaagde] daarin als de debiteur van de overgedragen vordering was genoemd. Dat is niet het geval. Dat in de akte staat dat het de vordering betreft ‘ad -169.360,61 zoals ook benoemd in de vonnis van het kort geding d.d. 2 oktober 2017’, maakt dit niet anders. Dat vonnis betrof immers een vonnis in twee gelijktijdig behandelde zaken. In de ene zaak waren [eiseres] en [onderneming 1] de gezamenlijke (conventionele) eisers, was [onderneming 2] de gedaagde en betrof de (conventionele) vordering - voor zover hier van belang - de afdracht van € 169.360,61 primair aan [eiseres] en subsidiair aan [onderneming 1] . De hier relevante vordering in die zaak was daarom de op contractuele grond gebaseerde vordering van [onderneming 1] dan wel, na cessie van die vordering van [eiseres] , op [onderneming 2] . In de andere zaak was [onderneming 2] de eiseres en was [gedaagde] de gedaagde en ging het - voor zover hier van belang - om een vrijwaringsvordering: [onderneming 2] wilde door [gedaagde] gevrijwaard worden ter zake van hetgeen waartoe [onderneming 2] in de eerstgenoemde zaak jegens [eiseres] en/of [onderneming 1] veroordeeld mocht worden. De hier relevante vordering in de laatstgenoemde zaak betrof daarom eveneens een vordering die op contractuele grond was gebaseerd, te weten het (hostings)contract tussen [onderneming 2] en [gedaagde] . Ook het kort-gedingvonnis bevat daarom geen grond die erop wijst dat met de cessie-akte van 3 januari 2020 de vordering van [onderneming 1] op [gedaagde] uit hoofde van ongerechtvaardigde verrijking aan [eiseres] is overgedragen. Gelet op dit alles moet geoordeeld worden dat de akte van 3 januari 2020 niet met voldoende bepaaldheid omschrijft, zoals artikel 3:84 lid 2 BW vereist, dat daarin de in geding zijnde vordering op grond van ongerechtvaardigde verrijking wordt overgedragen aan [eiseres] . 2.6. [eiseres] heeft verder geen feiten en omstandigheden gesteld waaruit blijkt dat bij enige andere gelegenheid dan (door de akte van) 3 januari 2020, de in geding zijnde vordering op [gedaagde] door [onderneming 1] aan haar is overgedragen. Daarvoor zou zij hebben moeten stellen dat er een (andere) akte in de zin van artikel 3:94 BW bestaat waarin die overdracht wel met voldoende bepaaldheid is omschreven, maar dat heeft zij nagelaten. Dat zij, zoals zij stelt, in de brief aan [gedaagde] van 16 juni 2020 duidelijk heeft gemaakt dat [gedaagde] haar de belopbrengsten moet afdragen omdat [gedaagde] ten laste van haar ongerechtvaardigd verrijkt is, betekent niet dat de desbetreffende vordering op rechtsgeldige wijze aan haar is gecedeerd door [onderneming 1] . Ook die brief is immers niet als een akte aan te merken in de zin van artikel 3:94 BW, omdat dat artikel vereist dat de akte (in ieder geval) door de vervreemder van de vordering (in dit geval: [onderneming 1] ) is ondertekend. De bedoelde brief voldoet niet aan die eis. 2.7. De conclusie is dat [eiseres] niet heeft aangetoond dat zij, als rechtsopvolgster van [onderneming 1] , gerechtigd is om de in geding zijnde vordering tegen [gedaagde] in te stellen. Reeds om die reden moet die vordering worden afgewezen. Vraagpunt (b) kan om die reden verder onbesproken blijven. 2.8. [eiseres] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de gedingkosten worden veroordeeld. [gedaagde] heeft niet voldoende feiten en omstandigheden aangevoerd om te rechtvaardigen dat [eiseres] haar volledige proceskosten moet vergoeden. Die vergoeding dient daarom plaats te vinden volgens het geldende liquidatietarief. De proceskosten worden daarom, aan de zijde van [gedaagde] , tot op heden begroot op: € 4.131 aan vast recht € 4.425 aan salaris advocaat (2,5 punten ad € 1.770 per punt) € 8.556 totaal.