<nr>4</nr>CONCLUSIE

<nr>4</nr>Conclusie • Er is geen medische grond tot arbeidsongeschiktheid voor het eigen werk te duiden. • Cliënt is wel geschikt te achten voor het eigen werk conform kracht en bekwaamheden. (…)” 2.31. Op 4 april 2015 hebben zowel [A] namens het bestuur van USV als [L] een e-mail aan [verweerder] gestuurd, in reactie op het deskundigenoordeel van het UWV van 31 maart 2015. Daarin wordt gesproken over het hersteld melden van [verweerder] en over een op korte termijn te voeren overleg. [A] schrijft daarover: “We vinden het belangrijk om op korte termijn om de tafel te gaan om elkaar te spreken, er heeft zich het nodige voorgedaan en afgespeeld. Wij willen ‘deze periode sluiten’ en met jou vooruit blikken over hoe nu verder. Wij hechten veel waarde aan dit gesprek. Twee bestuursleden, die niet eerder bij dit traject betrokken zijn, zullen met jou spreken. (…)” 2.32. Op 8 april 2015 heeft [verweerder] met twee bestuursleden van USV, [B] en [C] , gesproken. [verweerder] heeft aangegeven dat hij er vanuit gaat, dat hij na een inwerk-/gewenningsperiode zijn werkzaamheden als groepsleerkracht weer kan hervatten. In een e-mail van 13 april 2015 van [C] , mede namens [B] , is omtrent het gesprek van 8 april 2015 het volgende aan [verweerder] gecommuniceerd: “Daarin hebben we onder meer aangegeven dat er op dit moment twee opties liggen die wij als bestuur verder willen onderzoeken: of er is vertrouwen om door te gaan met elkaar óf dat vertrouwen is er onvoldoende. We hebben dat in de eerste plaats onderzocht door met jou in openheid te spreken. Vervolgens hebben wij aangegeven dat wij intern ook zouden nagaan of er voldoende draagvlak is voor jouw terugkeer en dat we in de loop van deze week bij jou zouden terugkomen met ons besluit daarover.” 2.33. Op 17 april 2015 heeft een tweede gesprek met [B] en [C] plaatsgevonden. Vervolgens hebben zij bij brief van diezelfde datum aan [verweerder] laten weten dat het bestuur van USV heeft besloten dat zij de arbeidsovereenkomst op korte termijn wil beëindigen. Als reden daarvoor is in de brief van 17 april 2015 het volgende weergegeven: “Wij hebben als bestuur geoordeeld dat in belang van een stabiele en kwalitatief goede onderwijsomgeving voor de kinderen er onvoldoende basis is voor een succesvolle terugkeer van u als groepsleerkracht op onze school. De redenen hiervoor zijn: de uiterst moeizame werkrelatie over en weer tussen u, de directie en het team die mede hebben geleid tot uw uitval, de lange ziekteperiode én de op de persoon gerichte wederzijdse communicatie gedurende uw herstelproces die de situatie verder verslechterd heeft. Wij zijn van mening dat het voor zowel u als de USV beter is om op een respectvolle manier afscheid van elkaar te nemen en zijn bereid daar een passende regeling voor te treffen.” 2.34. [verweerder] heeft zich vervolgens tot de Algemene Onderwijsbond (de AOb) gewend. Bij brief van 29 april 2015 heeft mr. J.J. Pinkster van de AOb (hierna: Pinkster) namens [verweerder] laten weten dat niet wordt ingestemd met beëindiging van de arbeidsovereenkomst, dat [verweerder] wenst terug te keren als groepsleerkracht bij USV en dat in dat kader uitdrukkelijk bezwaar wordt gemaakt tegen de door USV aangezegde vrijstelling van werkzaamheden (schorsing met behoud van salaris). Namens [verweerder] is verzocht om een op zijn terugkeer gerichte mediation te initiëren. 2.35. USV heeft [verweerder] per 1 mei 2015 hersteld gemeld en hem geschorst met behoud van salaris. 2.36. Er is uitvoerig tussen [C] en Pinkster gecorrespondeerd met betrekking tot de schorsing, salarisbetaling en mediation. 2.37. In juni 2015 is een mediationtraject gevolgd, hetgeen niet tot overeenstemming tussen partijen heeft geleid. 3. Het verzoek en het verweer 3.1. USV verzoekt ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van verandering van omstandigheden ex artikel 7:685 (oud) BW, zonder toekenning van een vergoeding aan [verweerder] . Zij voert daartoe - samengevat - aan dat er thans sprake is van een onherstelbaar verstoorde arbeidsverhouding, welke is voorafgegaan door - onder meer - functioneringsproblematiek. Volgens USV bestaat in de gegeven omstandigheden, waarbij [verweerder] na ontbinding van de arbeidsovereenkomst aanspraak zal kunnen maken op een WW-uitkering en een bovenwettelijke aanvullende en na-wettelijke uitkering, geen aanleiding om aan [verweerder] een aanvullende vergoeding toe te kennen. Dit te meer nu USV zich een dergelijke vergoeding gezien haar budget niet kan veroorloven, aldus USV. 3.2. [verweerder] heeft gemotiveerd verweer gevoerd op de inhoud waarvan hierna - voor zover van belang - zal worden ingegaan. [verweerder] concludeert primair tot afwijzing van het verzoek en subsidiair tot toekenning van een vergoeding volgens de kantonrechtersformule met een factor C=2, ongeacht alle eventuele overige aanspraken van [verweerder] . 4. De beoordeling 4.1. De kantonrechter heeft vastgesteld dat het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst is ingediend vóór 1 juli 2015. Daarmee is het geding aangevangen vóór inwerkingtreding van afdeling 9 van Boek 7, titel 10 (nieuw) BW (Wet werk en zekerheid) op 1 juli 2015, zoals bedoeld in artikel XXII lid 1 onder c van de Wet werk en zekerheid, zodat op deze procedure het bepaalde in afdeling 9 van Boek 7, titel 10 BW zoals dit luidde vóór 1 juli 2015 van toepassing is gebleven. 4.2. De kantonrechter heeft zich ervan vergewist of het verzoek verband houdt met het bestaan van enig opzegverbod, hetgeen niet het geval is. Niet in geschil is dat in ieder geval ten tijde van de indiening van het verzoekschrift geen sprake (meer) was van arbeidsongeschiktheid door ziekte van [verweerder] . 4.3. Volgens USV strekt haar verzoekschrift niet tot ontbinding wegens disfunctioneren, maar tot ontbinding wegens een in de loop van de jaren verstoord geraakte arbeidsverhouding, die is gerelateerd aan eerder disfunctioneren. USV stelt dat de arbeidsrelatie tussen [verweerder] en de directie en diverse teamleden van de USV verstoord is geraakt en het vertrouwen niet meer te herstellen is. De reden daarvan is volgens USV dat er sprake was van telkens terugkerende problemen in de samenwerking en de communicatie die door diverse duo’s, alsmede door de IB-er (Intern Begeleider) en de directie als zodanig werden ervaren. Deze problemen zijn ondanks gesprekken en begeleiding niet op structurele wijze verbeterd, aldus USV. Dit standpunt van USV komt er op neer dat zij er geen vertrouwen (meer) in heeft dat er tussen de directie (dus [L] ) en de collega-leerkrachten enerzijds en [verweerder] anderszijds nog naar behoren kan worden samengewerkt. De te beantwoorden vraag is dus of deze vrees de gevraagde ontbinding als zodanig en haar gevolgen rechtvaardigt. 4.4. [verweerder] bestrijdt dat er sprake is van een onoplosbaar conflict en een onherstelbare vertrouwensbreuk. Volgens [verweerder] was de mediation die uiteindelijk heeft plaatsgevonden wat betreft USV uitsluitend gericht op het vertrek van [verweerder] bij USV (exit-mediation) en heeft een werkelijk inhoudelijk overleg tussen betrokkenen tot op heden niet plaatsgevonden. Nu vast staat dat van arbeidsongeschiktheid voor het eigen werk geen sprake is, zal dit alsnog moeten gebeuren, in die zin dat er daadwerkelijk (en met name met [L] ) over inhoudelijke zaken en over de samenwerking binnen de school zal moeten worden gesproken, aldus [verweerder] . Pas als zodanig overleg uiteindelijk niet tot een basis voor verdere samenwerking mocht kunnen leiden, is er volgens [verweerder] reden om met elkaar over ontbinding van de arbeidsovereenkomst te praten. Het verzoek tot ontbinding is dan ook prematuur, aldus [verweerder] . 4.5. De kantonrechter is van oordeel dat USV in deze procedure onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat thans sprake is van een onherstelbaar verstoorde arbeidsverhouding en dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst niet langer van USV kan worden gevergd. Aan dit oordeel liggen de volgende overwegingen ten grondslag. 4.6. Uit het (hiervoor weergegeven) feitenrelaas in deze zaak volgt dat USV lange tijd heeft vastgehouden aan het standpunt dat [verweerder] ongeschikt is voor zijn eigen werk als groepsleerkracht en dat USV [verweerder] om die reden - ondanks zijn verzoeken daartoe - niet heeft toegelaten zijn werk te hervatten. Eerst ná het deskundigenoordeel van het UWV van 31 maart 2015 waarin is geconcludeerd dat [verweerder] wel geschikt is voor het eigen werk, heeft USV een geheel ander standpunt ingenomen, namelijk dat er sprake is van een onherstelbaar verstoorde verhouding. USV heeft zich bij het deskundigenoordeel van het UWV van 31 maart 2015 neergelegd, echter zonder [verweerder] weer tot zijn werkzaamheden toe te laten. Het (gewijzigde) standpunt van USV kan naar het oordeel van de kantonrechter (op dit moment) niet worden gevolgd. 4.7. Vast staat dat al vanaf het begin van het dienstverband in 2005 vanuit USV, eerst door [D] en later door [L] , met [verweerder] is gesproken over de samenwerking binnen de school en meer in het bijzonder met zijn duo-partners. Dit is een steeds terugkerend thema geweest dat echter gedurende 8 jaar (periode december 2005 tot en met december 2013) geen reden is geweest voor USV om beëindiging van het dienstverband na te streven. Gebleken is dat zowel door de directie als door [verweerder] zelf van tijd tot tijd aandachtspunten zijn geconstateerd en besproken, dat er in de periode juni 2012-april 2013 een verbetertraject is gevolgd, als ook dat dit verbetertraject in april 2013 positief is afgesloten. De directie heeft destijds expliciet geconcludeerd dat [verweerder] naar tevredenheid functioneerde. Van disfunctioneren was in het voorjaar van 2013 dus geen sprake en van een ernstig verstoorde verhouding evenmin. 4.8. Dat een ernstig verstoorde verhouding (met de directie dan wel een collega-leerkracht) is ontstaan in de periode vanaf mei 2013 tot het moment waarop [verweerder] begin januari 2014 wegens ziekte is uitgevallen, valt niet aan te nemen. Zo heeft [L] eind oktober 2013 nog aangegeven (zie zijn hiervoor onder 2.14. aangehaalde memo), dat het ook aan het begin van dat schooljaar (dus het schooljaar 2013-2014) in zijn ogen nog steeds naar wens verliep. Dat hij daarbij tegelijkertijd tegenover [verweerder] zorgen heeft geuit en vragen heeft gesteld (zoals over de samenwerking met [N] en contact met ouders) en ook een opmerking heeft gemaakt over de manier waarop [verweerder] volgens hem in de onderlinge communicatie reageert, doet daar niet aan af en kan er in ieder geval niet toe leiden dat moet worden aangenomen dat er destijds sprake was van (een begin van een) ernstig verstoorde verhouding en een gebrek aan vertrouwen in de verdere samenwerking. Dit volgt evenmin uit de door [L] op zondag 12 januari 2014 (kort voor de ziekmelding van [verweerder] op 15 januari 2014 ) aan [N] en [verweerder] gezonden e-mail (zie onder 2.16.). Uit die e-mail als ook uit de daaraan voorafgaande e-mail van [N] van 8 januari 2014 (zie onder 2.15.) blijkt weliswaar dat er destijds in de samenwerking tussen [verweerder] en [N] over en weer wat irritaties waren (hetgeen op zichzelf bij een dergelijke intensieve samenwerking niet uitzonderlijk kan worden genoemd), maar ook dat gezamenlijk zou worden gezocht naar een oplossing daarvoor. 4.9. Kortom, van signalen ín de periode tot de uitval van [verweerder] in januari 2014, dat er sprake zou zijn van ernstig disfunctioneren dan wel een ernstig verstoorde arbeidsrelatie met [verweerder] blijkt niet. De later afgelegde en door USV in het geding gebrachte verklaringen van enkele collega’s maken dit niet anders en de eerst in juni 2015 schriftelijk afgelegde verklaring van [L] ook niet. De kantonrechter volgt USV dan ook niet in haar standpunt dat zich tot aan de ziekmelding van [verweerder] een verstoorde verhouding tussen [verweerder] enerzijds en de directie en (de overige mensen binnen) het team anderzijds heeft opgebouwd. Weliswaar waren er moeilijkheden in de samenwerking, maar deze rechtvaardigen op zichzelf de kwalificatie ernstig verstoorde arbeidsverhouding niet. Duidelijk is wel dat destijds over die moeilijkheden tussen betrokkenen verder overleg had moeten worden gevoerd, hetgeen echter vanwege de uitval van [verweerder] op 15 januari 2014 en alles wat zich vervolgens daarna heeft afgespeeld, niet is gebeurd. 4.10. [verweerder] heeft vanaf 15 januari 2014 niet kunnen werken. Zijn enige contact binnen USV was met [L] . USV voert aan dat de relatie tussen USV en [verweerder] gedurende de ziekteperiode (verder) is verhard. Zij wijst er op dat volgens [L] (blijkens zijn schriftelijke verklaring van 15 juni 2015) sprake is een ernstig verstoorde arbeidsrelatie en dat hij het niet verstandig en niet wenselijk acht om met [verweerder] verder samen te werken. Deze verklaring (waarop de kantonrechter bij afwezigheid van [L] bij de mondelinge behandeling geen nadere toelichting van [L] zelf heeft kunnen krijgen), legt bij beantwoording van de vraag of de arbeidsovereenkomst thans moet worden ontbonden echter onvoldoende gewicht in de schaal. Vast staat dat [L] kort voor de uitval van [verweerder] nog aanstuurde op constructief, dus op verdere samenwerking gericht, overleg tussen hem en [verweerder] en [N] en daartoe dus kennelijk mogelijkheden zag. De ziekmelding van [verweerder] en hetgeen daarna heeft plaatsgevonden, kan daar niet aan af doen. Duidelijk is dat [verweerder] zijn werk (al dan niet in aangepaste vorm) bij USV (eerste spoor) medio 2014 en in ieder geval in januari 2015 heeft willen hervatten. USV heeft dat geweigerd en heeft alleen het tweede spoor ingezet en gevolgd, hetgeen de relatie tussen USV, dat wil zeggen [L] , en [verweerder] naar mag worden aangenomen verder heeft bemoeilijkt. Dit valt [verweerder] echter in de gegeven omstandigheden niet aan te rekenen en kan niet dienen als een gegronde reden om thans tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst te komen. 4.11. USV heeft in dit verband onvoldoende aannemelijk gemaakt dat een verdere vruchtbare samenwerking tussen [L] en [verweerder] uitgesloten moet worden geacht. Dat er in juni 2015 mediation heeft plaatsgevonden en dit niet tot een onderlinge oplossing heeft geleid, is daartoe onvoldoende. Partijen kunnen zich vanwege de overeengekomen vertrouwelijkheid over de inhoud van die mediation niet uitlaten. Wel staat vast dat partijen het in ieder geval niet eens zijn over de insteek die USV bij deze mediation heeft gehad (alleen gericht op vertrek van [verweerder] of (ook) op terugkeer op de werkvloer). 4.12. Van USV mag in de gegeven omstandigheden, mede in aanmerking genomen dat [verweerder] al sinds 2005 verbonden is aan de school, worden gevergd dat zij zich als goed werkgever meer inspanningen getroost om de mogelijkheden van terugkeer van [verweerder] samen met hem te bespreken en daadwerkelijk te onderzoeken, desnoods met inschakeling van een onafhankelijke derde. 4.13. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de gevraagde ontbinding zal worden afgewezen. 4.14. USV zal als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten van het geding worden veroordeeld. 5. De beslissing De kantonrechter: 5.1. wijst het verzoek af; 5.2. veroordeelt USV in de proceskosten aan de zijde van [verweerder] , tot de uitspraak van deze beschikking begroot op € 400,00 aan salaris gemachtigde. Deze beschikking is gegeven door mr. L.C. Heuveling van Beek, kantonrechter, en is in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 21 september 2015.