Procesverloop

Beoordeling door de rechtbank De totstandkoming van het bestreden besluit 3. Eiser heeft op 22 oktober 2024 een verzoekschrift ingediend bij deze rechtbank. Bij uitspraak van 6 december 2024 heeft deze rechtbank zich onbevoegd verklaard, omdat uit de door eiser ingediende stukken bleek dat hij niet een beroep wilde instellen of een verzoek om een voorlopige voorziening wilde indienen, maar de bestuursrechter verzocht om hem bijstand toe te kennen. Het verzoek van eiser is doorgezonden aan het college om dit als een aanvraag om (algemene) bijstand in behandeling te nemen. Dit verzoek is op 23 december 2024 ontvangen door het college. 3.1. Op 23 januari 2025 is door het college de ‘rapportage aanvraag algemene bijstand’ opgesteld. In deze rapportage is onder meer opgenomen dat eiser op 18 januari 2025 een bedrag aan eigen vermogen bezit van € 88.503,39. 3.2. Met het besluit van 23 januari 2025 heeft het college eisers aanvraag om bijstand afgewezen, omdat hij meer vermogen heeft dan de voor hem geldende vermogensgrens van € 7.770. De Bezwarencommissie, kamer II, heeft bij advies van 1 mei 2025 het college geadviseerd het bezwaar ongegrond te verklaren en het primaire besluit, onder vermelding van de wettelijke grondslag, in stand te laten. Met het bestreden besluit heeft het college het bezwaar ongegrond verklaard. Nadere stukken na sluiting onderzoek ter zitting 4. Na sluiting van het onderzoek ter zitting heeft eiser meerdere e-mails naar de rechtbank gestuurd, waarin hij onder meer reageert op het standpunt van het college en (nogmaals) toelicht waarom hij meent recht te hebben op bijstand. Deze stukken (e-mails) geven de rechtbank geen aanleiding tot heropening van het onderzoek. Dit betekent dat het onderzoek niet wordt heropend en de nadere stukken buiten beschouwing blijven. Waar gaat het in deze zaak over? 5. De rechtbank stelt vast dat niet in geschil is dat eiser ten tijde van het primaire besluit een bedrag aan eigen vermogen bezat van € 88.503,39. Ook is niet in geschil dat eisers vermogen hoger is dan de voor hem geldende vermogensgrens van € 7.770. Naar het oordeel van de rechtbank was het college daarom bevoegd om de aanvraag af te wijzen, omdat eiser vermogen heeft dat (ruim) boven de voor hem geldende wettelijke vermogensgrens ligt. Eiser stelt echter dat hij, ondanks dat zijn vermogen hoger is dan de vermogensgrens, in aanmerking komt voor bijstand. Hij stelt dat sprake is van zeer dringende redenen (een acute noodsituatie), waardoor alsnog bijstand aan hem moet worden verleend. De vraag die de rechtbank daarom moet beantwoorden is of eiser aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van zeer dringende redenen. Is sprake van zeer dringende redenen? 6. Eiser voert aan dat sprake is van zeer dringende redenen. Het niet verlenen van bijstand kan ernstige gevolgen hebben voor zijn gezondheid (invaliditeit en (levensbedreigend) lichamelijk letsel). Eiser heeft geen vast verblijfadres waardoor hij zich regelmatig moet verplaatsen naar een ander, tijdelijk verblijf. Het verhuizen verslechtert zijn medische conditie, mede omdat hij bij het verhuizen zware dingen moet tillen wat leidt tot onherstelbare (onomkeerbare) lichamelijke gevolgen. Eiser heeft namelijk posttraumatische artrose (PTTA) als gevolg van een eerder gebroken enkel. Hierdoor neemt slijtage aan zijn kraakbeen toe. Daarnaast heeft hij een chronische hartziekte. Tijdens de zitting heeft eiser hierover toegelicht dat hij een hoge hartslag heeft, die ondanks het innemen van medicatie te hoog blijft. Eiser stelt dat hij, vanwege zijn medische situatie, een vaste huurwoning nodig heeft. Voor een huurwoning wordt een vast inkomen vereist, wat hij niet heeft. Daarom moet aan hem bijstand worden verleend, zodat hij een vast inkomen heeft en een woning kan huren wat zijn medische situatie ten goede komt. 6.1. Artikel 16 van de Pw bepaalt dat aan een persoon die niet bijstandsgerechtigd is, toch bijstand kan worden verleend als zeer dringende redenen daartoe noodzaken. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) doen zeer dringende redenen zich voor als er een acute noodsituatie is en de behoeftige omstandigheden waarin de betrokkene verkeert op geen enkele andere wijze zijn te verhelpen, zodat het verlenen van bijstand onvermijdelijk is. Een acute noodsituatie kan zich bijvoorbeeld voordoen als een situatie levensbedreigend is of als blijvend ernstig geestelijk of lichamelijk letsel of invaliditeit daarvan het gevolg kan zijn. De wetgever heeft bij het begrip ‘zeer dringende redenen’ gedacht aan een extreme situatie en heeft nadrukkelijk niet beoogd een algemene ontsnappingsclausule te bieden. Daarom moet het gaan om een schrijnende situatie waarvan het evident is dat weigering van bijstand zonder meer onaanvaardbaar is. Het is aan eiser om het bestaan van zeer dringende redenen in deze zin aannemelijk te maken. Is er sprake van een acute noodsituatie? 7. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van een acute noodsituatie. Daarbij is allereerst van belang dat eiser tijdens de zitting desgevraagd heeft toegelicht dat hij medisch gezien op dit moment niet in een acute noodsituatie verkeert, maar dat een acute noodsituatie zich in de (nabije) toekomst wel voor zou kunnen doen. De toekomst is onzeker, aldus eiser. Uit deze toelichting van eiser volgt al dat hij in de periode waar het hier om gaat niet in een acute noodsituatie verkeerde als bedoeld in rechtsoverweging 6.1. 7.1. Verder is van belang dat, naar het oordeel van de rechtbank, de door eiser overgelegde medische stukken zijn gedateerd, zodat daaraan voor de periode waar het hier om gaat geen acute noodsituatie ontleend kan worden. Ook uit de medische stukken zelf blijkt geen acute noodsituatie. In de brief van de orthopeed van het Erasmus MC van 8 oktober 2024 staat dat eiser zijn enkel moet blijven bewegen, maar niet te zwaar moet belasten, waarbij jaarlijkse controle voldoende wordt geacht. Uit de informatie van het Jeroen Bosch ziekenhuis uit 2009 volgt dat eiser één dag is opgenomen op de cardiologie-afdeling. Eiser heeft tijdens de zitting hierover toegelicht dat hij destijds is opgenomen vanwege een te hoge hartslag. Uit het huisartsenjournaal (de journaalregels die zien op de datum van 17 september 2024) volgt dat de klachten passen bij posttraumatische artrose en dat het niet telkens moeten verhuizen in Nederland eiser zou helpen om rust te geven aan zijn enkel. De overgelegde röntgenfoto laat, blijkens de bijschriften, verkalking en slijtage van het kraakbeen zien. Uit deze medische stukken blijkt naar het oordeel van de rechtbank niet, ook niet in onderlinge samenhang bezien, dat sprake is van een acute (medische) noodsituatie. Evenmin blijkt uit deze stukken dat het niet verstrekken van bijstand invaliditeit of een levensbedreigende situatie tot gevolg kan hebben. 7.2. Eiser heeft tijdens de zitting aangegeven dat de orthopedisch chirurg van het Erasmus MC hem mondeling heeft verteld dat, wanneer zijn PTTA erger wordt, dit mogelijk kan leiden tot een operatie met als meest negatieve uitkomst een amputatie. De rechtbank is van oordeel dat dit niet volgt uit de overgelegde stukken. Eiser heeft dit ook niet nader onderbouwd. Is het verlenen van bijstand onvermijdelijk? 8. De rechtbank is, naast het gegeven dat eiser de acute noodsituatie niet aannemelijk heeft gemaakt, van oordeel dat geen sprake is van de situatie dat de behoeftige omstandigheden waarin eiser stelt te verkeren op geen enkele andere wijze zijn te verhelpen, zodat het verlenen van bijstand onvermijdelijk is. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij niet aan werk (een baan) kan komen. Eiser heeft tijdens de zitting toegelicht dat hij heeft gesolliciteerd op specifieke banen op hbo- en wo-niveau die aansluiten bij zijn opleidingsniveau. Dit heeft echter nog niet geleid tot een baan. Eiser heeft echter niet aannemelijk gemaakt dat hij (al dan niet tijdelijk) geen werk kan vinden op een minder geschoold niveau, waarmee hij een inkomen kan genereren dat minimaal gelijk is aan de voor hem geldende bijstandsnorm. Op die wijze kan eiser zijn gestelde behoeftige omstandigheden verhelpen omdat hij dan wel een inkomen heeft en een woning kan huren. Een beroep op de bijstand (als laatste vangnet) is dan niet nodig. 9. Gelet op hetgeen hierboven is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van zeer dringende redenen die noodzaken dat aan eiser alsnog bijstand moet worden verleend. De beroepsgrond slaagt niet. 10. Ten overvloede overweegt de rechtbank nog dat uit vaste rechtspraak van de CRvB volgt dat de vermogensgrens een harde, bij de wet in formele zin bepaalde grens is, zonder discretionaire bevoegdheid voor de bijstandverlenende instantie om daarvan af te wijken. Er is dus geen ruimte voor een belangenafweging of een toetsing aan het evenredigheidsbeginsel. Verzoek om schadevergoeding 11. Eiser heeft verzocht om een vergoeding van de niet-betaalde bijstand. 11.1. De rechtbank wijst dit verzoek af. Er is geen sprake van een onrechtmatig besluit. Alleen al om deze reden is er geen grond om een schadevergoeding toe te kennen.