<nr>2</nr>Het onderzoek ter terechtzitting

<nr>3</nr>De beslissing inzake het bewijs Ten aanzien van parketnummer 05/700102-12 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat de feiten 1, 2, 3 en 4 wettig en overtuigend bewezen kunnen worden geacht. De officier van justitie acht de verklaring van aangever [slachtoffer 1] meer waarschijnlijk dan de verklaring van verdachte. Verdachte en [slachtoffer 1] hebben beiden verklaard dat [slachtoffer 1] bij verdachte in de auto is gestapt, dat ze zijn gaan rijden en dat verdachte geld van hem wilde. Dat geld werd niet overhandigd en daarop heeft verdachte gehandeld zoals door [slachtoffer 1] is verklaard. [slachtoffer 1] verkeerde in doodsnood en is uit een rijdende auto gesprongen. Dit is gezien door getuigen [getuige 1] en [getuige 2]. De officier van justitie acht de verklaring van verdachte dat [slachtoffer 1] zichzelf heeft verwond met de middenconsole zeer ongeloofwaardig. Daarbij is de officier van justitie het niet eens met het rapport van het NFI betreffende de stelling dat een handvuurwapen doorgaans geen scherpe en puntige uitsteeksels heeft. Het letsel kan zijns inziens zijn ontstaan door de korrel, het vizier of de haan van het handvuurwapen. Het standpunt van de verdediging De verdediging stelt dat de feiten niet wettig en overtuigend bewezen kunnen worden geacht. Er is sprake van een tegenstrijdige aangifte en verklaring van verdachte. De getuigen [getuige 1] en [getuige 2] hebben niets gezien van een schermutseling in de auto en zien [slachtoffer 1] niet vluchten of angstig zijn nadat hij uit de auto is gevallen. [slachtoffer 1] wordt kort na het incident opgehaald door twee Marokkanen. Het is onduidelijk hoe dat is gegaan. Na het incident gaat [slachtoffer 1] naar [naam horecagelegenheid]. Voorts is er geen wapen aangetroffen in de auto of woning van verdachte. Dit pleit voor verdachte. Verdachte is doorgereden nadat [slachtoffer 1] uit de auto is gesprongen omdat hij in 2004 voor een feit is veroordeeld waarbij iemand is overleden. Hij dacht dat hij nu weer vast zou komen te zitten voor iets wat hij niet heeft gedaan. Hij is in shock doorgereden. Voorts volgt de verdediging het rapport van het NFI. Het is waarschijnlijker dat het letsel met de middenconsole is toegebracht. Beoordeling door de rechtbank Zowel de verklaring van verdachte als die van aangever bevat onduidelijkheden en ongerijmdheden. Waar het in essentie op neerkomt, is dat de beschuldigende verklaring van [slachtoffer 1] onvoldoende steun vindt in bewijsmateriaal uit neutrale bron. De getuigen [getuige 1] en [getuige 2] hebben niet méér gezien dan dat [slachtoffer 1] uit een rijdende auto is gesprongen en kunnen niets zeggen over de reden waarom. Of [slachtoffer 1] is verwond door de paneel van het middenconsole dan wel door een vuurwapen, wordt uit de deskundigenrapportage niet duidelijk. Er is ook overigens geen forensisch bewijs dat de ene of de andere lezing ondersteunt. Het moge op zichzelf te denken geven dat [slachtoffer 1] uit een rijdende auto springt, maar dat is onvoldoende om het bewijs geleverd te achten. Het gaat uiteindelijk immers niet om de vraag welke lezing (die van aangever of die van verdachte) het meest waarschijnlijk is, maar om de vraag of de rechtbank op grond van het bewijsmateriaal de overtuiging heeft dat de tenlastelegging juist is. Die overtuiging heeft de rechtbank niet, zodat verdachte van deze feiten zal worden vrijgesproken. Ten aanzien van parketnummer 05/901321-12 Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat feit 1 wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en mishandeling van aangever [slachtoffer 2] met dien verstande dat verdachte deels vrijgesproken dient te worden ten aanzien van het prikken/drukken met een mes, tegen de arm of hand van [slachtoffer 2]). Het standpunt van de verdediging De verdediging stelt dat verdachte vrij gesproken dient te worden van de bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en de mishandeling van [slachtoffer 2]. De aangifte van [slachtoffer 2] wordt niet ondersteund door de camerabeelden van het ziekenhuis. Ten aanzien van feit 2 heeft verdachte verklaard te hebben geduwd. Voor de overige onderdelen van de tenlastelegging is geen wettig en overtuigend bewijs. Beoordeling door de rechtbank Feit 1 De aangifte van [slachtoffer 2] wordt niet ondersteund door enig ander wettig bewijsmiddel. Zijn dochter[dochter slachtoffer 2]heeft wel gezien dat verdachte [slachtoffer 2] vastpakte en dat verdachte iets uit de auto pakte, maar een mes heeft zij niet gezien en ook op de camerabeelden is geen mes te zien. De aanwezigheid van het mes is wel wezenlijk voor de tenlastegelegde bedreiging, zodat verdachte daarvan moet worden vrijgesproken. Conclusie De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte onder feit 1 is tenlastegelegd en zal verdachte daarvan vrijspreken. Feit 2

De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat het deel van de tenlastelegging met betrekking tot het slaan/stompen en het met een mes tegen de hand/arm prikken/drukken niet ondersteund wordt door enig ander bewijsmiddel. Verdachte zal voor dit deel van de tenlastelegging vrij gesproken worden. Er is voor het overige sprake van een bekennende verdachte als bedoeld in artikel 359 derde lid, laatste zin van het Wetboek van Strafvordering en daarom wordt volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen:- het proces-verbaal van aangifte van [slachtoffer 2], p. 5 laatste alinea, regel 1 en 2; - het proces-verbaal van verhoor van getuige, [slachtoffer 3], p. 9, tweede alinea, regel 5-7; - de verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 8 oktober 2013. Conclusie De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat: 2. hij op 20 oktober 2012 te Ede opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [slachtoffer 2]), - tegen de borst heeft geduwd pijn heeft ondervonden; Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad. Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte moet daarvan worden vrijgesproken. De beslissing dat verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan, is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Ten aanzien van parketnummer 05/720637-11

De feiten Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld. Op 30 maart 2011 was aangeefster [slachtoffer 3] (verder aangeefster) aan het werk in de winkel [naam winkel] te Wageningen. Verdachte kwam de winkel binnen. Verdachte en aangeefster hadden een hevige discussie. Verdachte kwam op enig moment met zijn gezicht dicht bij het oor van aangeefster. Verdachte heeft aangeefster daarbij in haar oor gebeten. De wond bloedde hevig en deed pijn. De wond is gehecht in het ziekenhuis. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat het niet wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht dat verdachte gepoogd heeft zwaar lichamelijk toe te brengen bij aangeefster. Verdachte dient te worden vrijgesproken voor het primair tenlastegelegde feit. De officier van justitie acht op grond van de aangifte en de getuigenverklaring het subsidiair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Standpunt van de verdediging De verdediging stelt zich op het standpunt dat het primair tenlastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht. Er is geen sprake van zwaar lichamelijk letsel. Het subsidiair tenlastegelegde kan wettig en overtuigend bewezen worden geacht. Beoordeling door de rechtbank De rechtbank is gelet op hetgeen onder de vaststaande feiten is weergegeven van oordeel dat verdachte aangeefster in haar oor heeft gebeten. De rechtbank is met de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat het letsel aan het oor van aangeefster [slachtoffer 2] niet beschouwd kan worden als zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte primair is tenlastegelegd en zal verdachte daarvan vrijspreken. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat: 1. subsidiair hij op 30 maart 2011 te Wageningen opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [slachtoffer 3]), in haar oor heeft gebeten, tengevolge waarvan deze enig lichamelijk letsel, heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden; Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad. Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte moet daarvan worden vrijgesproken. De beslissing dat verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan, is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Ten aanzien van parketnummer 05/721581-11

De feiten Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld. Op 26 september 2010 waren verdachte, [slachtoffer 4] en [slachtoffer 5] in café “[naam horecagelegenheid]” te Wageningen. [slachtoffer 4] is tijdens een vechtpartij in het café gewond geraakt aan haar hoofd en schouder en romp. Zij heeft daar pijn van ondervonden. [slachtoffer 6] is bij zijn keel gepakt en deze werd daarop dichtgedrukt. Hij heeft daar pijn van ondervonden. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat verdachte ten aanzien van het primaire dient te worden vrijgesproken. Verdachte is de eerste persoon die begonnen is met het plegen van geweld. Daarna zijn andere personen ook gaan vechten. Dit valt niet te kwalificeren als openlijk geweld. Het subsidiair tenlastegelegde feit kan wettig en overtuigend bewezen worden geacht gelet op de aangiftes van [slachtoffer 4], [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6]. Het standpunt van de verdediging De verdediging stelt dat het primair tenlastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen kan worden nu de zaken van de medeverdachten geseponeerd zijn en daarom geen sprake kan zijn van openlijk geweld. Ten aanzien van het subsidiair ten laste gelegde heeft de verdediging ten aanzien van [slachtoffer 4] aangevoerd dat haar verklaring niet geloofwaardig is gelet op haar tegenstrijdige verklaringen omtrent de pepperspray. [slachtoffer 5] heeft verklaard dat hij door één van de Marokkanen is geslagen. Het is niet wettig en overtuigend bewezen dat dit verdachte is geweest. [slachtoffer 6] heeft aangifte gedaan dat zijn keel door een Marokkaan is dicht geknepen. Er is geen ander wettig bewijsmiddel dat dit verdachte is geweest. Verdachte dient te worden vrijgesproken voor het primair en subsidiair tenlastegelegde feit. Beoordeling door de rechtbank [slachtoffer 4] beschrijft één van de mannen in het café als een licht getinte man, vermoedelijk van Marokkaanse afkomst, met zwart haar en een sikje en noemt hem “[verdachte]” omdat zij deze naam een paar keer hoorde vallen. Voorts heeft zij verklaard dat zij na afloop zag dat de politie buiten met deze [verdachte] praatte en toen het er op leek dat de politie weer zou vertrekken zonder hem mee te nemen, is zij erheen gelopen met [slachtoffer 7] om duidelijk te maken dat [verdachte] met een glas had lopen zwaaien en had gevochten. In het proces-verbaal van aanhouding is beschreven dat agenten enkele mannen bij café [naam horecagelegenheid] hadden staande gehouden en dat [slachtoffer 4] de lange Marokkaan met opgeschoren haar aanwees als de dader, die haar zou hebben geslagen en haar dochter [slachtoffer 7] met een glas hebben bedreigd. Hierop werd de lange man, [verdachte], aangehouden. Hieruit leidt de rechtbank af dat [slachtoffer 4] in het hierna volgende met “[verdachte]” verdachte bedoelt. Zij heeft verklaard dat de Marokkaan die buiten het café aangehouden werd door de politie, haar meerdere keren heeft geslagen tegen haar hoofd en lichaam. Getuige[getuige 4] heeft gezien dat zijn vrouw, aangeefster [slachtoffer 4], door de Marokkaan die later door de politie is aangehouden, met de vuist werd geslagen. [slachtoffer 6] (verder aangever [slachtoffer 6]) heeft verklaard dat hij naast een onbekende man aan de bar stond. Hij werd ineens heel hardhandig bij de keel gegrepen en voelde meteen pijn omdat hij daardoor als het ware omhoog getild werd. Voor zijn gevoel werd hem gedurende 30 à 40 seconden de adem ontnomen en de keel dicht geknepen. Het betrof een licht getinte man, mogelijk van Marokkaanse afkomst, die zijn keel dichtkneep, een grijskleurig vest en spijkerbroek aan had. Verdachte droeg die avond een grijs shirt met knoopjes aan de voorkant en een zwart/grijze jas. Getuige [getuige 3] heeft gezien dat [verdachte] [slachtoffer 6] bij zijn keel greep. Getuige [slachtoffer 7] heeft gezien dat een Marokkaans uitziende man, vermoedelijk genaamd [verdachte], de man met het bloesje bij de keel pakte en dat hij niet los liet. De man met het gestreepte bloesje betreft [slachtoffer 6]; hij werd door [verdachte] bij de keel gepakt. Ook [slachtoffer 4] heeft gezien dat [verdachte] [slachtoffer 6] bij zijn keel pakte waardoor [slachtoffer 6]’s gezicht blauw aanliep. [slachtoffer 5] Naast de verklaring van aangever[slachtoffer 5] (verder aangever [slachtoffer 5]) is er geen ander wettig bewijsmiddel waardoor wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte aangever [slachtoffer 5] heeft geslagen. De rechtbank zal verdachte ten aanzien van dit deel van de tenlastelegging vrijspreken. Gelet op de bewijsmiddelen in het dossier, staat onvoldoende vast dat naast verdachte ook andere personen aan zijn zijde enig –substantieel- geweld hebben gepleegd. . Derhalve kan geen sprake zijn van openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen. Verdachte zal worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit. Conclusie De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat: 1. subsidiair hij op 26 september 2010 te Wageningen opzettelijk mishandelend [slachtoffer 4] heeft geslagen [slachtoffer 6] bij de keel heeft gepakt en de keel van die [slachtoffer 6] heeft dicht gedrukt, waardoor deze pijn ondervonden; Feit 2 De feiten Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld. Verdachte is na aanhouding door verbalisanten [verbalisant 1] en[verbalisant 2] overgebracht van Wageningen naar politiebureau te Ede. Onderweg heeft verdachte naar de verbalisanten geschreeuwd: “Ik maak jullie kapot “, “ik zoek jullie thuis op en maak jullie en je familie af”, “Ik schiet jullie dood”, “Ik maak jullie af” en/of “Het is een koud kunstje voor mij, jullie kennen mij niet anders zou je bang voor mij zijn en mij anders behandelen”. Deze woorden van verdachte werden als bedreigend ervaren door de verbalisanten. Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat het feit wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht. Verdachte heeft het feit bekend. Standpunt van de verdediging De verdediging stelt zich op het standpunt dat de betreffende verbalisanten geen aangifte hebben gedaan van de bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en hebben daarmee niet aangegeven dat verdachte vervolgd moet worden. Verdachte dient voor dit feit vrijgesproken te worden. Beoordeling door de rechtbank De verbalisanten [verbalisant 1] en[verbalisant 2] hebben een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal opgesteld. Een dergelijk proces-verbaal komt bijzondere bewijskracht toe in de zin van artikel 344 sub 2 Wetboek van Strafvordering. Daarnaast is een bedreiging van personen geen klachtdelict. Het verweer van de verdediging vindt daarmee geen steun in de wet en de jurisprudentie. Conclusie De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder feit 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat: 2. hij op 26 september 2010 te Ede [verbalisant 1] en/of[verbalisant 2], respectievelijk hoofdagent en medewerkster van de regiopolitie Gelderland-Midden, heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, hierin bestaande dat verdachte opzettelijk voornoemde [verbalisant 1] en/of[verbalisant 2] dreigend de woorden heeft toegevoegd: "Ik maak jullie kapot" , "Ik zoek jullie thuis op en maak jullie en je familie af", Ik schiet jullie dood", "Ik maak jullie af" en/of "Het is een koud kunstje voor mij, jullie kennen mij niet anders zou je bang voor mij zijn en mij anders behandelen.", Feit 3 Standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gesteld dat het feit wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht op grond van de aangifte en getuigenverklaringen. Het standpunt van de verdediging De verdediging heeft gesteld dat het feit niet wettig en overtuigend bewezen kan worden geacht, nu er geen ondersteunend bewijs is voor de aangifte van [slachtoffer 7]. Beoordeling door de rechtbank De rechtbank kan op grond van de aangiftes en de verklaringen van de getuigen niet tot een bewezenverklaring komen van hetgeen verdachte is ten laste gelegd. Uit de bewijsmiddelen kan volgen dat verdachte op enig moment met een bierglas in de hand op [slachtoffer 7] is afgelopen. Dat bierglas was toen echter nog heel. Pas later heeft verdachte het bierglas kapot geslagen en daarmee zwaaiende bewegingen gemaakt in de richting van [getuige 4] (verklaring [slachtoffer 4], p. 69-70; verklaring [getuige 4], p. 88-89). Deze feiten zouden wellicht gekwalificeerd kunnen worden als een bedreiging. Bedreiging van [getuige 4] is echter niet tenlastegelegd. Conclusie De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen verdachte onder feit 3 is tenlastegelegd en zal verdachte daarvan vrijspreken.