Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser is geboren [geboortedatum] en heeft de Marokkaanse nationaliteit. Inzet beëdigde tolk 2. Eiser voert aan dat verweerder hem ten onrechte heeft gehoord in het Nederlands tijdens het gehoor voorafgaand aan de maatregel van bewaring. Het lag op de weg van verweerder om een beëdigde tolk Arabisch in te schakelen. Ter onderbouwing hiervan verwijst hij naar de uitspraak van 15 mei 2023 van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond. 3. Op grond van artikel 5.2, eerste lid, van het Vb wordt een vreemdeling gehoord voordat hij in bewaring wordt gesteld. Dit gehoor dient in een voor de vreemdeling begrijpelijke taal plaats te vinden. De rechtbank stelt vast dat uit het proces-verbaal van het gehoor voorafgaand aan de oplegging van de maatregel van bewaring blijkt dat eiser bij aanvang van het gehoor desgevraagd heeft verklaard dat hij in het Nederlands wil spreken, omdat hij dat goed verstaat en begrijpt. Eiser geeft daarnaast aan dat hij zich in het Nederlands beter kan uitdrukken dan in het Arabisch. Verder blijkt uit dit proces-verbaal dat eiser adequaat reageert op de vragen die aan hem zijn gesteld en meermaals heeft aangegeven dat hij de verbalisant heeft begrepen. Reeds hierom is geen aanleiding voor het oordeel dat eiser de Nederlandse taal zodanig gebrekkig beheerst dat hij niet in die taal kon worden gehoord. Maatregel van bewaring 4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Als zware gronden zijn in de maatregel vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3h. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Wet of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van de Wet; 3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; En als lichte gronden zijn in de maatregel vermeld dat eiser: 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; 4e. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld. 5. Eiser betwist lichte grond 4e. Hiertoe voert hij aan dat het niet aan verweerder is om te bepalen of hij al dan niet schuldig is aan enig misdrijf, omdat dit aan het OM is. Verder is onduidelijk waarom het risico op onttrekking van het toezicht volgt uit het feit waarvoor hij is veroordeeld. 6. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling volgt dat voor het opleggen van onder meer de zware gronden 3b en 3c alleen is vereist dat deze gronden feitelijk juist zijn en dat verweerder daarop – als dat het geval is – geen nadere toelichting hoeft te geven. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in ieder geval terecht de zware gronden 3b en 3c aan de maatregel van bewaring ten grondslag heeft gelegd. Eiser is eerder op 25 september 2018 met onbekende bestemming vertrokken. Verder is aan eiser op 25 april 2014 een terugkeerbesluit uitgevaardigd en op 1 november 2025 een aanvullend terugkeerbesluit. Deze zware gronden zijn dan ook feitelijk juist en voldoende toegelicht om aan te nemen dat sprake is van een risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Deze gronden kunnen de maatregel van bewaring dragen. De overige gronden behoeven daarom geen bespreking. Zicht op uitzetting 7. Tot slot voert eiser aan dat het zicht op uitzetting naar Marokko ontbreekt, omdat zijn LP inmiddels is verlopen. 8. Anders dan eiser stelt, is de rechtbank van oordeel dat er geen aanknopingspunten zijn voor het oordeel dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ten aanzien van Marokko in het algemeen, of in het bijzonder van eiser, is komen te ontbreken. Voor eiser is inmiddels een nieuwe LP afgegeven, waarna een nieuwe vlucht is aangevraagd. Eiser zal op de door verweerder in het verweerschrift genoemde datum worden uitgezet naar Marokko. Ambtshalve toets 9. Verder leidt ook de ambtshalve toetsing niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Conclusie 10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.