Procesverloop

Overwegingen Indien de rechtbank bij de beoordeling van het beroep van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 94, zesde lid, van de Vw het beroep gegrond. Op grond van artikel 5.1a van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken. Wat vindt eiseres? De opgelegde maatregel is onrechtmatig, omdat er aanwijzingen zijn dat eiseres minderjarig is. Dit blijkt uit de kopie van het paspoort, waardoor zij niet in bewaring mocht worden gesteld. Eiseres is ook onvoldoende gehoord voorafgaand aan de oplegging van de maatregel. Verder betoogt eiseres dat de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is, omdat [bewaringsaccommodatie] (hierna: [bewaringsaccommodatie] ) geen gespecialiseerde bewaringsaccommodatie is in de zin van artikel 10, eerste lid, van de Opvangrichtlijn. Zij wijst in dat verband naar de prejudiciële vragen die zijn gesteld aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof) bij verwijzingsuitspraak van rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam van 20 maart 2025. Daarnaast voert eiseres aan dat de bewaringsmaatregel niet zo kort mogelijk duurt, zoals is bepaald in artikel 9, eerste lid, van de Opvangrichtlijn. Tot slot maakt de niet ondertekende removal order, dat er geen zicht is op uitzetting. Wat is het oordeel van de rechtbank? Eiseres heeft erop gewezen dat op de kopie van het (Zuid-Afrikaanse) paspoort een andere geboortedatum staat dan op haar (Zimbabwaanse) identiteitskaart. Voor zover eiseres betoogt dat er aanwijzingen zijn dat zij minderjarig is, heeft verweerder zich ter zitting op het standpunt kunnen stellen dat sprake is van een originele Zimbabwaanse identiteitskaart, waarop zij als meerderjarig staat geregistreerd. Ook uit de Eurodac-gegevens blijkt dat eiseres zelf heeft verklaard dat zij is geboren op [geboortedatum] 2005 en bij aanvang van de mondelinge behandeling heeft eiseres eveneens bevestigd op die datum geboren te zijn. In de enkele kopie van het paspoort waarop een andere datum staat, heeft verweerder dus geen aanleiding hoeven zien anders te concluderen. Verweerder heeft zich verder op het standpunt kunnen stellen dat eiseres voorafgaand aan het opleggen van de bewaring voldoende in de gelegenheid is gesteld haar zienswijze ten aanzien van de maatregel van bewaring te geven. Gelet op de door eiseres gegeven antwoorden, had verweerder ook geen aanleiding hoeven zien om in dit kader aanvullende vragen te stellen. Daarmee is voldaan aan de vereisten binnen deze procedure. Het betoog dat verweerder onzorgvuldig heeft gehandeld, slaagt niet. Evenmin zijn er aanwijzingen dat de maatregel van bewaring voor eiseres onredelijk bezwarend zijn en dat een lichter middel had moeten worden toegepast. De vraag of sprake is van onttrekkingsgevaar is in dit kader niet relevant, nu de maatregel is opgelegd op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw, dus met het oog op het grensbewakingsbelang. Onder verwijzing naar de uitspraken van de hoogste bestuursrechter van 28 juni 2024 en van 28 november 2024, is de rechtbank van oordeel dat voor het antwoord op de vraag of een vreemdeling voor een zo kort mogelijke termijn in grensdetentie is gehouden, zoals is bepaald in artikel 9, eerste lid, van de Opvangrichtlijn, van belang is dat de minister tijdig op het asielverzoek heeft beslist en dat het asielberoep binnen afzienbare termijn op een zitting is behandeld. Artikel 83b, derde lid, aanhef en onder c, van de Vw geeft een termijn voor de rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van een asielbesluit. Deze termijn is geen termijn als bepaald in artikel 9, derde lid, van de Opvangrichtlijn. Die bepaling schrijft voor dat de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming met spoed door de rechter moet worden getoetst en dat de lidstaten daarvoor een termijn vaststellen. De termijn daarvoor is neergelegd in artikel 94, vierde en vijfde lid, van de Vw. Verder is in artikel 6, derde lid, van de Vw, anders dan artikel 59b, derde en vierde lid, van de Vw, geen maximale duur voor de vrijheidsontnemende maatregel bepaald. Dat neemt niet weg dat het aan verweerder is om de voortgang van de behandeling van de asielprocedure te bewaken en een doorlopende belangenafweging te maken over de vraag of de bewaring gelet op de duur en de nog te verwachten duur daarvan, al dan niet onevenredig bezwarend moet worden geacht. Eiseres kan de uitkomst van die belangenafweging op elk moment ter toetsing voorleggen aan de bewaringsrechter in een beroep tegen de voortduring van de maatregel. In het geval van eiseres staat het beroep van haar asielprocedure op 3 juni 2025 gepland op zitting. Ten tijde van deze uitspraak bedraagt de termijn van zijn grensdetentie ongeveer zeven weken. De duur van de maatregel is in dit geval nog niet zodanig lang, dat alleen al daarom het belang van eiseres zwaarder weegt dan het grensbewakingsbelang dat verweerder heeft bij handhaving van de maatregel. De rechtbank oordeelt dat de duur van de maatregel op dit moment niet zodanig lang is dat daarom het belang van eiseres zwaarder zou wegen dan het grensbewakingsbelang dat verweerder heeft bij voortzetting van de maatregel. De beroepsgrond dat er geen sprake is van zicht op uitzetting, wordt ook niet gevolgd, nu uit vaste jurisprudentie van de hoogste bestuursrechter volgt dat zicht op uitzetting geen voorwaarde is voor een rechtmatige bewaring op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Eiseres heeft tegen de afwijzing van de asielaanvraag beroep ingesteld, en de rechtbank moet hier nog een uitspraak over doen. Ook de omstandigheid dat de removal order niet is ondertekend, is dus niet van belang voor de beoordeling van de rechtmatigheid van de maatregel van bewaring, nu sprake is van een maatregel van bewaring op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw en eiseres zich nog in de asielprocedure bevindt. De rechtbank ziet verder geen grond voor het oordeel dat het [bewaringsaccommodatie] niet als een gespecialiseerde inrichting is aan te merken. In de uitspraken van 29 januari 2025 en 26 februari 2025 heeft de hoogste bestuursrechter geoordeeld dat het [bewaringsaccommodatie] als een gespecialiseerde bewaringsaccommodatie is aan te merken. Dit oordeel van de hoogste bestuursrechter ziet op een periode waarin gedetineerde vreemdelingen vanwege het ongebruikelijk hoge aantal asielzoekers waren onderworpen aan meer vrijheidsbeperkingen dan normaal. De rechtbank is niet gebleken dat eiseres aan meer beperkingen is onderworpen dan die door de hoogste bestuursrechter zijn betrokken. De in de uitspraak van zittingsplaats Amsterdam opgenomen beschrijving van de verrichte schouw geeft evenmin blijk van zodanige verdergaande beperkingen. De rechtbank ziet geen aanleiding om de uitspraak van het Hof af te wachten in verband met de beantwoording van de prejudiciële vragen. In afwachting van de uitleg van het Hof is de uitleg die de Afdeling aan het Unierecht heeft gegeven leidend. Indien eiseres van mening is dat het eten niet goed is in het detentiecentrum of dat zij niet de zorg ontvangt die zij nodig heeft, staat het haar vrij hierover een klacht in te dienen bij de directie van het detentiecentrum. De rechtbank ziet hierin geen aanleiding om te concluderen dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is. Voor zover eiseres dat heeft willen aanvoeren, is naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van de situatie dat eiseres detentieongeschikt is, dan wel dat de zorg in het detentiecentrum in haar geval ontoereikend is.Nu ook anderszins niet is gebleken dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is, is het beroep ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.