<nr>2</nr>ECLI:NL:RVS:2024:4037.

<nr>2</nr>ECLI:NL:RVS:2024:4037. van de Dublinverordening aan zich te trekken. Van eiseres kan namelijk redelijkerwijs niet worden verwacht dat zij terugkeert naar Kroatië. Eiseres wijst erop dat zij in Kroatië in een garage is vastgehouden zonder eten, water of sanitaire voorzieningen. Zij heeft moeten aanschouwen hoe anderen werden geslagen en zij en haar moeder zijn onzedelijk betast door de politie. Op de zitting heeft zij erop gewezen dat – mede gelet op de wijze waarop in Kroatië met rechten van vrouwen wordt omgegaan – zij er geen vertrouwen in heeft dat zij bij de Kroatische autoriteiten kan klagen, indien haar na terugkeer hetzelfde zal overkomen. Naar aanleiding van haar ervaringen heeft eiseres een trauma opgelopen, waardoor zich psychische klachten hebben ontwikkeld. Eiseres staat nog niet onder specialistische behandeling, maar daar heeft zij wel regelmatig om gevraagd. Uit haar patiëntendossier blijkt in elk geval dat haar psychische klachten verband houden met haar ervaringen in Kroatië. Verder wijst eiseres erop dat zij naast haar persoonlijke ervaringen ook vreest dat haar vader – waar het gezin juist voor is gevlucht – haar en haar gezin zal opzoeken in Kroatië. 10. De rechtbank stelt vast dat een eerder besluit van de minister om de asielaanvraag van eiseres niet in behandeling te nemen, is vernietigd door deze rechtbank, zittingsplaats Haarlem.3 De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister in dat besluit niet deugdelijk heeft gemotiveerd wanneer en waarom zij geen aanleiding ziet de asielaanvraag op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening in behandeling te nemen. Daarbij heeft de rechtbank het volgende overwogen: “De rechtbank stelt vast dat verweerder in het bestreden besluit, het verweerschrift en desgevraagd ter zitting dat niet heeft gedaan. In het verweerschrift is wel een motivering opgenomen maar die is niet deugdelijk. Het standpunt in het verweerschrift luidde dat niet is gebleken dat de psychische problemen van de moeder van eiseres mede veroorzaakt zijn door de ervaringen in Kroatië. Ter zitting is voorgehouden dat in het medische dossier van de moeder een passage is opgenomen waaruit het tegendeel kan worden afgeleid, maar verweerder heeft zijn standpunt vervolgens niet aanvullend gemotiveerd. In het verweerschrift is ook gesteld dat het beroep van de moeder van eiseres tegen een gelijkluidend besluit als dat van eiseres, ongegrond is verklaard. Aan die uitspraak is de rechtbank echter niet gebonden. Ook is hoger beroep tegen die uitspraak ingesteld. In het medisch dossier van eiseres zelf zijn ten slotte ook aanwijzingen dat hetgeen eiseres heeft meegemaakt in Kroatië negatieve psychische gevolgen heeft voor haar. Verweerder heeft hierop niet inhoudelijk gereageerd. Daarom bevat het bestreden besluit een motiveringsgebrek. De beroepsgrond slaagt, verweerder dient het bestreden besluit beter te motiveren.” 11. Ten aanzien van het nu voorliggende besluit constateert de rechtbank dat de minister wederom heeft verwezen naar de uitspraak in het beroep van de moeder van eiseres. Verder heeft de minister in het bestreden besluit overwogen dat eiseres niet heeft aangetoond dat zij heeft te kampen met ernstige psychische problemen en dat uit de overgelegde medische stukken geenszins volgt dat zij als gevolg van de gestelde behandeling in Kroatië een trauma heeft opgelopen. Ook wordt opgemerkt dat eiseres niet heeft aangetoond dat de Kroatische autoriteiten zich jegens eiseres niet aan hun verdragsverplichtingen hebben gehouden en dat daarvoor de stelling dat eiseres de behandeling als vernederend en onmenselijk heeft ervaren onvoldoende is. Ook wordt er daarbij op gewezen dat ten aanzien van Kroatië van het interstatelijk vertrouwensbeginsel

<nr>3</nr>ECLI:NL:RBNHO:2025:2846 kan worden uitgegaan en dat het op de weg van eiseres ligt om zich bij misstanden tot de Kroatische instanties te wenden. 12. Naar het oordeel van de rechtbank doet de minister met deze motivering geen recht aan het oordeel en de opdracht van de rechtbank, zittingsplaats Haarlem. Weliswaar is de uitspraak over de moeder van eiseres door de Afdeling in hoger beroep bevestigd, maar eiseres heeft er op gewezen dat ten tijde van die uitspraak er minder medische informatie voor handen was. Bovendien gaat de minister er in het besluit aan voorbij dat – zoals ook door zittingsplaats Haarlem is opgemerkt – in het patiëntendossier wel degelijk een relatie wordt gelegd tussen haar klachten en haar ervaringen in Kroatië. Zo wordt daarin naar voren gebracht dat zij niet goed kan slapen en veel nachtmerries heeft over de behandeling door de politie in Kroatië en de seksuele aanranding. De minister motiveert niet in het bestreden besluit waarom die informatie onvoldoende wordt geacht. Ook vindt de rechtbank van belang dat uit het patiëntendossier kan worden opgemaakt dat eiseres vooral zogenoemde “ventilerende gesprekken” heeft gehad en dat zij, ondanks de door haar geuite wens om behandeld te worden door de GGZ, pas op 2 april 2025 een eerste intake heeft gehad met de GGZ. Als gevolg daarvan is het medische patiëntendossier de enige medische documentatie waar zij over beschikt. Op de inhoud van dit medische patiëntendossier gaat de minister in het bestreden besluit niet in. 13. Verder overweegt de rechtbank dat, ten aanzien van de ervaringen van eiseres in Kroatië, de minister vooral wijst op het interstatelijk vertrouwensbeginsel. In dit kader wijst de rechtbank erop dat – zoals ook door de zittingsplaats Haarlem is overwogen – de toets van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening een andere toets is en een ander beoordelingskader kent dan de toets van artikel 3 van de Dublinverordening (het interstatelijk vertrouwensbeginsel). Bij de vraag of van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan wordt de algemene situatie in de betreffende lidstaat op en na overdracht beoordeeld en niet de individuele situatie waarin de vreemdeling zich bevond toen hij de verantwoordelijke lidstaat in eerste instantie betrad en de (mogelijke) gebeurtenissen daarna. Het bestreden besluit geeft in zoverre geen blijk van die andere toets. Daarbij vindt de rechtbank ook van belang dat eiseres heeft gewezen op haar vrees voor haar vader. Die omstandigheid heeft de minister niet bij de toets van artikel 17, eerste lid van de Dublinverordening betrokken. 14. Op de zitting is verder besproken dat eiseres in Kroatië onzedelijk is betast door de politie en dat betwijfeld kan worden of – onder die omstandigheden – van haar kan worden verwacht dat zij bij diezelfde politie haar beklag daarover doet. Daarbij heeft eiseres op de zitting gewezen op een aantal rapporten waaruit kan worden opgemaakt dat de rechten van vrouwen in Kroatië onder druk staan. Op de zitting is onvoldoende duidelijk geworden waarom het volgens de minister desondanks op haar weg ligt om zich bij vergelijkbare misstanden na overdracht te wenden tot de betreffende Kroatische instanties. 15. Mede gelet op het oordeel van deze rechtbank, zittingsplaats Haarlem, over het eerdere besluit en al hetgeen hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de minister in het nu voorliggende bestreden besluit onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de minister in de ervaringen en persoonlijke omstandigheden van eiseres geen aanleiding ziet om op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening haar asielaanvraag in behandeling te nemen. Deze beroepsgrond slaagt. Conclusie en gevolgen Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen aanleiding om zelf te voorzien in de zaak. De minister dient een nieuw besluit te nemen. De beslissing om de aanvraag van de moeder (en haar minderjarige kinderen) niet in behandeling te nemen is in hoger beroep bevestigd. Deze uitspraak ziet alleen op het buiten behandeling stellen van de aanvraag van eiseres. Op de zitting is ook besproken dat de uiterlijke overdrachtstermijn ten aanzien van eiseres gelijk is aan die van de moeder van eiseres en haar minderjarige broer en zus en dat met de overdracht van moeder en de andere kinderen gewacht wordt op uitsluitsel over de zaak van eiseres. Voor zover deze uitspraak van invloed is op het al dan niet halen van de overdrachtstermijn, geeft de rechtbank in overweging te bezien in hoeverre dit mede van invloed is op de overdracht van moeder en de andere kinderen en de geuite en begrijpelijke wens van eiseres om als gezin bij elkaar te blijven. Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.814,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 907 en een wegingsfactor 1) Beslissing verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit van 31 maart 2025; draagt de minister op om een nieuw besluit te nemen op de asielaanvraag binnen vier weken na deze uitspraak; veroordeelt de minister tot betaling van €1.814,- aan proceskosten aan eiser. Deze uitspraak is gedaan door mr. P.J. Blok, rechter, in aanwezigheid van K.L.H. Thomas, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: 09 mei 2025 Documentcode: [Documentcode] Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.