<nr>1</nr>De procedure

<nr>3</nr>De beoordeling 3.1. Een rechter kan alleen gewraakt worden als zich omstandigheden voordoen waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Daarvan is sprake als de rechter jegens een procesdeelnemer vooringenomen is of als de vrees daarvoor objectief gerechtvaardigd is. Daarbij is het uitgangspunt dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn omdat hij of zij als rechter is aangesteld. Voor het oordeel dat de rechterlijke onpartijdigheid toch schade lijdt, bestaat alleen grond in geval van bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het aannemen van (de objectief gerechtvaardigde schijn van) partijdigheid. Uit de wet volgt dat de verzoeker die concrete omstandigheden moet aanvoeren en wel zodra deze aan hem of haar bekend zijn geworden. 3.2. In het proces-verbaal van de mondelinge behandeling op 26 juni 2025 staat – voor zover van belang – het navolgende vermeld: “De rechtbank houdt eiser voor dat in het aanvullend beroepschrift alleen maar is aangevoerd dat verweerder niet heeft voldaan aan zijn bewijslast, en dat daarmee voor de rechtbank niet duidelijk is waarover nu eigenlijk haar oordeel wordt gevraagd. Gemachtigde verklaart: Dat is niet helemaal waar. Wij hebben ook de bezwaarschriften toegevoegd. (…) In antwoord op de vraag van de rechtbank wat nog in geschil is, zodat de rechtbank weet waarover een oordeel moet worden gegeven, verklaart gemachtigde: Ik heb wel iets opgesteld dat aansluit bij het bezwaarschrift. Ik vind dat verwijzing naar het bezwaarschrift voldoende is. Ik wil een pleitnota overleggen, die gaat over de volgende geschilpunten: Omkering van de bewijslast; Bij de waarde vaststelling van de grond is geen rekening gehouden met vervuiling; Negatieve kas/contante verkoop inventaris; Correctie vervoersmiddelen; Correctie privégebruik auto. De rechtbank houdt gemachtigde voor dat hij daarmee geschilpunten opbrengt waar verweerder niet op bedacht hoefde te zijn en zich niet op heeft kunnen voorbereiden. Gemachtigde verklaart: Ik ben het daar niet mee eens, al die punten staan allemaal in het bezwaarschrift die bij het beroepschrift zijn gevoegd. Ik ken de rechtspraak en die luidt anders dan u nu zegt. De rechtbank leest voor uit het arrest van de Hoge Raad van 18 december 2009 (ECLI:NL:HR:BJ9616). Gemachtigde verklaart: Ik lees dit arrest anders. De rechtbank houdt gemachtigde voor dat zij constateert dat het probleem hoe dan ook is, dat het met de enkele verwijzing naar de bezwaarschriften voor de rechtbank en verweerder een zoekplaatje wordt. (…) Ook ten aanzien van andere gronden is niet zomaar uit het bezwaarschrift te halen wat het geschil nu eigenlijk is. De rechtbank houdt gemachtigde voor: Verweerder is zo welwillend geweest, te bedenken wat het geschil zou kunnen zijn. Hij heeft een verweerschrift ingediend, waaruit duidelijk blijkt hoe hij heeft opgevat wat nog in geschil is. U heeft daar niet op gereageerd, door erop te wijzen dat het geschil niet beperkt is tot de in het verweerschrift behandelde punten. Gemachtigde verklaart: Het verweerschrift bevat een overzicht van alle correcties. De rechtbank houdt gemachtigde voor: Het verweerschrift begint met een beschrijving van de achtergrond en geeft in punt 4 een eenduidige omschrijving van het geschil, zoals de inspecteur het heeft opgevat. Het was toch wel passend geweest dat u had laten horen wanneer u meende dat de inspecteur het geschil te beperkt opvatte. Verweerder verklaart: Ik heb maar een beperkt beroepschrift kunnen opstellen. Ik heb naar beste weten het geschil gedefinieerd. Ik heb mij niet kunnen voorbereiden op de punten die de gemachtigde nu verder noemt. De rechtbank houdt gemachtigde voor: De bedoeling van de motiveringsplicht is eerst en vooral dat duidelijk wordt gemaakt waarover van de rechtbank een oordeel wordt verlangd. Dat wordt te veel een zoekplaatje op deze manier. Dat is niet hoe het moet zijn. Verweerder heeft naar beste vermogen bedacht wat het geschil dan wel zou zijn, u heeft daar niet op gereageerd, en nu rakelt u allerlei punten op waar wij ons niet op hebben voorbereid.” 3.3. De wrakingskamer overweegt dat uit de toelichting van mr. Van Leeuwen tijdens de mondelinge behandeling van het wrakingsverzoek volgt dat er zijns inziens een onderscheid kan worden gemaakt tussen enerzijds de discussie over de niet-ontvankelijkheid van verzoeker omdat het beroepschrift niet zou voldoen aan het bestuursrechtelijke motiveringsvereiste en anderzijds de vraag wat de precieze geschilpunten waren. De wraking is er op gebaseerd dat de rechter zich al een oordeel had gevormd over de ontvankelijkheid van verzoeker, aldus mr. Van Leeuwen. De rechter hamerde op die ontvankelijkheid onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 18 december 2009. In het bijzonder de opmerking van de rechter, inhoudende: “en nu rakelt u allerlei punten op waar wij ons niet op hebben voorbereid”, was voor verzoeker aanleiding voor de wraking. 3.4. De wrakingskamer leidt uit het proces-verbaal van de zitting van 26 juni 2025 af dat de rechter tijdens de mondelinge behandeling op kritische wijze vragen aan de gemachtigde van verzoeker heeft gesteld over enerzijds de vraag of het beroepschrift voldoet aan het motiveringsvereiste en in dat kader de ontvankelijkheid van verzoeker en anderzijds de vraag welke geschilpunten aan de orde zijn. Uit het proces-verbaal volgt niet dat de rechter zich al een oordeel had gevormd over de ontvankelijkheid van verzoeker. Nadat de rechter wat betreft die ontvankelijkheid had voorgelezen uit het arrest van de Hoge Raad van 18 december 2009 en mr. Van Leeuwen daarop had gereageerd, is de rechter doorgegaan naar het volgende onderwerp, namelijk de vraag welke geschilpunten aan de orde zijn. In dat kader heeft de rechter aan (de gemachtigde van) verzoeker voorgehouden dat het geen zoekplaatje moet zijn voor de rechter en de wederpartij, alsmede dat de wederpartij heeft uiteengezet wat volgens haar de kaders van het geschil zijn en dat verzoeker daarop vervolgens niet heeft gereageerd. De opmerking van de rechter dat mr. Van Leeuwen op de mondelinge behandeling punten oprakelt waarop noch de rechter noch de wederpartij zich hebben voorbereid, dient in dat kader te worden geplaatst. 3.5. De slotsom is dat niet is gebleken dat de rechter zich al een oordeel had gevormd over de vraag ontvankelijkheid van het beroep als zodanig. De gestelde wrakingsgrond is dus niet komen vast te staan. 3.6. Voor klachten over de bejegening door een rechter is de wrakingsprocedure niet bedoeld. Verzoeker kan over de wijze van bejegening door de rechter een klacht indienen bij het gerechtsbestuur. Concrete feiten en omstandigheden waaruit volgt dat in deze bejegening (de schijn van) vooringenomenheid van de rechter besloten ligt, zijn gesteld noch gebleken. 3.7. Gelet op het voorgaande zal het wrakingsverzoek worden afgewezen.