Procesverloop

Overwegingen Bewaringsgronden 1. In de maatregel van bewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;3i. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 2. De gemachtigde van eiser heeft in de beroepsgronden aangegeven de maatregel gecontroleerd te hebben en geen onregelmatigheden te hebben gevonden. Eiser refereert zich aan het oordeel van de rechtbank en verzoekt een ambtshalve toetsing van de maatregel. 3. De rechtbank stelt vast dat de zware en lichte gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd niet worden betwist. De rechtbank oordeelt in het kader van de ambtshalve toetsing dat eiser 3b terecht is tegengeworpen, omdat eiser na de uitreiking van het terugkeerbesluit met onbekende bestemming is vertrokken. Ook is zware grond 3i terecht tegengeworpen. Eiser heeft in het proces-verbaal van gehoor te kennen gegeven dat hij direct naar Frankrijk zou vertrekken en niet meer terug zou keren als hij in vrijheid zou worden gesteld. Hij zal dus geen gehoor geven aan zijn verplichting tot terugkeer naar Algerije. 4. De zware gronden 3b en 3i, in onderling verband en samenhang bezien, kunnen de maatregel van bewaring al dragen. Er vloeit namelijk uit voort dat er een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De overige gronden hoeven daarom niet meer te worden besproken. Ambtshalve toetsing 5. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de (overige) rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring op enig moment onrechtmatig is geweest. Conclusie 6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.