Procesverloop

Overwegingen 1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan. 2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 19 april 2024 in de zaak NL24.14430 volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 12 april 2024. 3. Eiser stelt dat voortduring van de maatregel vreemdelingenbewaring onrechtmatig is, dan wel dat bij afweging van de belangen aan zijn belang bij invrijheidstelling een zwaarder gewicht dient te worden toegekend dan aan het belang van verweerder bij voortduring van de maatregel. 3.1. Er is volgens eiser geen zicht op uitzetting binnen een redelijk termijn aanwezig. Gewezen wordt op het feit dat een identiteitsonderzoek door de Nigeriaanse autoriteiten blijkens het M120 formulier geen resultaat heeft opgeleverd. Op 8 mei 2024 is in dit kader het ‘negatieve resultaat’ ontvangen vanuit de kant van Nigeriaanse autoriteiten. Eiser voert aan dat daarmee vanaf die datum de voortduring van de bewaring onrechtmatig is geworden. Voorts wordt aangevoerd dat onvoldoende voortvarend is gewerkt nu het laatste vertrekgesprek van meer dan een maand geleden dateert (31 mei 2024). Ook daarom is naar mening van eiser voortduring van de maatregel onrechtmatig. 4. De beroepsgronden slagen niet. De staatssecretaris heeft sinds het sluiten van het onderzoek in de vorige procedure viermaal geappelleerd op de lp-aanvraag en driemaal een vertrekgesprek gevoerd met eiser. Tevens is er tweemaal een presentatie in persoon gepland; deze is één keer niet doorgegaan omdat eiser niet is verschenen en één keer omdat de staatssecretaris abusievelijk geen vervoer had geregeld. De rechtbank acht dit voldoende voortvarend. 4.1. De inbewaringstelling is in strijd met artikel 59, van de Vw 2000 en het Unierecht als zicht op uitzetting ontbreekt. Voor dat oordeel ziet de rechtbank geen aanleiding. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de Afdeling heeft geoordeeld dat er in zijn algemeenheid ten aanzien van Nigeria nog steeds van ‘zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn’ kan worden uitgegaan. Dat de Nigeriaans autoriteiten reeds een negatief resultaat hebben gegeven op een identiteitsonderzoek maakt niet dat zicht op uitzetting in het specifieke geval van eiser ontbreekt. De staatssecretaris heeft zich in die context terecht op het standpunt kunnen stellen dat een negatief resultaat op vingerafdrukken niet betekent dat de lp-aanvraag geen kans van slagen heeft. 4.2. Op eiser rust bovendien de rechtsplicht Nederland te verlaten. Deze plicht brengt onder meer met zich mee dat eiser actieve en volledige medewerking aan zijn uitzetting dient te verlenen. De rechtbank constateert dat eiser die medewerking niet verleent. Nu de Nigeriaanse autoriteiten voldoende medewerking verlenen aan het verkrijgen van de voor uitzetting benodigde documenten, is er geen grond voor het oordeel dat zij, indien de vreemdeling zijn medewerking verleent, geen lp op zijn naam willen verstrekken. 5. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.