Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 1993 en de Marokkaanse nationaliteit te hebben. 2. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. 3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. De rechtbank verwijst hierbij naar de uitspraken van 5 januari 2024, 21 maart 2024, 9 april 2024 en 16 mei 2024. Uit de uitspraak van 16 mei 2024 volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, 10 mei 2024, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds 10 mei 2024. 4. Eiser voert aan dat geen sprake is van zicht op uitzetting. Hij verblijft al veel te lang in bewaring. Aan hem is toegezegd dat de maatregel wordt opgeheven en dat schadevergoeding wordt toegekend, maar hieraan is geen gevolg gegeven. 5. Verweerder heeft desgevraagd toegelicht dat de bewaring op 27 mei 2024 is opgeheven in verband met een gemaakte belangenafweging. Eiser verbleef bijna zes maanden in bewaring en er was nog geen laissez-passer afgegeven door de Marokkaanse autoriteiten. Ondanks eisers passieve houding is besloten om de maatregel van bewaring niet te verlengen. 6. In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van bewaring in de te beoordelen periode onrechtmatig is geweest. Er zijn geen aanknopingspunten voor het oordeel dat het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ten aanzien van Marokko in het algemeen, of in het bijzonder van eiser, was komen te ontbreken. De omstandigheid dat de bewaring ruim vijf maanden heeft geduurd, is daarvoor onvoldoende. Uit het verslag van het laatste vertrekgesprek van 14 mei 2024 blijkt dat eiser zich passief heeft opgesteld. Hiermee heeft eiser zelf in de weg gestaan van een voortvarende uitzetting. 7. De stelling van eiser dat hem is toegezegd dat de maatregel zou worden opgeheven en dat aan hem schadevergoeding zal worden toegekend, is niet bevestigd door verweerder. Eiser heeft zijn stelling ook niet nader geconcretiseerd en onderbouwd. Deze grond slaagt niet. 8. Tot slot leidt ook de ambtshalve toetsing niet tot het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te beoordelen periode op enig moment onrechtmatig was. 9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.