Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] . Ophouding 2. Eiser voert aan dat hij blijkens het proces verbaal van ophouding op 18 april 2024 vanaf 11.00 uur is opgehouden op grond van artikel 50 van de Vw. De maatregel van inbewaringstelling is opgelegd op 18 april 2024 om 17.30 uur. Op dat moment was de wettelijke termijn van ophouden van zes uur dus al verstreken en is de bewaring daardoor onrechtmatig. Volgens verweerder is hiervan geen sprake nu de ophouding is aangevangen om 11.30 uur. Eiser is op 18 april 2024 om 11:00 uur overgenomen van de Belgische autoriteiten. Hierna is hij overgebracht naar de brigade Scheldenstromen te Hoogerheide waar hij om 11:30 uur aankwam. Op dat moment begint de ophouding te lopen. Eiser is vervolgens om 17:30 uur in bewaring gesteld. Verweerder stelt zich dus op het standpunt dat eiser niet langer dan zes uur is opgehouden. 3. Naar het oordeel van de rechtbank vindt het standpunt van verweerder bevestiging in het proces-verbaal ophouden en onderzoek van 18 april 2024. Tussen 11.00 uur en 11.30 uur heeft de overdracht en het vervoer van eiser naar de plaats van verhoor plaatsgevonden, waar eiser om 11.30 uur is aangekomen. Nu de ophouding is geëindigd met de maatregel van inbewaringstelling om 17.30 uur staat daarmee vast dat eiser niet langer dan zes uur is opgehouden. Gronden van de maatregel van bewaring 4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht onttrekt en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; 3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt; 3f. zich zonder noodzaak heeft ontdaan van zijn reis- of identiteitsdocumenten; met betrekking tot zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer; en als lichte gronden vermeld dat eiser:4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfvergunning hebben geleid;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; 4f. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet Arbeid Vreemdelingen. 5. Eiser betwist de zware gronden, vermeld onder 3c, 3d, 3f en 3i en alle lichte gronden. Verweerder heeft in de reactie van 24 april 2024 de zware grond 3f laten vallen evenals de lichte gronden 4b en 4e, maar heeft verder betoogd dat de drie niet betwiste zware gronden (3a, 3b en 3e) reeds voldoende zijn om de maatregel van bewaring te dragen. 6. De rechtbank is van oordeel dat vaststaat dat eiser drie zware gronden niet heeft betwist, zodat deze gronden ten grondslag konden worden gelegd aan de maatregel van bewaring. Dat is voldoende om de maatregel te dragen en een risico op onttrekking aan het toezicht aan te nemen. Ambtshalve toets 7. De rechtbank overweegt ten slotte dat zij ook ambtshalve oordelend, geen onregelmatigheden heeft vastgesteld bij de toepassing en tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring die leiden tot onrechtmatigheid van de maatregel. Conclusie 8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.