<nr>1</nr>De procedure

<nr>2</nr>De verdere beoordeling in het incident Internationale bevoegdheid rechtbank 2.1. In het tussenvonnis is Trannel in de gelegenheid gesteld zich bij akte uit te laten over: i) het betoog van [eiser hoofdzaak/verweerder incident] dat, kort gezegd, Trannel voordat partijen, op 14 augustus 2011, de (eerste) kansspelovereenkomst hebben gesloten haar activiteiten op Nederland heeft gericht en ii) het beroep van [eiser hoofdzaak/verweerder incident] op de bijzondere bevoegdheidsregel van artikel 7 lid 2 Brussel I bis. 2.2. Trannel heeft in haar nadere akte uitlating producties het onder i) bedoelde betoog van [eiser hoofdzaak/verweerder incident] niet (gemotiveerd) weersproken. De door [eiser hoofdzaak/verweerder incident] gestelde en niet weersproken feiten en omstandigheden kunnen de conclusie dragen dat Trannel al voor het sluiten van de (eerste) kansspelovereenkomst haar commerciële activiteiten - met het oog op het aanbieden en sluiten van kansspelovereenkomsten - op Nederland heeft gericht. Gelet hierop en gelet op wat onder 2.8 van het tussenvonnis is beslist, moet worden geoordeeld dat de hoofdzaak betrekking heeft op een consumentenovereenkomst als bedoeld in artikel 18 Brussel I bis. Hieruit volgt dat het gerecht van de woonplaats van [eiser hoofdzaak/verweerder incident], dat is deze rechtbank, internationaal bevoegd is om van de hoofdzaak kennis te nemen. 2.3. De slotsom is dat de vordering in het incident zal worden afgewezen. Proceskosten 2.4. Trannel is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. [eiser hoofdzaak/verweerder incident] vordert een vergoeding van werkelijke proceskosten wegens misbruik van procesrecht en overtreding van artikel 20 en 21 Rv. Hierover wordt het volgende overwogen. 2.5. Een vordering tot vergoeding van volledige proceskosten, in afwijking van het liquidatietarief, is alleen toewijsbaar in geval van misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. Van misbruik van procesrecht is sprake als de (incidentele) vordering, gelet op de evidente ongegrondheid daarvan, achterwege had moeten blijven. Dat zou in dit geval zo zijn als Trannel op voorhand had moeten begrijpen, dat haar vordering geen kans van slagen had. Daarvan is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake. In dit incident is beslissend of Trannel haar activiteiten vóór 14 augustus 2011 op Nederland heeft gericht. Dat is pas komen vast te staan nadat [eiser hoofdzaak/verweerder incident] zijn stelling had onderbouwd en Trannel op dit punt geen gemotiveerd verweer meer heeft gevoerd. Er kan niet zonder meer worden geconcludeerd dat Trannel op voorhand had moeten begrijpen dat de incidentele vordering geen kans van slagen had. Dat Trannel, zoals [eiser hoofdzaak/verweerder incident] heeft aangevoerd, in soortgelijke incidenten in andere zaken in het ongelijk is gesteld, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank zal de proceskosten dus begroten volgens het gebruikelijke liquidatietarief. 2.6. De proceskosten aan de zijde van [eiser hoofdzaak/verweerder incident] worden als volgt begroot:- salaris advocaat: € 897 (1,5 punt à € 598, volgens tarief II); - nakosten: € 173, plus verhoging als het vonnis wordt betekend Totaal: € 1.070 2.7. De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing. Tussentijds hoger beroep? 2.8. Voor het geval de rechtbank beslist dat zij bevoegd is van de vorderingen van [eiser hoofdzaak/verweerder incident] kennis te nemen, verzoekt Trannel tussentijds hoger beroep van dit vonnis open te stellen. Zij betoogt daartoe, samengevat, dat een inhoudelijke beoordeling achterwege kan blijven, als blijkt dat de rechtbank niet bevoegd is. [eiser hoofdzaak/verweerder incident] bestrijdt de gegrondheid van dit verzoek. 2.9. Op grond van artikel 337 Rv geldt als uitgangspunt dat van een tussenvonnis zoals hier aan de orde, hoger beroep slechts tegelijk met dat van het eindvonnis kan worden ingesteld. Dit heeft als reden dat het tussentijds aanwenden van rechtsmiddelen leidt tot vertraging van de procedure en daarom als regel achterwege dient te blijven. Processuele doelmatigheid is in beginsel geen grond voor een uitzondering op deze hoofdregel. Voor een zodanige uitzondering is - met het oog op de rechtszekerheid - slechts ruimte indien bijzondere procesrechtelijke redenen daartoe nopen. In dit geval ziet de rechtbank dergelijke bijzondere redenen niet. De rechtbank wijst het verzoek daarom af. In de hoofdzaak 2.10. [eiser hoofdzaak/verweerder incident] verzoekt om geen conclusie van antwoord meer toe te staan, althans een termijn van twee weken te geven voor een conclusie van antwoord, omdat Trannel de procedure onredelijk heeft vertraagd. Trannel heeft, ondanks dat zij de beschikking heeft over Nederlandse advocatenkantoren, geweigerd om domicilie te kiezen aan het adres van de behandelend advocaat, in de wetenschap dat vanuit Malta geen certificaten van betekening worden teruggestuurd. Dit levert al mogelijk zes maanden vertraging op. Ondanks dat Trannel een behandelend advocaat had, heeft zij geen advocaat gesteld op de eerst dienende dag en pas vlak voor de voor het verstekvonnis bepaalde datum het verstek gezuiverd. Vervolgens heeft Trannel geen conclusie van antwoord genomen, maar eerst een (kansloos) bevoegdheidsincident opgeworpen. Zij had het incident ook gelijktijdig met het inhoudelijke verweer kunnen opwerpen, aldus nog steeds [eiser hoofdzaak/verweerder incident]. 2.11. In deze zaak is verstek verleend op 19 juli 2023, één week na de eerst dienende dag. In zoverre is er vrijwel geen sprake van vertraging. Dat Trannel pas later is verschenen en eerst een bevoegdheidsincident heeft opgeworpen, is procesrechtelijk toegestaan en levert geen onredelijke vertraging op. Dat het bevoegdheidsincident op voorhand kansloos was, is niet gebleken. Er is dan ook geen grond om Trannel nu niet de gebruikelijke termijn voor een conclusie van antwoord te geven.