De beoordeling van de beroepsgronden

De beoordeling van de beroepsgronden Beleidswijziging binnenlandsvestigingsalternatief in de KAR 8.1 De rechtbank stelt vast dat de minister het beleid waarop zij heeft gebaseerd dat aan eiser een vestigingsalternatief in de KAR kan worden tegengeworpen – paragraaf C7/16.5.2 van de Vc – per 1 juli 2024 heeft gewijzigd. 8.2 In de toelichting op de wijziging van het beleid staat dat uit het ambtsbericht van 3 november 2023 blijkt dat het ook in de KAR in de regel lastig of niet mogelijk is om bescherming in te roepen van autoriteiten en/of internationale organisaties. Daarom komt het onderscheid tussen federaal Irak en de KAR op dit punt te vervallen in het beleid. Dit is aangepast in C7/16.5.1 van de Vc. Gelet op de informatie uit het ambtsbericht is het niet langer nodig specifiek beleid te voeren op het binnenlands beschermingsalternatief voor Irak. Daarom wordt C7/16.5.2 van de Vc geschrapt. 8.3 Uit paragraaf C7/16.5.1 van de Vc volgt thans dat de IND aanneemt dat het voor de vreemdeling afkomstig uit Irak in beginsel niet mogelijk is de bescherming te verkrijgen van de autoriteiten of internationale organisaties in Irak. Kan eiser terugkeren naar de KAR? 9.1 Ter zitting heeft de minister desgevraagd toegelicht dat, ondanks de beleidswijziging van 1 juli 2024, eiser gelet op zijn individuele omstandigheden kan terugkeren naar de KAR en dat de KAR daarom onveranderlijk als vestigingsalternatief wordt tegengeworpen. 9.2 De rechtbank deelt het standpunt van de minister niet en overweegt als volgt. De minister heeft in het bestreden besluit ten aanzien van het vestigingsalternatief gebruik gemaakt van het toen geldende specifieke landenbeleid inzake Irak. Nu het specifieke landenbeleid is komen te vervallen, gaat de rechtbank uit van het algemene beleid betreffende de bescherming van autoriteiten en beschermingsalternatief. 9.3 De rechtbank is van oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom eiser in de KAR veiligheid zou kunnen vinden. De rechtbank acht van belang dat uit het nieuwe beleid en de toelichting daarop juist uitdrukkelijk volgt dat in de KAR geen bescherming kan worden verkregen vanuit de autoriteiten. De KAR wordt daarom in dat opzicht niet langer anders beschouwd dan andere delen van Irak waarvoor de minister juist heeft aangenomen dat eiser een reëel risico loopt op ernstige schade. Het standpunt dat uit eisers individuele omstandigheden zou volgen dat hij toch veilig is in de KAR acht de rechtbank eveneens niet navolgbaar. De minister heeft die omstandigheden ter zitting niet nader toegelicht. De rechtbank begrijpt uit het bestreden besluit dat de minister als individuele omstandigheid betrekt dat eisers ouders in de KAR wonen. Daarnaast heeft de minister in het bestreden besluit en het verweerschrift opgemerkt dat eiser etnisch Koerd is, de Koerdische taal spreekt, hij afkomstig is uit het gebied Kirkuk waar de Koerden een meerderheid vormen en dat hij in 2019 in de KAR heeft gewerkt. De rechtbank ziet echter niet in waarom de enkele omstandigheid dat eisers ouders in de KAR wonen ertoe zou moeten leiden dat eiser in de KAR geen reëel risico zou lopen op ernstige schade. Zo motiveert de minister niet of, en op welke manier, zijn ouders hem bescherming zouden kunnen bieden tegen ernstige schade. Ook de overige genoemde omstandigheden zeggen niets over de veiligheidssituatie voor eiser in de KAR en in hoeverre eiser bescherming zou kunnen inroepen tegen dreiging. Dat eiser Koerd is, en de meerderheid in Kirkuk Koerd zou zijn, is in het geval van eiser niet relevant. Immers, de tegen hem gerichte dreiging is afkomstig van de Khoshnow stam, een eveneens Koerdische stam. Bovendien staat het standpunt van de minister haaks op de door eiser overgelegde landeninformatie waaruit volgt dat hij vanwege zijn problemen via tribale lijnen kan worden achtervolgd in de KAR. De minister heeft ook niet betwist dat de burgemeester van Erbil deel uitmaakt van de Khoshnaw-stam – de stam voor wie eiser heeft te vrezen. Aldus is ook in dat opzicht aannemelijk dat eiser bij verplaatsing naar de KAR via die tribale lijn kan worden gevonden. De rechtbank ziet dan ook niet in dat eiser bij hervestiging in de KAR niet opnieuw te maken zal krijgen met de dreiging vanwege zijn problemen met de Khoshnaw-stam. Zodoende heeft de minister onvoldoende gemotiveerd dat eiser in de KAR geen risico loopt op vervolging als bedoeld in het Vluchtelingenverdrag of voor daden als bedoeld in artikel 29 eerste lid, aanhef en onder b Vw óf toegang heeft tot bescherming als bedoeld in artikel 3.37c van het VV zoals bedoeld in paragraaf C2/3.4 van de Vc. 9.4 De rechtbank komt dan ook tot de conclusie de minister zich niet op het standpunt heeft kunnen stellen dat de KAR voor eiser voldoet als vestigingsalternatief. Het bestreden besluit is onjuist en kan niet in stand blijven. De rechtbank merkt nog op dat de discussie omtrent de verklaring van de Mukhtar niet langer relevant is nu die beroepsgrond enkel relevant zou zijn indien de minister deugdelijk had gemotiveerd dat de KAR zou voldoen als vestigingsalternatief. Dat geldt eveneens voor hetgeen eiser overigens nog heeft aangevoerd.

Conclusie en gevolgen 10. Op grond van artikel 8:41a van de Awb moet de bestuursrechter een geschil zoveel mogelijk definitief beslechten. Uit jurisprudentie van het HvJ EU volgt verder dat wanneer de rechtbank van oordeel is dat zij beschikt over alle daartoe noodzakelijke feitelijke en juridische gegevens, zij de bevoegdheid heeft om na afloop van een volledig en ex nunc onderzoek een bindende uitspraak te doen over de vraag of degene die een rechtsmiddel heeft ingesteld tegen een beslissing tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming, voldoet aan de voorwaarden van richtlijn 2011/95 om internationale bescherming te krijgen. De ten aanzien hiervan door de rechter genomen beslissing, is bindend voor de minister. 11. Hoewel het in beginsel aan de minister is om te beoordelen of een uitspraak van de rechtbank leidt tot de gevraagde vergunning, ziet de rechtbank in dit specifieke geval aanleiding om zelf in de zaak te voorzien. De rechtbank beschikt over alle noodzakelijke gegevens. De minister heeft reeds aannemelijk geacht dat eiser bij terugkeer naar Irak een reëel risico loopt op ernstige schade en de rechtbank heeft hiervoor geconcludeerd dat het vestigingsalternatief in de KAR niet voldoet. De rechtbank ziet verder geen redenen die aan toewijzing van de aanvraag in de weg zouden staan. Om die reden ziet de rechtbank geen andere mogelijkheid dan met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Awb, zelf in de zaak te voorzien en tegen de achtergrond van het bepaalde in artikel 31, vijfde lid van de Vw een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd op grond van artikel 29, eerste lid, onder b van de Vw te verlenen. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit en draagt de minister op om aan eiser een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, binnen een termijn van twee weken na de bekendmaking van deze uitspraak. 12. De rechtbank veroordeelt de minister in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank vast op € 1.750,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 875,- en een wegingsfactor 1).

Beslissing De rechtbank: verklaart het beroep gegrond; vernietigt het bestreden besluit van 16 februari 2024; draagt de minister op om aan eiser een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, binnen een termijn van twee weken na de bekendmaking van deze uitspraak; veroordeelt de minister tot betaling van € 1.750,- aan proceskosten aan eiser. Deze uitspraak is gedaan door mr. T.J. Thurlings-Rassa, rechter, in aanwezigheid van mr. C.L.M. Celie, griffier. De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: Informatie over hoger beroep Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.