Procesverloop

Overwegingen Inleiding 1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan. 2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 15 april 2024 (in de zaak NL24.13955) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek (op 10 april 2024) dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek. Zicht op uitzetting 3. Eiser voert aan dat er geen redelijk vooruitzicht op uitzetting naar Oezbekistan (meer) bestaat. Eiser zit inmiddels meer dan drie maanden in bewaring en er heeft nog geen presentatie plaatsgevonden en ook is er nog geen reactie/toezegging van de Oezbeekse autoriteiten. 3.1. Gelet op de mededeling in de maatregel van bewaring dat niet is gebleken dat Oezbekistan geen medewerking verleent aan gedwongen terugkeer en bij gebreke van aanknopingspunten die wijzen op het tegendeel, gaat de rechtbank ervan uit dat er in het algemeen zicht op uitzetting naar Oezbekistan bestaat. 3.2. Over het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Oezbekistan in het concrete geval van eiser, overweegt de rechtbank als volgt. De op 22 maart 2024 voor eiser ingediende lp-aanvraag is nog in behandeling bij de Oezbeekse autoriteiten. Dat er tot op heden, na ruim 3 maanden, geen (positieve) reactie van de Oezbeekse autoriteiten op de lp-aanvraag is ontvangen, betekent naar het oordeel van de rechtbank niet dat thans in eisers geval het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ontbreekt. Met een lp-traject kan in het algemeen de nodige tijd (soms meerdere maanden) gemoeid gaan, te meer als de vreemdeling over geen enkel document betreffende zijn identiteit beschikt, zoals eiser. De rechtbank wijst er in dit verband op dat op eiser de verplichting rust om volledig en actief mee te werken aan zijn uitzetting en lp-traject. Niet is gebleken dat eiser dit doet. Eiser heeft namelijk tot op heden geen aantoonbare inspanningen verricht om aan documenten te komen en heeft bij herhaling verklaard dat hij niet wil vertrekken naar Oezbekistan maar in Nederland wil blijven om te werken. Er zijn door eiser verder geen concrete aanknopingspunten aannemelijk gemaakt die erop wijzen dat het lp-traject op niets zal uitlopen en dat er voor hem geen lp zal worden afgegeven. 3.3. De beroepsgrond dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn ontbreekt, slaagt gezien het voorgaande niet. Voortvarend handelen 4. Eiser voert verder aan dat verweerder niet voldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting. 4.1. Uit het voortgangsrapport blijkt dat verweerder in de te toetsen periode op 16 april 2024, 7 mei 2024, 16 mei 2024 en 28 mei 2024 schriftelijk heeft gerappelleerd bij de Oezbeekse autoriteiten in verband met de lp-aanvraag. Verder blijkt uit het dossier dat verweerder op 16 april 2024, 16 mei 2024 en 11 juni 2024 vertrekgesprekken heeft gehouden met eiser. 4.2. Door (ongeveer) elke vier weken een vertrekgesprek met eiser te houden en (ongeveer) elke drie weken te rappelleren bij de Oezbeekse autoriteiten heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank, mede in aanmerking genomen dat verweerder op dit moment grotendeels afhankelijk is van de Oezbeekse autoriteiten en van eiser weinig tot geen medewerking krijgt, in de te toetsen periode voldoende voortvarend aan eisers uitzetting gewerkt. De beroepsgrond dat verweerder niet voldoende voortvarend handelt, slaagt dan ook niet. Slotsom beroepsgrond 5. Uit het voorgaande volgt dat eisers beroepsgronden niet leiden tot het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode (10 april 2024 tot 28 juni 2024) op enig moment onrechtmatig is geweest. Ambtshalve toetsing 6. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode op enig moment onrechtmatig is geweest. Conclusie 7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.