Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1962 en de Tadzjiekse nationaliteit te hebben. Op 26 februari 2020 heeft eiser een eerste asielaanvraag ingediend. Deze aanvraag heeft verweerder bij besluit van 16 juli 2021 afgewezen. Het daartegen gerichte (hoger) beroep van eiser is ongegrond verklaard, waarmee dit besluit in rechte is vast komen te staan. 2. Op 18 april 2024 heeft eiser de huidige asielaanvraag ingediend. Hiertoe heeft hij een uitspraak van de Tadzjiekse rechter overgelegd waarin zijn zoon vals zou zijn veroordeeld voor autodiefstal. Eiser vreest bij terugkeer naar Tadzjikistan dat hem hetzelfde lot als zijn zoon staat te wachten en hij zal worden opgepakt, mishandeld en in de gevangenis zal worden gegooid. Verder vreest eiser dat hij bij terugkeer vermoord zal worden. 3. Verweerder heeft eisers asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard. Eiser heeft ter onderbouwing van zijn asielaanvraag slechts een afschrift van de uitspraak overgelegd, waarvan ook maar een deel is vertaald. Verder is niet gebleken dat de veroordeling van zijn zoon een voorbode is dat eiser bij terugkeer naar Tadzjikistan hetzelfde staat te wachten. 4. Eiser voert aan dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen nu de ingediende correcties en aanvullingen op het gehoor opvolgende aanvraag niet zijn betrokken bij de besluitvorming. Verder stelt verweerder zich ten onrechte op het standpunt dat de overgelegde uitspraak niet kan dienen als onderbouwing van eisers asielrelaas, omdat het digitaal is overgelegd. Eiser verwijst in dit verband naar het arrest M.A. tegen Zwitserland. Eiser is gelet op de samenwerkingsplicht niet gehouden om (volledige) vertalingen aan te leveren. Tot slot heeft verweerder ten onrechte niet onderkend dat de overgelegde uitspraak waarmee eisers zoon valselijk is veroordeeld nieuw licht werpt op het asielrelaas. Deze veroordeling komt namelijk overeen met eisers asielrelaas. De rechtbank oordeelt als volgt. Correcties en aanvullingen 5. Hoewel eiser terecht opmerkt dat in de inleiding van het bestreden besluit is opgenomen dat eiser geen correcties en aanvullingen heeft ingediend, volgt uit de motivering van het bestreden besluit dat deze wel zijn betrokken. De rechtbank neemt dan ook aan dat dit een kennelijke verschrijving betreft, zodat niet geoordeeld kan worden dat het bestreden besluit om die reden onzorgvuldig tot stand is gekomen. Uitspraak zoon 6. Niet in geschil is dat eiser zijn asielrelaas kan onderbouwen met kopieën, zodat het beroep op het arrest M.A. tegen Zwitserland geen doel treft. Verder is niet gebleken dat verweerder de samenwerkingsplicht heeft geschonden. Verweerder heeft voldoende actief samengewerkt met eiser door hem in staat te stellen zijn asielmotieven in het gehoor opvolgende aanvraag opnieuw naar voren te brengen, een deugdelijk gemotiveerd voornemen uit te brengen, en eiser een zienswijze uit te laten brengen. Het is aan eiser om hetgeen hij relevant acht voor zijn asielrelaas zelf naar voren te brengen en te onderbouwen met documenten. Dit betekent dan ook dat het op zijn weg lag om de overgelegde uitspraak volledig te laten vertalen en deze vertaling over te leggen. 7. Verweerder heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser met de overgelegde uitspraak en zijn verklaringen niet inzichtelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Tadzjikistan de gestelde problemen zal ondervinden. Hierbij acht de rechtbank van belang dat uit de vertaalde delen van de uitspraak en de verklaringen van eiser onvoldoende is gebleken dat de veroordeling van eisers zoon verband houdt met eisers asielrelaas. Eiser verklaart dat hij met de uitspraak wil aantonen dat als hij wordt teruggestuurd, hetzelfde met hem kan gebeuren of misschien wel erger. Hij onderbouwt echter niet waarop dit is gebaseerd. Ook laat eiser na om meer informatie op te vragen bij de familie of advocaat in Tadzjikistan over de gevolgen van de uitspraak terwijl dit wel van hem mag worden verwacht. Verweerder stelt zich dan ook terecht op het standpunt dat de veroordeling van eisers zoon en zijn gestelde problemen zijn gebaseerd op vermoedens en deze verder niet zijn onderbouwd. Conclusie 8. De asielaanvraag is terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond. 9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.