RECHTBANK DEN HAAG

Beoordeling door de rechtbank 1. Eiser stelt dat hij de Marokkaanse nationaliteit heeft en dat hij is geboren op [1993] . De inspanningsverplichting 2. Eiser voert aan dat de staatssecretaris niet heeft voldaan aan zijn inspanningsverplichting tijdens de strafrechtelijke detentie, die direct vooraf ging aan de onderhavige maatregel van bewaring. Deze strafdetentie duurde vanaf 8 november 2023. 3. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgt dat de staatssecretaris een inspanningsverplichting heeft om zoveel mogelijk te voorkomen dat een vreemdeling direct na afloop van zijn strafrechtelijke detentie in bewaring wordt gesteld. 4. Uit het dossier blijkt dat de staatssecretaris op 20 februari 2024 een vertrekgesprek met eiser heeft gevoerd. Op 26 februari 2024 heeft de staatssecretaris ten behoeve van de uitzetting van eiser een aanvraag voor een laisser-passer (lp) heeft ingediend bij de Marokkaanse autoriteiten. Op die lp-aanvraag heeft de staatssecretaris gerappelleerd op 5 maart, 28 maart, 16 april, 13 mei en 30 mei 2024. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt hieruit dat de staatssecretaris wel degelijk al tijdens de strafdetentie van eiser relevante handelingen heeft verricht die gericht waren op de uitzetting van eiser. De staatssecretaris heeft dus voldaan aan zijn inspanningsverplichting. De beroepsgrond slaagt niet. De gronden van de maatregel van bewaring 5. In de maatregel van bewaring heeft de staatssecretaris overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De staatssecretaris moet dit motiveren aan de hand van de gronden in artikel 5.1b, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000. De staatssecretaris heeft als zware gronden vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 6. Eiser heeft de gronden niet betwist. De rechtbank is van oordeel dat de gronden en de motivering daarvan de maatregel van bewaring kunnen dragen. Het lichter middel 7. Eiser voert aan dat de staatssecretaris had moeten volstaan met een lichter middel, zoals borgtocht of een meldplicht. Vooral omdat eiser vanwege zijn medische situatie detentieongeschikt zou zijn. 8. De rechtbank oordeelt dat de staatssecretaris voldoende heeft gemotiveerd dat niet kan worden volstaan met een lichter middel. In de maatregel is gewezen op de gronden en de motivering daarvan, waaruit volgt dat er een risico is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Het onttrekkingsrisico blijkt ook uit de verklaringen van eiser dat hij niet terug wil naar Marokko. Een lichter middel, zoals een borgtocht of een meldplicht, biedt daarom onvoldoende garantie dat eiser naar Marokko zal terugkeren. Verder is de staatssecretaris in de maatregel afdoende ingegaan op de medische omstandigheden van eiser. Aangevoerd is dat de medische toestand van eiser geen aanleiding geeft voor het opleggen van een lichter middel. De medische zorg in het detentiecentrum is immers gelijkwaardig aan die in de vrije maatschappij. Niet onderbouwd of gebleken is dat eiser detentieongeschikt is. De beroepsgrond slaagt niet. Ambtshalve toetsing 9. De rechtbank moet ook ambtshalve toetsen of de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Op grond van de stukken en wat op de zitting is besproken, is de rechtbank van oordeel dat dit niet het geval is. Conclusie 10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.