<?linebreak?>Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Marokkaanse nationaliteit te hebben. Ophouding 2. Eiser stelt dat de ophouding op onjuiste grondslag heeft plaatsgevonden. Nadat hij is overgedragen door de Belgische autoriteiten is eiser op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw opgehouden, omdat zijn identiteit onmiddellijk kon worden vastgesteld. Uit de feiten en omstandigheden blijkt juist dat zijn identiteit nog niet vaststaat. Dit volgt ook uit de grondslag van de maatregel van bewaring. Eiser is daarom van mening dat de ophouding op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw moest plaatsvinden en stelt dat sprake is van een gebrek in het voortraject. 3. De rechtbank oordeelt dat er een onderscheid bestaat tussen het vaststellen van de identiteit op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw en de grondslag van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. In dit geval hebben de Belgische autoriteiten gegevens aan verweerder verstrekt in het kader van een overdracht op grond van de Dublinverordening. Voor de vaststelling van de identiteit als bedoeld in artikel 50, derde lid, van de Vw is dit voldoende. Dat laat echter onverlet dat eiser zijn identiteit met documenten moet onderbouwen en daarop ziet de grondslag van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Verweerder heeft daarbij aan eiser kunnen tegenwerpen dat hij geen document ter staving van zijn gestelde identiteit en nationaliteit heeft overgelegd. Deze beroepsgrond slaagt niet. Maatregel van bewaring 4. De rechtbank stelt vast dat de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet zijn betwist. De rechtbank is van oordeel dat deze gronden feitelijk juist zijn en voldoende zijn toegelicht in de maatregel van bewaring. Deze gronden kunnen de maatregel van bewaring dragen, zodat het risico op onttrekking reeds daarmee is gegeven. Lichter middel 5. Eiser is van mening dat een lichter middel toegepast dient te worden. Hij heeft na de overdracht vanuit België direct een asielwens geuit en had daarna ook naar Ter Apel gebracht kunnen worden voor de asielprocedure. 6. Nu terecht is aangenomen dat er een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken, heeft verweerder zich ook terecht op het standpunt gesteld dat een lichter middel dit risico niet kan ondervangen. De rechtbank neemt hierbij onder meer in aanmerking dat eiser, zoals uit het dossier naar voren komt, zich twee keer eerder aan het toezicht heeft onttrokken. Ook heeft hij meermaals verklaard niet te willen terugkeren naar Marokko. Niet is gebleken van bijzondere individuele omstandigheden die in het geval van eiser maken dat de bewaring onevenredig bezwarend is. Ambtshalve toets

7. Tot slot leidt ambtshalve toetsing niet tot het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Conclusie 8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.