Procesverloop

Procesverloop Bij besluit van 22 maart 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Verweerder heeft op 31 maart 2023 de maatregel van bewaring opgeheven. Direct aansluitend heeft verweerder een nieuwe maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid aanhef en onder a, van de Vw opgelegd. De rechtbank heeft het beroep op 3 april 2023 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen R. Ibrahim. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen 1. Eiser heeft de Eritrese nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1998. 2. In deze zaak ligt alleen de eerste maatregel van bewaring, die is opgelegd op grond van 59a, eerste lid, van de Vw, ter beoordeling voor. 3. Omdat deze maatregel van bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De gronden van de maatregel van bewaring 4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 5. De rechtbank is van oordeel dat de zware gronden onder 3a en 3c feitelijk juist zijn. Eiser heeft deze en de andere gronden van de maatregel ook niet betwist. De zware gronden onder 3a en 3c zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. De rechtbank laat een bespreking van de overige gronden dan ook achterwege. Het lichter middel 6. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel, omdat hij bereid is om terug te keren naar Duitsland. Hij heeft geen contacten in Nederland. Als hij hier niet mag blijven, dan gaat hij liever naar Duitsland. 7. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft gemotiveerd dat niet kon worden volstaan met het opleggen van een lichter middel. De gronden van de maatregel veronderstellen dat er een risico is dat eiser zich aan het toezicht op vreemdelingen zal onttrekken. Zo heeft eiser zich meerdere keren niet gehouden aan een bevel tot terugkeer naar Duitsland. In de door eiser gestelde omstandigheden heeft verweerder daarom geen aanleiding hoeven zien om te volstaan met een lichter middel dan de maatregel van bewaring. Een lichter middel garandeert immers niet dat eiser Nederland zal verlaten en dat hij zelfstandig naar Duitsland zal vertrekken. De beroepsgrond slaagt niet. Conclusie 8. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe zij gehouden is1, is de rechtbank niet van oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. 9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. 1. ECLI:EU:C:2022:858.