Procesverloop

Overwegingen 1. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting. 2. Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw); daarin is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet in behandeling wordt genomen indien op grond van de Dublinverordening is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag. In dit geval heeft Nederland op 9 november 2022 bij Duitsland een verzoek om terugname gedaan. Duitsland heeft dit verzoek aanvaard op 10 november 2022. 3. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en voert daartoe, onder herhaling en inlassing van de zienswijze, het volgende aan. Eiser vreest te worden teruggestuurd naar Pakistan. Volgens eiser betekent het claimakkoord niet dat hij alsnog kans maakt op veiligheid in verband met zijn zwaarwegende problemen als Ahmadiyya moslim. Eiser stelt dat verweerder innerlijk tegenstrijdige rechtsgevolgen in het bestreden besluit noemt door enerzijds te stellen dat sprake is van rechtmatig verblijf tot aan de overdracht en anderzijds onder de rechtsmiddelenclausule te stellen dat de behandeling van het beroepschrift niet in Nederland mag worden afgewacht. 4. De rechtbank overweegt als volgt. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij na overdracht aan Duitsland een risico loopt op (indirect) refoulement. Uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 6 juli 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1864) volgt dat de bewijslast om een reëel risico op indirect refoulement aannemelijk te maken bij de vreemdeling ligt. Om aan die bewijslast te voldoen moet een vreemdeling in de eerste plaats algemene informatie overleggen waaruit voldoende concrete aanknopingspunten volgen dat het beschermingsbeleid in de verantwoordelijke lidstaat evident en fundamenteel verschilt van het beleid dat door de Nederlandse autoriteiten wordt gevoerd. Dat evidente en fundamentele verschil moet erin gelegen zijn dat op voorhand duidelijk is – dus zonder een inhoudelijke beoordeling van de asielaanvraag – dat een vreemdeling in de verantwoordelijke lidstaat op grond van het algemene beschermingsbeleid geen internationale bescherming krijgt, terwijl hij dat in Nederland in beginsel wel krijgt. 5. Voorts ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder tegenstrijdige rechtsgevolgen in het bestreden besluit heeft genoemd. Verweerder heeft in het bestreden besluit omschreven dat eiser rechtmatig verblijf heeft tot aan de overdracht aan Duitsland. Het instellen van beroep tegen het bestreden besluit bij de rechtbank schort de rechtsgevolgen van dat bestreden besluit niet op, maar het tijdig indienen van een voorlopige voorziening heeft wél als gevolg dat eiser de behandeling daarvan in Nederland mag afwachten. Nu eiser beroep heeft ingesteld en een voorlopige voorziening heeft ingediend, en dus de rechtsgevolgen van het bestreden besluit daarmee zijn opgeschort, kan de beroepsgrond van eiser niet slagen. 6. Het beroep is kennelijk ongegrond. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door mr. C.H. de Groot, rechter, in aanwezigheid van I. Wolthuis, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. De uitspraak is bekendgemaakt op: Rechtsmiddel Bent u het niet eens met deze uitspraak? Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de rechtbank waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een verzetschrift. U moet dit verzetschrift indienen binnen 6 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven. Als u graag een zitting wilt waarin u uw verzetschrift kunt toelichten, kunt u dit in uw verzetschrift vermelden.