Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1995. Bewaringsgronden 2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 3. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd niet heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat deze gronden en de motivering daarvan de maatregel van bewaring kunnen dragen. Voortvarendheid 4. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gewerkt aan zijn uitzetting. Eiser is op 20 februari 2023 in bewaring gesteld. Pas op 28 februari 2023 heeft verweerder een claimverzoek verstuurd naar de Spaanse autoriteiten. Daar zitten acht dagen tussen, dat is gelet op de oudere rechtspraak1 van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) onvoldoende voortvarend. Verder moet op grond van artikel 28, derde lid van de Dublinverordening de bewaring zo kort mogelijk duren en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedure af te ronden. 5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend heeft gewerkt aan de uitzetting van eiser. Verweerder heeft immers op 23 februari 2023 een vertrekgesprek gevoerd met eiser. Dit vertrekgesprek is een relevante uitzettingshandeling. Verweerder heeft dus na drie dagen de eerste uitzettingshandeling uitgevoerd, dat is op tijd. Verder heeft verweerder op 28 februari 2023 een claimverzoek verstuurd naar de Spaanse autoriteiten. Nadat de Spaanse autoriteiten op 2 maart 2023 hebben bericht niet akkoord te gaan met het claimverzoek, heeft verweerder op 7 maart 2023 een verzoek tot heroverweging gestuurd naar de Spaanse autoriteiten. Op dit moment is verweerder afhankelijk van de Spaanse autoriteiten. De hiervoor genoemde handelingen die verweerder heeft verricht zijn relevante uitzettingshandelingen, die verweerder ook tijdig heeft uitgevoerd. De beroepsgrond slaagt niet. Zicht op uitzetting 6. Eiser stelt zich op het standpunt dat er sinds 2 maart 2023 geen sprake is van zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn omdat de Spaanse autoriteiten het claimverzoek niet hebben geaccepteerd. 7. De rechtbank oordeelt als volgt. Dat de Spaanse autoriteiten in eerste instantie niet akkoord zijn gegaan met het claimverzoek, betekent nog niet dat het zicht op uitzetting ontbreekt. Verweerder heeft een heroverwegingsverzoek verstuurd naar de Spaanse autoriteiten en is in afwachting van het antwoord op dit verzoek. Het is dus mogelijk dat de Spaanse autoriteiten nu wel akkoord gaan met het claimverzoek waardoor eiser overgedragen kan worden naar Spanje. De beroepsgrond slaagt daarom niet. 1. De uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 26 oktober 2009, ECLI:NL:RVS:2009:BK2265, van 24 september 2014, ECLI:NL:RVS:2014:3597 en van 10 december 2008, ECLI:NL:RVS:2008:BG7512. Overige 8. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat (de geldigheid van) het terugkeerbesluit dat op 1 februari 2023 aan eiser is opgelegd niet ter beoordeling voorligt. Ambtshalve toetsing 9. Tot slot overweegt de rechtbank dat zij ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe zij gehouden is2, niet van oordeel is dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. Conclusie 10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.