Procesverloop

Procesverloop Verweerder heeft op 19 januari 2023 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) opgelegd. Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding. Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd. Verweerder heeft op 10 maart 2023 de maatregel van bewaring opgeheven. De rechtbank heeft het beroep op 24 maart 2023 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn, met bericht van verhindering, niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.

Overwegingen 1. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw 2000 kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. 2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al tweemaal eerder heeft getoetst. Uit de meeste recente uitspraak van 3 maart 2023 (in de zaak NL23.4601) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom staat nu alleen ter beoordeling of sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek de maatregel van bewaring rechtmatig is. 3. Namens eiser is in beroep het volgende aangevoerd. Eiser stelt dat nu zijn voorlopige voorziening bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) is toegewezen en hij zijn beroep in Nederland mag afwachten, er vanuit moet worden gegaan dat deze toestemming feitelijk ook al (met terugwerkende kracht) aanwezig was bij de aanvang van de bewaring. Hierdoor is de bewaring van meet af onrechtmatig geweest. 4. Verweerder stelt zich op het standpunt dat de voorlopige voorziening werking heeft vanaf het moment dat hij is toegewezen. Verder stelt verweerder dat de bewaring niet is opgeheven door de toewijzing van de voorlopige voorziening maar omdat de termijn voor overdracht vanuit bewaring verliep op 14 maart 2023 en de Afdeling hiervoor nooit een uitspraak kon doen. 5. De rechtbank oordeelt als volgt. De rechtbank ziet zich (ambtshalve) voor de vraag gesteld of nog voldaan is aan de voorwaarden voor rechtmatigheid van de bewaring. 5.1 De Afdeling heeft op 10 maart 2023 de voorlopige voorziening toegewezen. Verweerder heeft de bewaring op diezelfde dag opgeheven. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat de voorlopige voorziening met terugwerkende kracht effect heeft op de oplegging van de maatregel van bewaring en hoe dit de maatregel van bewaring in de periode vanaf het sluiten van het vorige onderzoek op 24 februari 2023 tot de opheffing van de maatregel onrechtmatig maakt. Voor zover eiser meent dat de eerdere uitspraken van de rechtbank moeten worden heroverwogen kan er in die zaken om een herziening worden verzocht. 5.2. Verder ziet de rechtbank geen aanleiding om te oordelen dat de maatregel op enig moment voor de opheffing ervan op 10 maart 2023 onrechtmatig is geworden. 6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.