Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren [geboortedatum] en de Syrische nationaliteit te hebben. 2. Verweerder heeft eisers asielaanvraag niet in behandeling genomen op grond van artikel 30, eerste lid, van de Vw. Volgens verweerder zijn de autoriteiten van Duitsland verantwoordelijk voor de behandeling van de asielaanvraag, omdat eiser al eerder in Duitsland een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Verweerder heeft een verzoek om terugname gedaan op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder b, van de Dublinverordening. Op 22 september 2022 hebben de Duitse autoriteiten dit verzoek geaccepteerd. 3. Eiser voert daartegen aan dat ten aanzien van Duitsland niet uitgegaan kan worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser stelt dat hij is misleid door de Duitse autoriteiten omdat hij in detentie is gehouden tot hij meewerkte aan het afgeven van vingerafdrukken. Daarnaast zouden zijn vingerafdrukken enkel voor strafrechtelijke doeleinden worden afgenomen, terwijl eiser nu ook is geregistreerd in het kader van de Dublinverordening. Verder heeft hij geen asiel aangevraagd in Duitsland. Na afname van de vingerafdrukken is hij uitgezet naar Tsjechië. Tot slot is Duitsland een racistisch land. Om die reden is eiser naar Nederland gekomen zodat hij zijn kinderen een betere toekomst kan geven. Nederland dient daarom zijn asielaanvraag alsnog in behandeling te nemen. De rechtbank oordeelt als volgt. 4. Niet in geschil is dat Duitsland verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van eiser. Verweerder mag in beginsel uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Duitsland en dat het zijn verdragsverplichtingen nakomt. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat dat in zijn geval niet zo is. Eiser is daarin niet geslaagd. 5. Dat eiser gedwongen is of zou zijn geweest in Duitsland vingerafdrukken af te geven leidt niet tot de conclusie dat Duitsland jegens eiser zijn verdragsverplichtingen niet nakomt. Op grond van artikel 14, eerste lid, van de Eurodacverordening zijn lidstaten immers verplicht illegale vreemdelingen die op het grondgebied van de lidstaten binnenkomen, te registeren. Als eiser vindt dat de autoriteiten onrechtmatig hebben gehandeld, kan hij daarover klagen bij de (hogere) Duitse autoriteiten dan wel de daartoe geëigende instanties. Niet gebleken is dat dat voor eiser niet mogelijk is of dat de Duitse autoriteiten hem niet kunnen of willen helpen. De beroepsgrond van eiser dat hij in Duitsland geen asiel heeft aangevraagd slaagt evenmin. Uit de gegevens in Eurodac blijkt immers dat eiser in Duitsland asiel heeft aangevraagd en op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag verweerder uitgaan van de juistheid van deze informatie. Tot slot heeft eiser niet onderbouwd dat hij is uitgezet naar Tsjechië. Daar komt bij dat Duitsland met het claimakkoord heeft gegarandeerd het asielverzoek van eiser in behandeling te nemen. 6. Voor zover eiser een beroep doet op artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening heeft verweerder geen aanleiding hoeven zien om eisers asielaanvraag onverplicht aan zich te trekken. Eiser heeft zijn stellingen dat Duitsland een racistisch land is en hij een goede toekomst wenst voor zijn kinderen niet onderbouwd. Bovendien zijn deze omstandigheden niet zo bijzonder dat zijn overdracht aan Duitsland van onevenredige hardheid getuigt. 7. Het beroep is ongegrond. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.