Procesverloop

Overwegingen 1. Verweerder heeft de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen.1 De reden daarvoor is dat volgens verweerder op grond van de Dublinverordening2 Italië verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag. In dit geval heeft verweerder een overnameverzoek naar Italië verstuurd. Italië heeft niet binnen de termijn gereageerd op dit verzoek. Daarom is een fictief claimakkoord ontstaan. 2. Eiser voert aan dat ten aanzien van Italië theoretisch gezien uitgegaan kan worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, maar in de praktijk komt Italië zijn internationale verplichtingen niet na. Dat volgt volgens eiser uit het AIDA rapport, update 2021 en het SFH rapport van 10 juni 2021. Ook is het opnieuw toegang krijgen tot de asielprocedure problematisch. Als eiser al toegang zou krijgen tot de asielprocedure hebben asielzoekers 1. Artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingwet 2000 (Vw). 2 Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013. geen toegang tot een effectief en daadwerkelijk rechtsmiddel wegens een gebrek aan rechtsbijstand. Verder garandeert het fictieve claimakkoord enkel dat Italië eiser terugneemt en niet dat de (opvolgende) asielaanvraag van eiser ook daadwerkelijk in behandeling wordt genomen. Ter zitting heeft eiser nog expliciet aangevoerd dat uitdrukkelijk geen beroep wordt gedaan op de circular letter van de Italiaanse autoriteiten van 5 december 2022 en alle daarop volgende informatie daaromtrent. Hij vermoedt dat de uiterste overdrachtsdatum toch niet gehaald gaat worden. 3. De rechtbank neemt procesbelang aan nu verweerder de mogelijkheid van overdracht voor het einde van de termijn niet uitgesloten acht. De rechtbank overweegt dat verweerder in zijn algemeenheid ten opzichte van Italië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) heeft dit nog bevestigd in de uitspraken van onder meer 6 januari 20223 en 26 augustus 20224. 4. De rechtbank oordeelt als volgt. De rapporten waar eiser naar verwijst zijn besproken in verschillende uitspraken van de ABRvS. Daarin is geoordeeld dat uit deze rapporten niet blijkt dat niet meer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden. Uit deze rapporten blijkt dus niet dat sprake is van zodanige structurele gebreken dat niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser heeft daarom met een verwijzing naar deze rapporten niet aannemelijk gemaakt dat de situatie in Italië anders ligt dan de feitelijke situatie waarop de uitspraken van de ABRvS zijn gebaseerd. Dat er sprake is van een fictief claimakkoord doet daar niet aan af. Het laten verstrijken van een reactietermijn na een claimverzoek staat namelijk gelijk aan de expliciete aanvaarding van het claimverzoek. Ook de enkele stelling van eiser dat er geen daadwerkelijk en effectief rechtsmiddel beschikbaar zou zijn in Italië heeft eiser niet onderbouwd, waardoor deze niet leidt tot een ander oordeel. De beroepsgrond slaagt niet. 5. Het beroep is ongegrond. 6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.