Procesverloop

Overwegingen 1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw 2000 dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw 2000 het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan. 2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 11 januari 2023 (in de zaak NL22.26748) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom staat nu alleen ter beoordeling of sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 6 januari 2023 de maatregel van bewaring rechtmatig is. 3. Eiser stelt dat er geen zicht op uitzetting bestaat, aangezien verweerder onvoldoende inspanningen heeft verricht. Eiser verblijft inmiddels bijna twee maanden in bewaring en is nog niet uitgezet naar Marokko. Verweerder heeft eiser sinds de laatste uitspraak op zijn beroep slechts één keer bezocht en tweemaal gerappelleerd. Eiser meent dat dit in strijd is met de Terugkeerrichtlijn en het doel van de bewaring. Verweerder heeft onvoldoende voortvarend gehandeld. 4. Verweerder stelt zich in tegenstelling tot eiser op het standpunt dat met het houden van een vertrekgesprek op 6 februari 2023 en het rappelleren op 12 januari 2023 en op 3 februari op de laissez passer (lp)-aanvraag bij de Marokkaanse autoriteiten voldoende voortvarend wordt gehandeld. 5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend aan de uitzetting werkt en dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat. Verweerder heeft sinds het sluiten van het onderzoek op 6 januari 2023 op 6 februari 2023 een vertrekgesprek met eiser gevoerd. Uit de verslaglegging van dat gesprek blijkt dat eiser niet wil terugkeren naar Marokko. Verder heeft verweerder tweemaal schriftelijk gerappelleerd op de lp-aanvraag. De rechtbank acht deze gang van zaken voldoende voortvarend. Naar het oordeel van de rechtbank bestaan er voorts geen aanknopingspunten voor het oordeel dat Marokko in algemene zin lp’s weigert te verstrekken, waardoor zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn kan worden aangenomen. De rechtbank ziet geen aanknopingspunten voor conclusie dat sprake is van strijd met de Terugkeerrichtlijn of dat verweerder de maatregel met een ander doel dan de uitzetting van eiser heeft opgelegd. 6. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden in het kader van de voortduring van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is. 7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.