Procesverloop

Overwegingen Waar gaat deze zaak over? 1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1997 en heeft de Bengalese nationaliteit. Eiser had vanaf 15 augustus 2020 een verblijfsvergunning om te studeren aan de [hogeschool] (de hogeschool). Op 4 november 2020 heeft de hogeschool laten weten dat eiser niet meer voltijd studeert. Verweerder heeft vervolgens eisers verblijfsvergunning ingetrokken. 2. In het bestreden besluit heeft verweerder de intrekking van eisers verblijfsvergunning gehandhaafd. De hogeschool treedt sinds 4 november 2020 niet meer op als erkend referent voor eiser. Sindsdien voldoet hij niet meer aan de voorwaarden van zijn verblijfsvergunning. Wat vindt eiser in beroep? 3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit. Verweerder heeft onvoldoende rekening gehouden met zijn bijzondere omstandigheden en had van het beleid af moeten wijken. De coronacrisis heeft eisers mentale gesteldheid beïnvloed. Ook is daardoor zijn financiële draagkracht afgenomen. Eiser doet een beroep op artikel 21, zesde lid, van de Studierichtlijn waaruit volgt dat hij in Nederland mag blijven totdat verweerder heeft beslist op zijn aanvraag om aan een andere onderwijsinstelling te studeren. Daarnaast heeft hij twee jaar de mogelijkheid om zijn verblijfsdoel of referent te veranderen. Verder heeft verweerder hem ten onrechte niet gehoord in bezwaar. Wat is het oordeel van de rechtbank? 4. De rechtbank overweegt dat op grond van artikel 19 in samenhang met artikel 18, eerste lid, onder f, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) een vergunning kan worden ingetrokken wanneer de betrokkene niet meer aan het doel van de verblijfsvergunning voldoet. Omdat eiser per 4 november 2020 niet meer stond ingeschreven bij een erkende onderwijsinstelling, voldeed hij niet meer aan het doel van zijn verblijfsvergunning. 5. De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt dat uit artikel 21, zesde lid, van de Studierichtlijn volgt dat hij in Nederland mag blijven tot verweerder een besluit heeft genomen op zijn aanvraag om bij een andere onderwijsinstelling zijn studie te vervolgen. Deze bepaling heeft namelijk geen betrekking op de intrekkingsgrond die in dit geval is gehanteerd, namelijk afmelding van de hogeschool vanwege het niet volgen van een voltijdse studie. Op dit punt is de Studierichtlijn dus ook niet onjuist geïmplementeerd, zoals eiser stelt. 6. Eiser betoogt verder dat hij twee jaar de mogelijkheid heeft om zijn verblijfsdoel of referent te veranderen. De rechtbank stelt vast dat deze regeling en het beleid waar eiser op wijst, zien op het geval dat een betrokkene te laat verzoekt om verlenging van zijn vergunning. Deze regeling en dit beleid hebben dus geen betrekking op de intrekking van een vergunning. De conclusie dat eiser op grond van deze regeling en dit beleid rechtmatig verblijf heeft, volgt de rechtbank dan ook niet. 7. Voorts heeft verweerder in de door eiser aangevoerde omstandigheden geen aanleiding hoeven zien om op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) van het beleid af te wijken. De enkele stelling dat de coronacrisis van invloed is geweest op eisers mentale gesteldheid en op zijn financiële situatie, is niet onderbouwd. 8. Met betrekking tot de hoorplicht in bezwaar overweegt de rechtbank dat, gelet op hetgeen eiser in bezwaar heeft aangevoerd tegen het primaire besluit, verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het bezwaar kennelijk ongegrond is. Conclusie 9. Het beroep is ongegrond. 10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.