<?linebreak?>Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [Geboortedatum] en de Libische nationaliteit te bezitten. 2. Eiser is op 20 mei 2022 op 16:02 uur, aansluitend op een strafrechtelijk voortraject door de vreemdelingenpolitie (AVIM) overgenomen en opgehouden voor onderzoek naar zijn identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie. In beroep voert eiser hierover aan dat de ophouding ten onrechte is geschied op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw, omdat zijn identiteit op dat moment al feitelijk vaststond. De AVIM was al op 17 mei 2022 in kennis gesteld voor overname na het strafrechtelijk traject. Het HV21-formulier in het dossier vermeldt ook: ‘Betr. is zonder ID document voor de zuil geweest. Id staat in dossier’. De rechtbank volgt eiser niet. De door hem aangevoerde omstandigheden laten onverlet dat de identiteit van eiser op het moment van overname niet daadwerkelijk was vastgesteld. Eiser kon geen identiteitsdocumenten tonen. Hij heeft immers zelf verklaard dat hij niet in het bezit is van een paspoort of andere documenten. De enkele mededeling zoals vermeld in het HV21-formulier is niet voldoende voor de conclusie dat eisers identiteit onmiddellijk kon worden vastgesteld. Ieder verder onderzoek hiernaar rechtvaardigt de ophouding op grond van artikel 50, tweede lid van de Vw. De beroepsgrond faalt daarom. 3. Eiser is aansluitend aan de ophouding, op 20 mei 2022 om 21.55 uur, in bewaring gesteld, met het oog op mogelijke overdracht aan Oostenrijk. 4. In de maatregel heeft verweerder gemotiveerd overwogen dat deze nodig is in het belang van de openbare orde, omdat er een significant risico bestaat op onderduiken. De maatregel vermeldt ter onderbouwing van dit risico meerdere zware en lichte gronden. Eiser heeft het bestaan van deze gronden niet bestreden, zodat uitgegaan moet worden van de juistheid ervan. Hieruit volgt dat in het geval van eiser sprake is van een significant risico op onttrekking aan het toezicht. Verweerder was dan ook bevoegd tot het opleggen van de maatregel. 5. Eiser voert aan dat verweerder bij de beoordeling of kon worden volstaan met een minder ingrijpende maatregel niet kenbaar zijn medische omstandigheden heeft betrokken. Onder het kopje ‘medisch’ wordt weliswaar het een en ander opgemerkt, maar uit de tekst van de maatregel blijkt niet dat dit ook is betrokken bij de vraag naar een lichter middel, zo stelt eiser. Zoals verweerder echter terecht heeft gesteld in het verweerschrift, wordt onder de beoordeling van die vraag verwezen naar ‘de bovenstaande gronden en motivering’. Hieruit blijkt dat wat verweerder heeft opgemerkt over eisers medische gesteldheid ook is betrokken bij de beoordeling van de vraag of met een minder ingrijpende maatregel kon worden volstaan. Verweerder heeft hierbij onder meer overwogen dat eiser zijn psychische problematiek niet nader kan benoemen, en dat eiser verklaard heeft last te hebben van zijn hand en been maar niet onder doktersbehandeling staat. Verweerder heeft aldus gemotiveerd overwogen dat in zoverre niet is gebleken van omstandigheden die detentie voor eiser onevenredig bezwarend maken. Evenmin is gebleken dat de maatregel van bewaring voor eiser onevenredig bezwarend is. Dit is als zodanig niet verder bestreden door eiser. De beroepsgrond faalt dan ook. 6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding