Procesverloop

Procesverloop Verweerder heeft op 25 maart 2022 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw opgelegd. Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding. Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd. Verweerder heeft op 16 mei 2022 de maatregel van bewaring opgeheven. De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft. Het onderzoek is op 12 mei 2022 gesloten.

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Tunesische nationaliteit te bezitten. 2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 12 april 2022 (in de zaak NL22.5214) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom staat nu, voor zover dat in beroep wordt aangevochten, alleen ter beoordeling of sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek, 6 april 2022, de maatregel van bewaring rechtmatig is. 3. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. 4. Eiser voert aan dat de maatregel van bewaring niet voorgezet had mogen worden, omdat hij niet wilde meewerken aan een COVID-test. Ingevolge artikel 28, tweede en derde lid, van de Dublinverordening moet de bewaring zo kort mogelijk duren en mag dit enkel worden opgelegd indien het evenredig is gelet op de individuele situatie van de betrokken persoon. Nu duidelijk was dat de overdracht niet zou lukken omdat eiser de COVID-testen heeft geweigerd, was de maatregel van bewaring onevenredig. 5. Uit de voortgangsrapportage die verweerder heeft overgelegd blijkt dat eiser op 31 maart 2022, 15 april 2022 en 26 april 2022 een vertrekgesprek heeft gehad. In de rapportage is te lezen dat er sinds 25 april 2022 wekelijks aan eiser werd gevraagd of hij van gedachte is veranderd en zijn medewerking zal gaan verlenen aan een COVID-test. Door een COVID-test te weigeren voldeed eiser niet aan de op hem rustende plicht om actief en volledig mee te werken aan zijn uitzetting. Gelet op vaste rechtspraak is zicht op uitzetting dan in beginsel gegeven. Dat het eerder niet was gelukt om eiser over te dragen omdat hij weigerde mee te werken aan een COVID-test maakt dit niet anders, nu hieruit niet zonder meer volgde dat eiser een volgende keer ook niet zou kunnen worden overgedragen. Verweerder diende daarom in de gelegenheid te worden gesteld om te proberen om eiser in een vertrekgesprek te bewegen alsnog zijn medewerking aan een COVID-test te verlenen. 6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat eiser nog steeds binnen de door artikel 28, derde lid, van de Dublinverordening gestelde termijn van zes weken kon worden overgedragen en was het voortzetten van de bewaring dan ook niet onevenredig in de zin van artikel 28, tweede lid, van de Dublinverordening. 7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.