Procesverloop

Overwegingen Waar gaat deze zaak over? 1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1983 en heeft de Egyptische nationaliteit. Referente, [referente] , heeft de Hongaarse nationaliteit. Eiser heeft op grond van zijn relatie met referente op 6 maart 2015 een verblijfsdocument ‘familielid van een burger van de Unie’ ontvangen. Dit verblijfsrecht is volgens verweerder per 30 augustus 2016 van rechtswege geëindigd, omdat eiser en referente niet hebben aangetoond minimaal drie jaar een duurzame relatie te hebben gehad. Daarom is ook de afgifte van het gevraagde document voor duurzaam verblijf geweigerd. Wat vindt eiser in beroep? 2. Eiser is het niet eens met de bestreden besluiten. Eiser betwist niet dat de relatie met referente per 30 augustus 2016 is beëindigd, maar stelt dat hij ten minste drie jaar een relatie heeft gehad met referente. Eiser stelt dat hij en referente vanaf mei 2013 een relatie hadden en dat zij voor 3 september 2013 al een gezamenlijke huishouding voerden. Eiser wijst daarbij op de overgelegde stukken. Dat hij tot 14 augustus 2014 getrouwd was met een andere vrouw, staat hier niet aan in de weg. Volgens eiser is zijn rechtmatig verblijf daarom niet komen te vervallen en heeft hij ook recht op een document voor duurzaam verblijf. Verder stelt eiser dat hij in bezwaar had moeten worden gehoord. Wat is het oordeel van de rechtbank? 3. De rechtbank stelt voorop dat het rechtmatig verblijf van eiser was gebaseerd op zijn verblijf in Nederland als ongehuwde partner van referente met wie hij een deugdelijk bewezen duurzame relatie had. Dat heeft verweerder bij de afgifte van het verblijfsdocument op 6 maart 2015 vastgesteld. Volgens het beleid van verweerder wordt een duurzame relatie in beginsel aangenomen wanneer de partners gedurende een termijn van zes maanden een gezamenlijke huishouding voeren. Als er geen sprake meer is van een duurzame relatie eindigt het rechtmatig verblijf van rechtswege, tenzij de vreemdeling aantoont dat de relatie ten minste drie jaar heeft geduurd. 4. Verweerder heeft terecht geoordeeld dat eiser niet heeft aangetoond dat hij minimaal drie jaar een duurzame relatie heeft gehad met referent. Daarbij heeft verweerder van belang kunnen achten dat uit de BRP blijkt dat eiser en referente van 27 januari 2014 tot 30 augustus 2016 op hetzelfde adres ingeschreven hebben gestaan. Eiser heeft niet aangetoond dat hij al voor 27 januari 2014 een gezamenlijke huishouding met referente voerde. Daarbij is van belang dat eiser wisselend heeft verklaard over het moment waarop hij en referente een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd. Zo is op de referentverklaring 3 september 2013 als startdatum van de samenwoning vermeld, maar is tijdens een hoorzitting op 5 maart 2015 door eiser en referente verklaard dat zij sinds augustus 2013 hebben samengewoond. In bezwaar heeft eiser daarentegen aangevoerd sinds mei 2013 met referente te hebben samengewoond. Met deze wisselende verklaringen heeft eiser dan ook niet aangetoond dat hij en referente al voor 27 januari 2014 samenwoonden en een duurzame relatie hadden. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat eiser ook ter zitting wisselend heeft verklaard over het moment waarop hij en referente zijn gaan samenwonen. Verder heeft eiser ook niet met overtuigende bewijsstukken onderbouwd dat hij sinds mei dan wel augustus 2013 met referente samenwoonde. De overgelegde verklaringen zijn niet door objectief verifieerbare bronnen opgesteld en uit de verklaringen volgt onvoldoende dat eiser en referente vanaf mei dan wel augustus 2013 een gezamenlijke huishouding voerden. Dit volgt evenmin uit de overgelegde foto’s, waarop eiser en eiseres zowel afzonderlijk als samen met name in de buitenlucht zijn gefotografeerd. Gelet op het voorgaande heeft verweerder voor de bepaling van de aanvang van de relatie mogen uitgaan van de datum van de BRP-inschrijving en heeft verweerder daarom terecht geconcludeerd dat het verblijfsrecht van eiser op 30 augustus 2016 van rechtswege is geëindigd. 5. Nu niet is gebleken dat de duurzame relatie tussen eiser en referente tenminste drie jaar heeft geduurd, komt eiser ook niet in aanmerking voor een duurzaam verblijfsrecht. Gelet hierop behoeven de overige beroepsgronden daarom geen bespreking. 6. Voor zover eiser heeft verzocht zijn bezwaargronden als herhaald en ingelast te beschouwen, merkt de rechtbank op dat uit het in algemene zin herhalen en inlassen van de bezwaargronden de rechtbank niet kan afleiden waarom eiser van mening is dat de bestreden besluiten onjuist zijn. Daarom ziet de rechtbank hierin geen aanleiding de besluiten te vernietigen. 7. Ten aanzien van de gestelde schending van de hoorplicht overweegt de rechtbank tot slot dat van het horen in bezwaar slechts met toepassing van artikel 7:3, aanhef, en onder b, van de Awb mag worden afgezien, indien op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend besluit. Gelet op de motivering van de primaire besluiten en de gronden in het bezwaarschrift is in dit geval aan deze maatstaf voldaan, zodat verweerder van het horen heeft mogen afzien. Conclusie 8. De beroepen zijn ongegrond. 9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.