<?linebreak?>Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] 1991 en de Algerijnse nationaliteit te bezitten. 2. Bij besluit van 1 maart 2021 is eisers asielaanvraag niet in behandeling genomen omdat de autoriteiten van Spanje daarvoor verantwoordelijk zijn. Zij hebben op 5 januari 2021 het verzoek om eiser terug te nemen zoals bedoeld in de Verordening (EU) Nr. 604/2013 (Dublinverordening) geaccepteerd. 3. Tegen de maatregel van bewaring voert eiser aan dat voor het opleggen daarvan onvoldoende gronden aanwezig zijn. In het bestreden besluit heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht zoals bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;en als lichte gronden vermeld dat eiser:4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 4. Eiser betwist de zware grond 3a, waarbij hij erop wijst dat hij als asielzoeker is binnengekomen. Nu echter niet in geschil is dat eiser zonder reisdocument Nederland is ingereisd terwijl er op dat moment al in Spanje een asielaanvraag aanhangig was, is deze grond feitelijk juist. Verder betwist eiser de zware grond 3b, waarbij hij erop wijst dat hij al bijna drie maanden in detentie verblijft (eerst strafrechtelijk en aansluitend de huidige bewaring). Nu echter niet in geschil is dat eiser op 18 december 2020 met onbekende bestemming is vertrokken, is deze grond feitelijk juist. Ook betwist eiser de zware grond 3d. Nu niet in geschil is dat eiser eerder een alias heeft opgegeven, is deze grond feitelijk juist. Daarnaast betwist eiser de zware grond 3k, waarbij hij stelt dat hij alleen heeft meegedeeld dat hij niet wil terugkeren naar Spanje vanwege zijn vrees voor indirect refoulement maar dat hij wel bereid is om naar België of Frankrijk te gaan. Gelet op eisers verklaring dat hij niet wil meewerken aan overdracht naar Spanje, is ook deze grond feitelijk juist. 5. Ten aanzien van de lichte gronden betwist eiser alleen de gronden 4c en 4d, waarbij hij stelt dat verweerder had kunnen volstaan met hem te plaatsen in een asielzoekerscentrum (AZC). Volgens vaste jurisprudentie geldt het verblijf in een AZC echter niet als vaste woon- of verblijfplaats en geldt het leefgeld niet als voldoende middelen van bestaan. Het voorgaande brengt met zich dat er geen aanleiding is om de gronden van de maatregel onvoldoende te achten. 6. Ten slotte voert eiser aan dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt aangezien hij al twee weken in bewaring zit terwijl er nog geen vlucht voor hem is geboekt. Verweerder heeft in reactie hierop meegedeeld dat er op 17 maart 2022 een vlucht voor eiser was geboekt, maar dat deze is geannuleerd omdat eiser heeft geweigerd mee te werken aan een coronatest. Vervolgens heeft op 21 maart 2022 een vertrekgesprek plaatsgevonden, maar is nog geen nieuwe vlucht geboekt omdat eiser opnieuw heeft aangegeven niet te zullen meewerken aan een coronatest. Volgens verweerder zal de regievoerder regelmatig met eiser in gesprek blijven gaan over zijn plicht aan zijn vertrek mee te werken. De rechtbank stelt voorop dat verweerder ook na het vertrekgesprek van 21 maart 2022 gehouden is om voortvarend aan de verwijdering van eiser te blijven werken, maar ziet in dit stadium nog geen aanleiding voor het oordeel dat er onvoldoende voortvarend wordt gehandeld. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat uitsluitend eisers weigering mee te werken aan een coronatest zijn overdracht aan Spanje in de weg staat. Eiser is dan ook zelf verantwoordelijk voor het voortduren van de bewaring. 7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.