Procesverloop

Overwegingen 1. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet. 2. Verzoeker heeft een beroep gedaan op betalingsonmacht ten aanzien van het betalen van het griffierecht. De voorzieningenrechter ziet aanleiding om dit beroep toe te wijzen. Verzoeker hoeft dan ook geen griffierecht te betalen voor deze procedure. 3. Alvorens kan worden overgegaan tot een inhoudelijke behandeling van het verzoek om een voorlopige voorziening, beoordeelt de voorzieningenrechter of sprake is van een voldoende spoedeisend belang als bedoeld in artikel 8:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Van een spoedeisend belang als hiervoor bedoeld is onder meer sprake wanneer betrokkene in acute financiële nood verkeert. 3. De voorzieningenrechter is van oordeel dat aannemelijk is dat de financiële situatie van verzoeker zodanig is dat er sprake is van spoedeisend belang. De voorzieningenrechter zal hierna beoordelen of er aanleiding bestaat een voorlopige voorziening te treffen. 4.1 Verzoeker heeft bezwaar gemaakt tegen de uitkeringsspecificatie van december 2021. Daaruit blijkt dat aan hem over de maanden oktober 2011 en november 2011 een bijstandsuitkering en over de maand december 2011 vakantiegeld wordt betaald. Echter deze betalingen zijn allemaal ingehouden met als reden “reservering”. Per saldo is aan verzoeker nul euro uitbetaald. 4.2. Volgens vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (bijvoorbeeld de uitspraak van 8 juli 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:2313) ligt aan elke betaling van uitkering een besluit tot zodanige betaling ten grondslag. Wanneer een ander daartoe strekkend geschrift van het bestuursorgaan ontbreekt, kan dit besluit zichtbaar worden in een uitkeringsspecificatie. Daartegen staat dan in beginsel het rechtsmiddel van bezwaar open. De rechtmatigheid van een eerder genomen besluit waarbij over de grondslag van periodiek te betalen salaris of uitkering is beslist, kan echter niet bij elke betaling opnieuw aan de orde worden gesteld. Voor zover over een element van de salaris- of uitkeringsvaststelling al eerder een besluit is genomen en daarin bij een periodieke betaling geen wijziging optreedt, is in het algemeen sprake van een herhaling van de eerder genomen beslissing. Zo’n herhaling is niet gericht op enig rechtsgevolg dat niet reeds door de oorspronkelijke beslissing tot stand was gebracht en kan om die reden niet worden aangemerkt als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 4.3. Nu met de specificatie van de maand december 2021 voor het eerst uitkeringen over voorgaande maanden zijn ingehouden, is er geen sprake van een herhaling van een eerder genomen beslissing. Daarmee zijn alle elementen van de specificatie gericht op een rechtsgevolg en is de specificatie in zijn geheel als een besluit in de zin van de Awb aan te merken. 5.1. Uit het dossier is de voorzieningenrechter gebleken dat verweerder bij besluit van 6 december 2021 de opschorting van verzoekers bijstandsuitkering heeft opgeheven en dat verweerder aan verzoeker per 1 oktober 2021 weer een bijstandsuitkering heeft toegekend. 5.2. Bij een ander besluit van dezelfde datum heeft verweerder de aan verzoeker toegekende bijstandsuitkering per 10 november 2021 ingetrokken op de grond dat verzoeker niet langer zijn hoofdverblijf heeft op zijn uitkeringsadres. Verzoeker heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt en hangende dit bezwaar een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend bij deze rechtbank. Bij uitspraak van 24 december 2021 heeft de voorzieningenrechter dit verzoek afgewezen. De voorzieningenrechter was van oordeel dat, gelet op hetgeen verzoeker bij het gesprek bij verweerder heeft verklaard, de bevindingen van het huisbezoek en het zeer lage waterverbruik, er voldoende grondslag was voor het standpunt van verweerder dat verzoeker niet zijn hoofdverblijf had op het uitkeringsadres. 5.3. Verweerder heeft hangende het onderzoek naar het daadwerkelijke recht op bijstand per 1 oktober 2021 een bedrag van € 1.617,90 op een reserveringsrekening geplaatst. Daarmee heeft verweerder de uitbetaling van de bijstandsuitkering van verzoeker per 1 oktober 2021 in feite stopgezet. Volgens vaste jurisprudentie is stopzetting van de betaling van bijstand rechtmatig indien het gegronde vermoeden bestaat dat de betrokkene geen recht (meer) heeft op een (volledige) bijstandsuitkering. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter kon verweerder dit gegronde vermoeden hebben. Immers, uit de bevindingen uit het huisbezoek van 10 november 2021 en hetgeen verzoeker op die dag heeft verklaard zijn feiten en omstandigheden naar voren gekomen waaruit kan worden opgemaakt dat verzoeker ook al op 1 oktober 2021 niet zijn hoofdverblijf had op zijn uitkeringsadres en dat hij vanaf die dag al geen recht had op een bijstandsuitkering. Onder deze omstandigheden heeft verweerder de bijstandsuitkering op een reserveringsrekening kunnen plaatsen. De voorzieningenrechter ziet daarom geen aanleiding een voorlopige voorziening te treffen. 6. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.