Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1999. Grondslag ophouding 2. Eiser voert aan dat zijn ophouding op de verkeerde grondslag heeft plaatsgevonden. Eiser is nu opgehouden op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw, maar het had artikel 50, derde lid, van de Vw moeten zijn. Uit de M122 van 3 oktober 2022 blijkt namelijk dat zijn identiteit bekend was en hij opgehouden zou worden op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw. 3. De rechtbank is van oordeel dat verweerder ter zitting voldoende heeft gemotiveerd waarom eiser is opgehouden op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw. Eiser heeft geen documenten overgelegd waaruit zijn identiteit blijkt en hij heeft in het verleden meerdere aliassen opgegeven. Hierdoor kon verweerder de identiteit van eiser niet onmiddellijk vaststellen. Artikel 50, tweede lid, van de Vw is dan de juiste grondslag om eiser op te houden. De beroepsgrond slaagt daarom niet. Bewaringsgronden 4. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 5. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd, niet heeft betwist. Inspanningsverplichting 6. Eiser voert aan dat verweerder de inspanningsverplichting om te voorkomen dat eiser in bewaring wordt gesteld onvoldoende is nagekomen. Op 3 oktober 2022 was verweerder op de hoogte van de strafrechtelijke detentie van eiser. Op 24 oktober 2022 komt er pas een eerste vertrekgesprek en wordt medegedeeld dat eiser aan het einde van zijn detentie zal worden overgenomen door de vreemdelingenpolitie met als doel het organiseren van zijn vertrek naar zijn land van herkomst. 7. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft voldaan aan zijn inspanningsverplichting. Er heeft een vertrekgesprek plaatsgevonden met eiser op 24 oktober 2022. Doordat deze handeling heeft plaatsgevonden heeft verweerder zijn inspanningsverplichting niet geschonden. Dat het een aantal weken heeft geduurd voordat dit vertrekgesprek heeft plaatsgevonden maakt dit niet anders. Voortvarendheid 8. Verder voert eiser aan dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gewerkt aan zijn uitzetting. De duur van de bewaring moet zo beperkt mogelijk worden gehouden, dat is nu niet het geval. 9. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend heeft gehandeld. Eiser is op 30 oktober 2022 in bewaring gesteld. Op 31 oktober 2022 is de LP- aanvraag ingevuld en op 2 november 2022 heeft een vertrekgesprek met eiser plaatsgevonden. Door deze handelingen kort na de inbewaringstelling van eiser uit te voeren heeft verweerder voldoende voortvarend gewerkt aan de uitzetting van eiser. De beroepsgrond slaagt niet. Ambtshalve toetsing 10. Eiser voert tot slot aan dat de rechtbank de maatregel van bewaring ambtshalve moet toetsen. De rechtbank oordeelt hierover dat het onderzoek ter zitting is gesloten vóór de bekendmaking van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 20221 Daarom houdt de rechtbank in de zaak van eiser vast aan haar eerdere lijn. Die lijn is dat als het voor de rechtbank overduidelijk is dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is en de vreemdeling dus ten onrechte in vreemdelingenbewaring zit en zal blijven zitten, de rechtbank daarover een oordeel zal geven. Ook als daartegen geen grond is gericht. In deze zaak is de rechtbank niet gebleken dat de maatregel van bewaring op andere gronden dan de aangevoerde beroepsgronden onrechtmatig is. Conclusie 11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. 12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.