Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser stelt van Guyaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1997. 2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser: 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; en als lichte gronden vermeld dat eiser: 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan. 3. Eiser betwist de grond onder 3b. Hij voert daartoe aan dat hij nimmer met onbekende bestemming is vertrokken. Ook betwist hij de grond onder 3d. Hij meent dat hij wél meewerkt aan de vaststelling van zijn identiteit en nationaliteit. Dit blijkt volgens hem uit het feit dat hij bij de Guyaanse autoriteiten een aanvraag heeft ingediend voor het verkrijgen van een paspoort. Ook de grond onder 4c betwist hij, omdat hij verblijft op een voor verweerder bekend adres in IJmuiden, waar hij door verweerder ook is aangetroffen. 4. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder afdoende gemotiveerd dat eiser zich op diverse momenten niet heeft gehouden aan zijn wekelijkse meldplicht. Dit heeft eiser ook niet bestreden. Daarmee is de feitelijke juistheid van grond onder 3b gegeven en heeft verweerder deze grond terecht aan de maatregel van bewaring ten grondslag gelegd. De rechtbank stelt verder vast dat eiser de juistheid van de grond onder 3c niet heeft bestreden. Ook deze grond is terecht aan de maatregel van bewaring ten grondslag gelegd. Samen kunnen de gronden onder 3b en 3c de maatregel van bewaring al dragen. De rechtbank laat daarom de bespreking van de overige geschilpunten over de gronden van de maatregel onbesproken. De beroepsgrond faalt. 5. Eiser voert aan dat verweerder een te beperkte beoordeling heeft gemaakt bij de vraag of volstaan had kunnen worden met het opleggen van een lichter middel dan de maatregel van vreemdelingenbewaring. Verweerder heeft slechts medische omstandigheden van eiser bij die beoordeling betrokken. Verweerder heeft evenwel nagelaten om allerlei andere persoonlijke omstandigheden van eiser in die beoordeling mee te nemen. 6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder terecht niet heeft volstaan met het opleggen van een lichter middel dan de maatregel van bewaring. Verweerder heeft daarbij terecht de omstandigheden als vervat in de gronden onder 3b en 3c aangehaald. Tijdens het gehoor voorafgaande aan de inbewaringstelling van 17 november 2022 heeft eiser uitdrukkelijk de gelegenheid gehad om omstandigheden aan te dragen die van invloed konden zijn op de beoordeling om al dan niet te volstaan met het opleggen van een lichter middel. Eiser heeft toen aangegeven dat hij géén andere omstandigheden had in aanvulling op hetgeen hij in dit verband al had aangevoerd tijdens zijn gehoor van 9 november 2022. Dit was het gehoor dat van hem is afgenomen in het kader van de inbewaringstelling die direct voorafging aan de onderhavige maatregel van bewaring. Ook tijdens het gehoor van 9 november 2022 heeft eiser geen melding gemaakt van bijzondere persoonlijke omstandigheden. Voor het bestaan van dergelijke omstandigheden had verweerder echter wel aanknopingspunten. Het had daarom op de weg van verweerder gelegen om eiser hieromtrent actiever te bevragen. Desondanks is de rechtbank van oordeel dat uit de motivering van de maatregel van bewaring afdoende naar voren komt dat en waarom verweerder – in het licht van de gronden van die maatregel – onvoldoende garantie ziet dat het vertrek van eiser wordt gerealiseerd wanneer hij niet in vreemdelingenbewaring verkeert. De beroepsgrond slaagt niet. 7. Tot slot overweegt de rechtbank dat zij ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe zij gehouden is1 niet van oordeel is dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was. 8. De conclusie is dat het beroep ongegrond is. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.