Procesverloop

Overwegingen Waar gaat deze zaak over? 1. Eiser is in het verleden ongewenst verklaard in verband met een veroordeling voor een misdrijf. Verweerder heeft de ongewenstverklaring bij besluit van 3 december 2013 opgeheven en eiser een zwaar inreisverbod opgelegd voor de duur van tien jaar. Eiser heeft nu een aanvraag ingediend om het inreisverbod op te heffen. Die aanvraag staat hier centraal. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen, omdat eiser Nederland en de EU nooit heeft verlaten. Volgens verweerder is er ook geen sprake van bijzondere feiten en omstandigheden waardoor hij het inreisverbod moet opheffen. 2. Verweerder heeft de grondslag van het inreisverbod en de duur van het inreisverbod wel gewijzigd. De duur van het inreisverbod is van tien jaar naar twee jaar teruggebracht. De reden hiervoor is dat eisers gedrag volgens verweerder niet langer een actuele, werkelijke en ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. Wat vindt eiser in beroep? 3. Eiser vindt dat het bestreden besluit onzorgvuldig tot stand is gekomen, omdat hij niet in de gelegenheid is gesteld om zijn zienswijze te geven op het voornemen om hem een nieuw inreisverbod op te leggen. Verweerder verwijst ook ten onrechte naar het eerdere terugkeerbesluit, omdat daaraan gebreken kleven. In dat terugkeerbesluit staat namelijk niet vermeld naar welk land eiser zou moeten terugkeren. Verweerder heeft verder onvoldoende betrokken dat het onmogelijk is voor eiser om naar Armenië terug te keren en dat verweerder in al die jaren zelf ook geen actie heeft ondernomen om eiser uit te zetten. De belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM had in het voordeel van eiser moeten uitvallen, onder meer omdat het openbare orde aspect nu niet meer in het nadeel van eiser kan worden betrokken. Eiser vindt verder dat hij een afgeleid verblijfsrecht heeft op grond van het Unierecht omdat hij zorg- en opvoedtaken verricht ten aanzien van zijn kleinkind. Tot slot betoogt eiser dat het bestreden besluit onevenredig is en dat verweerder geen oog heeft gehad voor de menselijke maat. Wat is het oordeel van de rechtbank? 4. De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een motiveringsgebrek. Zij legt hieronder uit hoe zij tot deze conclusie komt. 4.1. Volgens verweerder is het inreisverbod niet in strijd met artikel 8 van het EVRM, waardoor geen sprake is van bijzondere feiten en omstandigheden die maken dat het inreisverbod moet worden opgeheven. In het bestreden besluit heeft verweerder voor de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM met name verwezen naar het besluit van 3 december 2013. Daar heeft verweerder alleen aan toegevoegd dat het voor eisers rekening en risico komt dat hij hier illegaal zijn familieleven heeft geïntensiveerd en dat hij onvoldoende heeft aangetoond dat sprake is van een buitenschuld situatie. 4.2. De rechtbank vindt dat verweerder met deze motivering niet kan volstaan. In het besluit van 3 december 2013 is door verweerder in de belangenafweging doorslaggevend gewicht toegekend aan de omstandigheid dat eiser een ernstig misdrijf heeft gepleegd. Verweerder heeft toen in het kader van Nederlands algemeen belang gewezen op de bescherming van de openbare orde en het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten. Zoals eiser echter terecht betoogt, speelt dit openbare orde aspect momenteel geen rol meer in de belangenafweging. Verweerder heeft de duur van het inreisverbod juist verlaagd naar twee jaar omdat eisers gedrag volgens verweerder niet langer een actuele, werkelijke en ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormt. De rechtbank betrekt daarbij nog dat eiser inmiddels een kleinkind heeft voor wie hij zorgtaken verricht. Verweerder heeft dit niet kenbaar meegewogen. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich onvoldoende gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat afwijzing van het verzoek geen strijd oplevert met artikel 8 van het EVRM. 4.3. De rechtbank geeft verweerder verder mee om eiser in het kader van zorgvuldige besluitvorming de gelegenheid te geven om zijn zienswijze schriftelijk dan wel mondeling naar voren te brengen. In beginsel is verweerder daar bij een gewijzigd inreisverbod niet toe gehouden, maar door het motiveringsgebrek en de gestelde persoonlijke omstandigheden van eiser acht de rechtbank dat hier wel aangewezen. Wat is de conclusie? 5. Het beroep is gegrond en de rechtbank vernietigt het bestreden besluit wegens een motiveringsgebrek. De rechtbank ziet geen aanleiding de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien, omdat verweerder het besluit van een nieuwe motivering moet voorzien. De rechtbank ziet ook geen aanleiding om een bestuurlijke lus toe te passen. Verweerder zal daarom een nieuw besluit moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak. 6. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.518,- (één punt voor het indienen van het beroepschrift en één punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 759,- en een wegingsfactor 1). 7. De rechtbank bepaalt dat verweerder aan eiser het betaalde griffierecht van € 184,- moet vergoeden.